The Stylist (2020)

Helemaal niet slecht! Maar op het gebied van horror was het wel ietsjes mager. Voor een haarstylist die mensen scalpeert was men met het bloed maar verbluffend tam. De film moet het meer hebben van het verhaal dat vanuit het perspectief van een vrouwelijke seriemoordenaar wordt verteld. Het verlangen naar emotionele connectie en obsessieve aard om vriendschappen te sluiten. Clare is een gebrekkige persoon met sociale angsten. De verlegen jonge haarstylist Claire hoort tijdens het knippen de verhalen van andere vrouwen en als uitlaatklep voor de pijn die ze van binnen voelt… is ze een moordenaar geworden.

The Stylist, was gebaseerd op de korte film met dezelfde naam van dezelfde regisseur Jill Gevargizian. En dat verhaal is in het midden van de film een beetje traag en neemt verder de tijd om Claire en haar obsessie te tonen, maar biedt weinig achtergrondverhaal over haar. Ik had graag wat meer willen weten over dit hoofdpersonage? De meeste scènes zijn zacht, gestructureerd bijna dromerig. Najarra Townsend is perfect gecast als Claire Ze is zo sterk in haar rol dat je niet weet of je voor Claire wilt wegrennen of haar wilt omhelzen. En ja visueel en stilistisch is het speelfilmdebuut van regisseur Gevargizians redelijk sterk. Daarnaast is de finale als Olivia (Brea Grant) gaat trouwen ondanks je een beetje wist waar de dingen naartoe gingen er wel eentje die je niet gauw vergeet! Nu kan ik meerdere genres waarderen en dit was echt zo verkeerd nog niet voor een debuutfilm maar als (diehard) horror-fan had het allemaal wel harder gemogen!

Meh. Matige B film over een moordlustige, eenzame kapster die een schroefje los heeft zitten. Er zitten heel wat dode momenten in de film waardoor het best saai wordt, het duurt allemaal veel te lang. Ook het acteerwerk laat veel te wensen over en de muziek klinkt goedkoop. Geen beste prent.

Deze horrorfilm eens geprobeerd en vond het begin zeker niet slecht. Het middenstuk mocht wel wat korter geweest zijn, er gebeurde daar toch wat te weinig in om de hele tijd te boeien. Gelukkig herpakte de film zich naar het einde toch weer.

De hoofdrolspeelster kende ik niet, maar deed het zeker niet slecht.

Het was zeker geen slechte film, alleen wat jammer van het mindere tussenstuk.

De film is gebaseerd op de eerdere korte film The Stylist (2016) van Jill Gevargizian, eveneens met Townsend in de hoofdrol, die ik tijdens mijn horrorchallenge eens bekeken heb. Het gegeven is intrigerend en was benieuwd hoe de regisseuse Jill Gevargizian dit kort verhaal kon uittrekken tot een lange speelfilm. Eigenlijk gebeurt er niet al te veel en is deze film niet echt een verrijking t.o.v. de kortfilm. Het slot zie je al van mijlenver aankomen. 5/10

Potentieel.

Ik vond vooral de marketing van The Stylist erg interessant. Ze zijn tegenwoordig heel goed in het maken van aantrekkelijke posters voor brakke horrorfilms. Daardoor kwam The Stylist op mijn radar, maar ik moet zeggen dat het eindresultaat behoorlijk tegenviel. Ik wist niets over de korte film, maar ik hoop dat die wat boeiender is dan deze film.

Grootste probleem is vooral Townsend zelf, want daar moet het allemaal van komen. Gevargizian zet dubbel en dik in op de uitwerking en psychologische invulling van Claire, maar ze weet gewoon totaal niet te bekoren. De theatrale houding is een stoorzender, maar vooral het feit dat Townsend er zelf niets mee kan is tekenend voor de film. De trage en statische regie ondersteunt het personage nauwelijks, want als je Claire een beetje volgt kom je erachter dat het gewoon niet boeit. De dingen die ze doet zijn merkwaardig en toch laat Gevargizian het steeds heel "gewoon" aanvoelen, waarmee ik bedoel dat de excentrieke aspecten van het verhaal niet dusdanig overkomen.

Visueel viel het me ook tegen. Het mag duidelijk zijn dat het geld niet op de ruggengraat groeide, maar ik kon slechts één enkel moment eruit pikken die me echt lag (Feestje). Alles daarnaast is vooral tegenvallend en sfeerloos. Vooral dat laatste is een serieus probleem voor de film, want hierdoor kan het nergens spannend of innemend worden. Volgens mij heeft Gevargizian ook niet de moeite genomen om een cinematograaf in te huren, en als deze er wel was mag dit wat mij betreft meteen zijn of haar laatste project zijn. Natuurlijk kan je niet eindeloos experimenteren met weinig munten op zak, maar een beetje creatieve inbreng was van harte welkom geweest.

Tegen de finale aan werd het gelukkig wat boeiender. Tussendoor opvallend gemene moorden (echter wordt geen enkele geweldsuitspatting bijzonder expliciet in beeld gebracht), al voelen de meeste horrormomenten aan als opvullertjes om de kijker niet te laten vergeten dat ze uiteindelijk naar een horrorfilm kijken. Het personage van Townsend is op zekere hoogte herkenbaar, maar de rare uitwerking en vooral het onvertuigende, theatrale acteerwerk van Townsend zelf doen een film als The Stylist de das om. 2,0* omdat het einde me wel bij is gebleven.

Oef. Op papier leek me dit een zeer aardig uitgangspunt en na het zien van de film blijft het potentieel overeind staan, maar wát stroef en bleekjes uitgewerkt zeg.

Het verfrissende zal moeten steken in de protagonist Claire, die door haar werk veelvuldig inkijkjes in de levens van haar klanten krijgt, maar het zelf zonder werkelijk intieme connectie moet rooien en een geïsoleerd bestaan leidt. Haar eenzaamheid en afgunst (en Joost weet wat voor innerlijke struggles nog meer) maken haar sociaal zéér awkward tot vrij koekoek. Objectief een interessant motief, maar de film weet het nooit interessant op het scherm te vertalen en Claires beweegredenen om te moorden blijven een beetje…sneu.

Voor mij overtuigde Townsend ook totaal niet als de wankelmoedige Claire. Ongemakkelijk in haar geacteerde ongemak, does that make sense? De opgeroepen plaatsvervangende schaamte ging in ieder geval meer naar de actrice uit dan haar personage. Op key moments leunt de film wel degelijk op haar prestatie en dat is een verkeerde inschatting geweest.

Verder had een film die handelt over uiterlijk perfectionisme en stilering, op audiovisueel vlak echt véél meer kunnen opleveren maar veel verder dan middels statisch camerawerk de okergele accessoires van onze hoofdpersoon laten afsteken tegen een grijsbruine achtergrond komt men niet.

Saai en voorspelbaar verloop, veel onbedoeld ongemak door met name een irritante hoofdpersoon, in een wereld die schreeuwt om meer creatieve invulling maar uiteindelijk vrij armoedig opgevoerd wordt. 1,5*

Claire is een bijzonder goede kapster. Ze is er goed in om kapsgewijs het beste uit andere mensen te halen. Klanten zien haar graag en vinden haar aardig. Haar klanten hebben echter geen idee wat zich achter Claire’s vriendelijk façade verbergt. Claire is niet gelukkig. Ze heeft geen vrienden en is the odd one out in het sociale verkeer. Zolang zij de kapster is en de ander de klant gaat het goed. Buiten die beroepsmatige gesteldheid verloopt de interactie met andere mensen hopeloos.

Gelukkig voor de kijker heeft Claire een ietwat lugubere gewoonte ontwikkeld die haar helpt om haar eigen leven even te vergeten en zich gelukkig te wanen in de huid van een ander. Dat klinkt wel prettig. Wie heeft er nooit gedroomd om het leven van een ander (succesvoller, machtiger, blijer etc.) persoon te leiden. De manier waarop Claire het aanpakt is iets minder onschuldig en valt niet meer in de categorie ‘dagdromerij’.

Het contrast tussen de opeens heel gelukkige Claire en de gruwelijke daden die ze pleegt om dat geluksgevoel te bereiken, zorgen voor een behoorlijk ongemakkelijke sfeertekening. Een intrigerend personage, die Claire. Haar daden zijn ingegeven door een grote eenzaamheid. Ze wil niets liever dan een graag gezien iemand zijn en erbij horen. Claire wordt uitstekend neergezet door Najarra Townsend die er erg goed in slaagt om haar personages iets onbehaaglijks te laten uitstralen. Iets onprettigs dat maakt dat je liever wat afstand tot haar neemt. Dat gevoel openbaart zich grandioos in enkele scènes die zich op het sociale vlak afspelen en waarin Claire zich ietwat vreemd gedraagt en achter haar rug om belachelijk wordt gemaakt.

De film is de lange versie van een korte film van Jill Gevargizian, die ook de lange versie regisseerde. Wellicht is dat de reden dat de film zich beperkt tot variaties op een aantal basisscènes. Dat begon mij in de loop van de film op te vallen. Ik had het verstandiger gevonden om in plaats daarvan meer in de achtergrond van Claire te duiken. Ze is er boeiend genoeg voor. Een gemis, vind ik. Desondanks schetst The Stylist een fascinerend portret van een getroebleerd persoon en weet daarmee bij de kijker zowel gevoelens van verontrusting als van tragiek te bewerkstelligen.

Visueel ziet de film er best aangenaam uit door het gebruik van zachtzwoele kleuren die zowaar soms een romantische sfeer weten op te roepen wat gezien de zonderlinge hoofdpersoon en de gruwelijke gebeurtenissen die af en toe plaatsvinden een merkwaardige maar ook intrigerende vaststelling is. Ik vond The Stylist wel ok.

Trage, nogal voor de hand liggende thriller met horror-elementen over een eenzame kapster (Najarra Townsend) die geobsedeerd raakt door de levens van haar klanten. Niet slecht gedaan, maar de uitwerking van het gegeven biedt weinig verrassingen en het akteerwerk laat te wensen over. Ook op visueel vlak valt er weinig te beleven. Onder de middelmaat.