The Book of Vision (2020)

The Book of Vision.

Carlo Hinterman's tweede 'echte' optreden als regisseur - en het eerste was twintig jaar eerder, en dat was een documentaire over Terrence Malick. En Terrence Malick is dan weer producent van deze film. Zoals Cath Clarke opmerkt in haar review in The Guardian, je zou denken dat Hinterman Malick's grootste fan is - en inderdaad, spot de poster van Badlands.

Toch is het beslist geen zielloos of karakterloos na-apen wat deze film doet - sterker nog, de van Malick zo gekende stijl ontbreekt volledig. Wel draait de film veel meer om de beelden en de emoties die die oproepen dan om een traditioneel verteld narratief - ofwel dat, ofwel ik ben te duf om er veel van te snappen. Erg is dat misschien overigens niet, want de beelden zijn af en toe overweldigend mooi en soms ook onwerelds, vervreemdend en scheppen daarmee een nogal onvergelijkbare sfeer. Of wellicht kan je ook gewoon zeggen dat Hinterman zich enorm vertild heeft aan een overduidelijk mislukte poging.

De cast is in ieder geval erg fijn - voorop Lotte Verbeek die met haar wat etherische uitstraling perfect in de beelden past - wat zei ik ook alweer, overweldigend en onwerelds mooi. Met gepast tegenspel van Charles Dance, die ik wel eens de mooiste man van het Britse acteursgilde genoemd heb. Jammer dat zijn talent er net wat weinig uit komt, het is allemaal goed, daar niet van - maar niet overweldigend goed, en we weten dat hij dat wel in zich heeft.

Zo gaat het eigenlijk ook met alle andere aspecten. Sommige van de details zijn perfect, maar er komt niet echt een overtuigend en consistent geheel uit. Maar het is evengoed een feest om naar te kijken, en te mijmeren dat net als het onderwerp wat Hinterman wellicht probeert te behandelen, een daadwerkelijk begrip van het geheel ons wellicht niet gegeven is.