Laura Hasn't Slept (2020)

De inspiratie voor het box office succes Smile (2022). Die viel mij wat tegen, maar als short werkt het uitstekend.

3,5*

"Do you think that when a dream feels real enough, it can affect you in the real world? Like, just something so horrible that it can hurt you? Do you think a nightmare could kill you?“ Zie hier Laura en haar probleem. Laura Hasn’t Slept is een korte horrorfilm van schrijver en regisseur Parker Finn die iets later algemener bekend werd met het schrijven en regisseren van Smile (2022) en Smile 2 (2024). Twee films die mij minder vermaakten dan deze korte horrorfilm.

Het verhaal waarin Laura’s slaap wordt verstoord door nachtmerries van een enge man die haar iets wil aandoen, is een boeiend verhaal. Boeiend omdat onduidelijk is of de nachtmerrie slechts een nachtmerrie is of dat nachtmerrie en realiteit in elkaar overlopen. De interesse blijft op peil omdat er amper wordt uitgeweid. De vertelling is lekker kort en lekker kernachtig. Een aandeel in het vermaak is Caitlin Staseys in de rol van Laura. Ze weet haar angst en paniek overtuigend over te brengen op de kijker.

Het eerste deel van de film bestaat voornamelijk uit dialoog aan de hand waarvan de kijker de beangstigende situatie waarin Laura zich bevindt, krijgt voorgeschoteld. De locatie is de geruststellende spreekkamer van een psychiater aan wie Laura haar angsten vertelt. Als het verhaal zich heeft genesteld, vindt een omslag plaats. De locatie, het kleurgebruik en de sfeer veranderen. Plotseling bevindt Laura zich op een sombere plek die haar nauwelijks nog bekend voorkomt. De beschermende sfeer van de spreekkamer valt letterlijk voor haar ogen uiteen en verweert.

Samen met Laura beleeft de kijker een gevoel van beklemming en wanhoop. De komende minuten zullen uitwijzen of nachtmerrie en realiteit dezelfde grootheden zijn en gaan we zien of en hoe Laura erin slaagt het gevaar te keren. Best ok uitgewerkt en een stuk leuker dan de uitgesponnen versie van de korte film, die onder de titel Smile furore maakte.

Toevallig gezien gisteravond. Vond dit wel ernstig beter dan die Smile-films.

Sowieso houd ik bij geschreven horror ook veel eerder van het kortere werk (liefst <50 pagina's) dan van die vuistdikke pillen van Stephen King.