Un Chien Andalou (1929)

In Film > Overige films > Un Chien Andalou (1929):

Eigenlijk wou ik deze film toevoegen, maar aangezien hij ietwat korter is dan toegestaan (16 minuten) doe ik maar een topic.

Un Chien Andalou

Regisseur: Louis Buñuel

Script: Buñuel/Dalí

duur 16 minuten

genre: surrealistisch

Deze korte film is in een woord RAAR. Ik heb hem eens bekeken nav de lovende woorden van de docent filmgeschiedenis. Deze film hoort in de stroming van het surrealisme en dat is te merken. " When writing the script, Luis Bunuel and Salvador Dali deliberately rejected anything that made rational sense" (imdb)

Dit geeft een heel raar effect.

Hebben meer mensen deze film gezien?

Wat vonden jullie ervan?

(sorry als er al wat over deze film op de site staat ik kon het iig niet vinden )

Leuk filmpje. Dat mes in het oog zal me in ieder geval altijd bijblijven!

Zou het waarschijnlijk met 3* beoordelen. Ik vond het wel vermakelijk.

Ja, paar leuke scenes, maar verder behoorlijk weinig aan.

De versie die ik zag had wel leuke muziek van Wagner erbij.

Brrr ja, dat mes in het oog!!! Aiiii, experimenteel filmpje. Geen idee eigenlijk wat ik er voor cijfer aan zou geven, is moeilijk in te schatten omdat 'ie zo kort duurt. Hij heeft trouwens weleens op MovieMeter gestaan, maar toen kwam de 45-minuten regel (een goede regel trouwens ).

Het zijn gave fragmentjes en voor de artistieke waarde is het wel belangrijk beeldmateriaal, maar als "film" heb je er natuurlijk vrij weinig aan.

Het is eerder een bewegend Dali schilderij.

Ook noemenswaardig omdat het verscheidene contemporaine regisseurs geinspireerd heeft -- Cronenberg schiet me zo even te binnen.

1929! Wow, wat moet dit filmpje een revolutie zijn geweest zeg. Vieze effecten, sex, geweld, verkrachting, moord, constante tijdssprongetjes, experimentele camerastandpunten, nauwelijks een rationele verklaring op los te laten... Petje af. 4 sterren

Heb hem zeker vier keer gezien ooit in een museum, maar kan me enkel nog het balkon en het oog herinneren Je ziet zo hard dat het nep is, maar toch moest ik elke keer wegkijken, grappig.

Ik geloof dat ze er het oog van een ezel voor hebben gebruikt, maar het is en blijft een wansmakelijk iets om zien. Zoals Goodfella al zei was de film vast 'un grand tabou' in die tijd.

Voor een eventuele preview check http://www.wayney.pwp.blueyonder.co.uk/uca.htm

Een tijd terug heb ik 'em weer eens gezien op de expositie Alles Dali in Rotterdam. Sowieso een mooie expositie (wel wat aan de kleine kant) met veel beeldmateriaal .

Ja nu ik dat stukje nog eens bekijk blijkt dat het helemaal niet nep

is Blijkbaar was ik er zo bang van dat ik echt niet goed heb durven kijken, had in mijn herinnering dat het duidelijk een kartonnen ding was maar dat is helemaal niet zo. Gatver, ik kan daar echt niet tegen (en dan te bedenken dat ik in het middelbaar talloze koeienogen heb doorgesneden, maar gewoon het idee dat die persoon nog leeft maakt het onverdraaglijk )

Ik heb begrepen dat Louis Buñuel heel streng is opgevoed door Jezuiëten.

Hij maakte vooral in zijn beginperiode donker surrealistische filmpjes met een flinke afkeer tegen zijn opvoeding (in de scene dat de halve kamer wordt meegesleurd aan een touw, zie je naast twee rotte koeien ook een aantal Jezuiëten aan het touw vast zitten.)

Later ging Buñuel zich vooral komisch uiten.

groetjes Elwin

Geweldige samenwerking van Dali en Bunuel, twee meesters in surrealisme Met een combinatie van verbazing en verwondering deze film gezien, en hierna nog vele malen bekeken. Een inspiratie voor alle surrealistische film, en terecht!

Un Chien Andalou is eigenlijk het kleine broertje van l'Age d'Or, dat wel op de site staat. Deze film is iets volwassener en samenhangender. Neemt niet weg dat Un Chien Andalou reeds revolutionair was en vooral bijzonder gedurfd.

Un Chien Andalou kun je niet verwijten dat die onsamenhangend is, hoor. Dat was de hele opzet. Geen enkel shot klopt met het vorige.

leuk dat hierover een forum is geopend. Het is een topfilmpje, helemaal in het licht van de ontwikkelingen op het gebied van het medium film. Een filmpje dat in 1929 is gemaakt met die know-how van film en in die samenleving. Het weet me nog steeds te boeien. 4,5 sterren

Staat in bestelling, DVD van British Film Institute samen met "L'Age d'or"

Die mooie witte box

Yeps precies die, wel een pittig prijsje maar dan heb je wel wat geniale filmgeschiedenis

Mooi filmpje, zou er waarschijnlijk een 4* voor geven maar ik moet hem eens in goede kwaliteit zien. De versie die ik zag was echt slecht.

Ook heel indrukwekkend, en bovendien een stuk serieuzer is Bunuel's korte documentaire Las Hurdes (Land Without Bread), over het leven in een van de armste regios in Spanje.

Buñuel en Dali is de perfecte combinatie. Experimenteel filmpje, zeker voor die tijd. De scene met de maan, de mieren die uit zijn hand kruipen, het meubilair dat wordt weggesleept blijven me nog altijd bij. Surrealistisch geheel. Ik heb ervan genoten.

Verhaaltechnisch (zover er een verhaal aanwezig is) geniaal.

Qua camerastandpunten en effecten redelijk achterhaald voor een film uit 1929. Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat de film rond 1920 gemaakt zou zijn: schokkerig, zonder geluid, redelijk slechte kwaliteit.

Dat neemt niet weg dat de beelden mij (en ik denk bijna iedereen die hem ziet) lang bij blijven staan. Dat is natuurlijk een goed teken!

Knap filmpje van Buñuel, met heel wat surrealistische beelden en experimentele technieken, met als hoogtepunt het suggereren van de oogbalscene door middel van de maan en een wolk. Heel goed gedaan ! Over het algemeen vond ik het visueel minder verniuwend dan verhalend, maar dat kan ook komen door de slechte kwaliteit van het filmpje dat ik zag.

Hoewel er bijna geen touw is aan vast te knopen tussen de verschillende scenes, en het verhaal misschien in enkel twee regels, van wat ik begrepen heb, zou kunnen opschijven, was het toch vrij interessant om te volgen. De film doorbreekt het conventionele patroon dat toen gebruikt werd en zorgde destijds natuurlijk voor heel wat oproer en schandalen... ik vond het zelf ook behoorlijk hard met momenten voor een film voor de jaren 20 ( de man die zijn vriendinnetje bepotelt, zoon die zijn vader (ja, dat was zijn vader )doodschiet... )

Er zit ok nog eens antibourgeoise en antiklerikale symboliek in : de scene waar de man twee priesters, twee piano's, de tien geboden, en twee dode ezels sjouwt wordt gezien als een allegorie van de man die gedwongen is de conventies van de maatschappij te verdragen wanneer hij zijn doel wil bereiken.

Ik zou het 3.5* ster geven en Buñuel lijkt me een echt genie !

Ooit eens gezien op het internet erg lang gelden alleen, dit moet echt een toonaangevende film geweest zijn voor vele latere horror films en ook zeker van invloed op oa david lynch films. De film is erg raar en er zit ook geen verhaal in het i gewoon een aaneenschakeling van gruwelijk beelden, met een zenuwslopende score en een hoop rariteiten. 3 sterren

Ps: Hoorde vandaag pas dat het liedje debaser van the pixies over deze film ging, had eigenlijk nooit naar de lyrisch geluisterd maar vndaag las ik het toevallig op het internet, best grappig eigenlijk.

Wazige film, maar wel Dali ten top!!

Deze hebben we overlaatst in de les Filmgeschiedenis besproken.

Ik weet er niet te veel meer van, had geen notities genomen Stomme kloot dat ik ben.

Ik heb wel onthouden dat ze beiden hun ergste nachtmerrie in het filmpje gebruiken; Buñuel het opengesneden oog en Dali ~ik dacht~ de ezels.

Op welke school zit je?

Ook ik heb deze film ooit eens mogen aanschouwen, geloof in een museum ergens in Duitsland, waar een grote collectie van Dali's werk hing.

De film kon mij maar weinig interesseren. De zo vaak genoemde mes-in-oog-scene is leuk voor een keer, maar houdt mij niet bepaald gespannen.

Het surrealisme van Dali kan mij niet bekoren, niet in zijn schilderijen en ook niet in zijn ander werk. Als ik Un Chien zou moeten becijferen zal het hoogstwaarschijnlijk op een 2* uitkomen. Dan zou ik hem overigens wel eens moeten herzien (vast wel op Youtube te vinden).

Idd, op youtube te vinden

Heb het nog eens gezien.

Wouter, op het RITS in Brussel.

En ik hoop niet dat je de docent Filmgeschiedenis bent, die heet ook Wouter.