Bloody Nose, Empty Pockets (2020)

Officieel is dit een documentaire, maar dit is zo meeslepend en de dialogen zijn zo scherp dat het doet denken aan een briljant geschreven indie-drama. Het wonderbaarlijke is dat deze fascinerende film geschoten is gedurende één avond en nacht in Roaring 20s, een bar in Las Vegas dat voor het laatste de deuren opent en sluit voor een kleine groep vaste gasten die afscheid nemen van hun veilige haven waar ze voelen alsof ze onder familie zijn. De vaste gasten discussiëren over het leven, over de grote ontwikkeling in de wereld en drinken ondertussen hun biertjes en borrels weg. Naar mate de avond vordert lopen de emoties in alle richtingen hoog op, maar barvrouw Shay [Shay Walker] houdt zowel haar buiten rondzwervende tienerzoon als de gasten in het gareel. Rauw, realistisch, altijd boeiend en bij vlagen bijzonder amusant, als een perfect avondje in je stamcafé. Maar je vraagt je af hoe het deze veelal eenzame mensen zal vergaan zonder deze vrijhaven. En belangrijker nog: wat zegt dit over de moderne samenleving?

Ik begrijp dat de documentaire in hoge mate is geënsceneerd, hetgeen in mijn ogen wel wat afbreuk doet aan de film, maar evengoed geeft de film denk ik een goede indruk van een gemiddelde stamkroeg waar wat verlopen types gezelschap bij elkaar zoeken omdat ze in de ‘echte’ samenleving weinig succesvol en eenzaam zijn. De kroeg schept zo een soort familieband waarbij de alcohol de tongen en de emoties losmaken. Ik had er wat meer van verwacht, waarschijnlijk omdat ik hoopte op wat onderkant-romantiek a la Bukowski en Tom Waits, en viel de documentaire in zoverre wat tegen dat een echte kroeg me ook altijd tegenvalt omdat ik zelf nu eenmaal geen bartype ben zodat ik me enigszins verveel in zo’n omgeving.