King of the Cruise (2019)

Uitstekende, intrigerende documentaire over een oude, dikke man op een cruiseschip die zichzelf een baron noemt. De documentaire vertelt ons niets over de man (er is geen voice-over) maar observeert slechts de man die graag over zichzelf vertelt zodat de kijker denkt veel over hem te weten te komen. De man blijkt duidelijk eenzaam en poogt aldoor contact met de mensen op het schip te maken; gaandeweg bekruipt je steeds sterker het gevoel dat de man een oplichter want een pathologische leugenaar is: hij vertelt dat hij een eenzaam en leeg/materialistisch leven leidt omdat hij baron is maar waarschijnlijker lijkt het omgekeerde waar dus dat hij zich voordoet als baron omdat zijn leven eenzaam en leeg is en alleen als baron interessant gevonden wordt en contact kan krijgen. In ieder geval benadrukt hij zelf sterk dat hij geen enkele aandacht zou krijgen als hij geen baron zou zijn: zijn titel en rijkdom vormen zijn enige sleutel tot menselijk contact (en rijk lijkt hij in ieder geval wel omdat hij dure cruises maakt).

Zeker is dat hij zijn probleem tot oplossing probeert te maken: zijn leeg, materialistisch bestaan probeert hij te vullen met een eetverslaving en het lege, hedonistische bestaan op een cruise waar ‘have a beautful day’ het enige en alsmaar ingepeperde levensdoel is. Maar bovenal probeert hij zijn rijkdom of gepretendeerde rijkdom aan te wenden om zowel een persoonlijkheid (volgens het conservatieve adagium ‘je bent wat je hebt’) als contact met de medemens te vinden. Het levert een fascinerend portret op van een eenzaam, leeg mens in een hedonistische, lege maatschappij: in zijn eigen woorden is het leven als een TV-programma (dat eindigt als het programma is afgelopen) en hijzelf het entertainment voor (het TV-programma van) andere mensen. Ruim vier sterren.