Farewell Paradise (2020)

Nogal slaapverwekkende (auto)biografie waarin wordt teruggekeken op de gezinssituatie toen men klein was met de echtscheiding van de ouders als hoofdthema en waarin ik niet heb kunnen doorgronden wat dit verhaal boeiend zou maken voor de kijker.

Wat bezield Sonja Wyss en haar familie om deze sessie in het kader van gezinstherapie op film vast te leggen? In deze narcistische, ietwat voyeuristische documentaire onderwerpt ze haar gescheiden ouders en haar drie zussen aan een 'gesprek' waarin ze praat over de periode vanaf het moment dat de vier zusjes (Sonja is dan pas 3 jaar oud) alleen naar Zwitserland vliegen en tijdelijk bij andere gezinnen worden ondergebracht. Het is het gevolg van de breuk tussen de ouders en de familieleden vertellen hoe zij deze periode hebben ervaren en hoe ze vervolgens geprobeerd hebben het leven weer op te pikken.

Het feit dat Sonja zelf haar eigen verleden onder loep neemt lijkt een interessante invalshoek, maar het enige pakkende moment komt wanneer haar vader onthult waarom hij al jaren afstand nodig heeft. Verder zijn er nauwelijks dramatische momenten, lijkt deze sessie niets zinnigs op te leveren en zitten we 90 minuten lang naar pratende hoofden te kijken. Pas in de laatste minuten spreken de zussen over hun huidige leven en de invloed die de gebeurtenissen op hun hebben gehad. En helemaal op het einde stelt Sonja's dochter veruit de meest relevante vraag... maar daarop krijgt zij geen antwoord. Als dat het doel was van deze documentaire, dan had Sonja de rest van de film drastisch kunnen en moeten inkorten. Of schriftelijk af mogen doen.