Farewell Paradise (2020)

Vanaf 29 oktober in de bioscoop (Periscoop Film)

Intrigerende interviews met verschillende perspectieven. Dappere ego-documentaire over de eigen familie.

Nogal slaapverwekkende (auto)biografie waarin wordt teruggekeken op de gezinssituatie toen men klein was met de echtscheiding van de ouders als hoofdthema en waarin ik niet heb kunnen doorgronden wat dit verhaal boeiend zou maken voor de kijker.

De poster en de synopsis zijn nogal misleidend, want je zit 90 minuten te kijken naar enkele alledaagse mensen in een luie stoel die hun familiegeschiedenis vertellen. Het is een oersaai portret waar spanning (zie synopsis) ontbreekt en weinig tot geen moeite is gedaan om het vermoeiende verhaal aan te kleden met fraaie beelden.

Wat bezield Sonja Wyss en haar familie om deze sessie in het kader van gezinstherapie op film vast te leggen? In deze narcistische, ietwat voyeuristische documentaire onderwerpt ze haar gescheiden ouders en haar drie zussen aan een 'gesprek' waarin ze praat over de periode vanaf het moment dat de vier zusjes (Sonja is dan pas 3 jaar oud) alleen naar Zwitserland vliegen en tijdelijk bij andere gezinnen worden ondergebracht. Het is het gevolg van de breuk tussen de ouders en de familieleden vertellen hoe zij deze periode hebben ervaren en hoe ze vervolgens geprobeerd hebben het leven weer op te pikken.

Het feit dat Sonja zelf haar eigen verleden onder loep neemt lijkt een interessante invalshoek, maar het enige pakkende moment komt wanneer haar vader onthult waarom hij al jaren afstand nodig heeft. Verder zijn er nauwelijks dramatische momenten, lijkt deze sessie niets zinnigs op te leveren en zitten we 90 minuten lang naar pratende hoofden te kijken. Pas in de laatste minuten spreken de zussen over hun huidige leven en de invloed die de gebeurtenissen op hun hebben gehad. En helemaal op het einde stelt Sonja's dochter veruit de meest relevante vraag... maar daarop krijgt zij geen antwoord. Als dat het doel was van deze documentaire, dan had Sonja de rest van de film drastisch kunnen en moeten inkorten. Of schriftelijk af mogen doen.

Of voor elk familielid de film op dvd branden en het daarbij laten in plaats van nietsvermoedende bioscoopbezoekers met je vermoeiend familiegezeik op te zadelen.

Onderhoudende documentaire. Beide ouders kiezen voor zichzelf en kinderen spartelen wat rond en zijn op zichzelf aangewezen. Ieder kind heeft een ander perspectief en dat maakt het spannend. De documentairemaakster komt er bekaaid vanaf als iedereen vooral herinnert dat ze tot last was, want te klein om voor zichzelf te zorgen.

Mooi verhaal en ik snap niet zo goed waarom sommigen hierboven dit boeiende verhaal tot de sokken toe afbranden.

Snap ook niet waarom dit hier zo afgezeken wordt. Het is nogal wat om dit zo allemaal publiekelijk te maken, maar wie zich voor familiedynamiek interesseert (uiteraard hebben we hier niet te maken met een 'standaard' gelukkig gezinnetje), is dit gefundenes fressen.

Ze had het boeiender kunnen maken door wat meer beeldmateriaal in te zetten en wat achtergrondinfo te geven. Waarom waren haar ouders (met oudste dochter?) naar de Bahama's verhuisd vanuit Europa ? Het was leuk geweest om van de vader en moeder apart te horen of het hun plan was om daar langer te blijven of was het sowieso maar voor een paar jaar ? En hoe ze het vonden om daar te leven. Als die verhalen verschillen dan verklaart dat ook veel.