Sayyedat al-Bahr (2019)

Het duurde anderhalf jaar, maar ik heb deze bijzondere film uit Saoedi-Arabië eindelijk kunnen zien. Het plot had misschien iets strakker gekund, en ook als magisch-realistische parabel met feministische inslag, werkt Scales misschien niet zo optimaal als ik had gehoopt. Maar dan nog: hoe vaak zien we een film als dit uit deze contreien die zo het filmhuis in zou kunnen? Ik ben allang blij dat ik hem heb kunnen zien, na zijn minimale festivalrelease.

Zoals je in de trailer al kunt zien, ziet Scales er prachtig uit. Die sfeervolle zwartwit beelden van Oman (waar de opnamen plaatsvonden) zijn van de hand van João Ribeiro, die eerder al uit dat vaatje tapte voor Cartas da Guerra (2016). Ik zag nu een handvol films uit Saoedi-Arabië, en na Wadjda (2012) kan ik nu ook deze aanraden.

3,3*

Een Saoedi-Arabische sprookjesachtige volkshorror en een bijzondere toevoeging aan de mythen over zeemeerminnen. Ondanks die zeemeerminnen is de film niet zo horror was als ik had gehoopt: het is geen monsterfilm. Het is meer een film met een boodschap dat niet primair horror is (die openingsscene was absoluut flink horror!!) en ook met een enigszins traag tempo. Dus niet direct een film waar ik meteen enthiousiast van zal worden...maar dit was aangenaam goed!

De film speelt zich af in een vissersdorp waar elk gezin, de eerstgeboren dochter moet offeren aan de zee-maagden die in de omliggende wateren leven, terwijl de mannen op deze monsters jagen voor voedsel. Uiteraard houden ze hiermee de status quo in stand. Regisseur Shahad Ameen versterkt de film met mooie zwart-witbeelden van de Omaanse kustlijn en weet zo de sfeer de hele tijd goed vast te houden. Aangenaam verrast!