Striking Vipers (2019)

Niet helemaal gelukt. Het idee is wel geinig, en volgens mij ook iets dat zal gebeuren als virtual reality van dat niveau ooit zal kunnen bestaan. Maar net te kort om te beklijven en er echt iets mee te doen, en op dramatisch vlak wel iets te vlakjes. Ook wat emotieloos geacteerd, dus geen film die m'n aandacht erbij wist te houden. 2,5*.

Voor de start van Black Mirror seizoen 5 waar twee jaar op is gewacht valt het tegen. Striking Vipers is niet al te heftig of weird, maar alsnog vond ik het wel een aardig verhaal rondom twee oude vrienden die elkaar in VR geregeld ontmoeten en daar een soort affaire krijgen, ondanks een vrouw en kind thuis. Het toont aan waar je met VR misschien wel naar toe gaat in de toekomst, maar verder voelde het niet overdreven Black Mirror aan. ik vond het ook wat vreemd dat men van knokken naar seks ging, daarvoor start je zoiets niet op lijkt me. Met een uur duurt de aflevering me ook wat te lang. Ik zie liever afleveringen die wat scherper zijn en dan wat korter duren. Wel voldoende.

3*

Hilarisch.

Black Mirror is nooit echt diepgravend geweest, beetje makkelijke doemscenarios rond technologisch vooruitgang, maar dit is nog wel een niveautje hoger. Het is alsof m'n grootouders dit verhaal bedacht hebben, die hebben waarschijnlijk net genoeg affiniteit met games en VR om met zo'n idioot gegeven aan te komen draven.

Zowel qua plot als uitwerking is dit echt één van de meest idiote BM afleveringen die er tussen zit. Ik had om een bepaald moment zelfs wat medelijden met de acteurs. Je zal maar toestemmen om in een bekende reeks te spelen en dan zo'n aflevering toegeschoven krijgen.

Het spel ziet er onnozel uit, de relatie heeft echt 0 impact, het drama erachter nog minder. Ik heb vooral met toenemende verbijstering zitten kijken naar het plotje dat zich langzaam ontvouwt. Ik hoop toch dat dit een fluke is, want het mag dan kort en makkelijk verteerbaar zijn, drie van dit soort dingen en ik denk dat ik het gewoon laat voor wat het is.

1.0*

Afschuwelijke aflevering.

Duidelijk een geestelijk duplicaat van San Junipero, een van de populairste afleveringen van Black Mirror - die mij ook al niet echt kon bekoren.

Nu de coming-out (of in ieder geval bi-curiousness) van twee mannen als main focus en welk betere manier om dat langs een typisch mannelijke bezigheid (gamen) te laten ontwikkelen.

Eentje is gesettled en burgerlijk, de ander succesvol en onafhankelijk maar beiden onbevredigd in hun levenspad. Het duurt even voor het balletje rolt en mijn ergste bezwaren zijn dat het allemaal wel erg transparant in werking wordt gezet maar vooral: hoe veel tijd en herhaling de aflevering ervoor nodig heeft.

Die scene in het restaurant tussen man en vrouw is voor mij exemplarisch voor de aflevering als geheel. Een dialoog waarbij ieder woord-tegenwoord eigenlijk constant herhaald wordt, (“Is er iets?” “Nee, er is niets”, “Echt niet?” “ Nee, echt niet”) zonder enige ontwikkeling. Alsof niet alleen het idee te simpel is voor een aflevering, ze hebben er ook nog (slecht geschreven) filler voor nodig om dat uurtje mee vol te krijgen.

Over de speelduur dus eigenlijk hetzelfde principe: aantrekken-afstoten, ontkennen-toegeven, met een makke ontknoping als kers op de taart. In het wat homofober land als Amerika moet je de kijkers misschien wat meer bij de hand nemen, ik vond het op een gegeven moment een vervelende herhaling van zetten worden.

Ook de inzet van minderheden voelt oppurtunistisch, met name in het spel zelf, waar het acteerwerk werkelijk om te huilen is. Slappe aflevering die veel te lang om de toch al best wel lauwe brij heendraait. 1,5*

Er begint me de cynische gedachte te bekruipen dat ze die afleveringen alleen maken om content te hebben voor Netflix. Vanuit de gedachte om langs andere weg een nieuwe demografie op dat medium te bereiken. De episodes zelf vertrekken niet echt meer uit grote ideeën en de maatschappijkritische kijk op technologie is flinterdun. Of erger nog: bestaande ideeën worden gerecycled en de aangesneden issues lijken eerder erbij gesleepte bijzaken dan spot-on verbeeldingen van onze tijdsgeest. 'Striking Vipers' (2019) heeft op zich een interessant uitgangspunt met twee tegenpolen in de liefde - een brave burgerman (Anthony Mackie) en een notoire flirt (Yahya Abdul-Mateen II) - die via een VR-spel experimenteren met genderrollen en hun seksualiteit. Door een glitch kan een hypermasculiene fighter game á la Street Fighter ruimte bieden voor latente bi- of homoseksuele handelingen in de digitale ruimte.

Met 'San Junipero' (2016) had de serie al een schitterende aflevering over cyberspace als een vat vol nieuwe mogelijkheden. Waar avatars uiting geven aan hun queer verlangens in een omgeving waar constricties van de echte wereld - zoals het eigen lichaam en maatschappelijke normen - niet meer van toepassing zijn. Het was zwoel en zinnelijk. Het was een beetje droevig en melancholisch. Het was in de kern een perfect liefdesverhaal over eeuwige trouw en vergankelijkheid. 'Striking Vipers' (2019) bedoelt het goed met haar progressieve boodschap, maar slaat de plank mis door van menselijke seksualiteit een technologisch probleem te maken. Alsof vragen als 'gaan deze mannen vreemd?' of 'wat zegt deze cyberseks over hun geaardheid?' gesteld moeten worden. Hierdoor lijkt het alsof online persona volledig losgekoppeld zijn van offline verlangens, terwijl dit eigenlijk een karikatuur is van menselijke seksualiteit. Het was sterker als een 'bi-curious' ontdekkingstocht - zowel digitaal als in het echt- het startpunt was en van daaruit vragen werden gesteld over de rol van technologie.

Ik had het kunnen weten. Op een aantal afleveringen na steeds ontgoochelend de Black mirror afleveringen afgesloten. Ook nu weer... Ik keek nochtans tegen beter weten in uit naar seizoen 5, maar echt beter is het voorlopig niet.

Het plot is eigenlijk te belachelijk voor woorden. Twee beste maten ontdekken via lookalike van Mortal Kombat of Street Fighter in de VR dat ze homo zijn. Kan het nog gekker? Wat volgt is veel herhalingen in de VR en tussen al het oeverloze gepieker door waarbij clichés niet geschuwd worden. Gaap, vrij vervelend allemaal. De confrontatie is wat ze is en de film eindigt zoals Black mirror vaak eindigt: binnen het compromis gaat ieder zijn eigen weg en het leven gaat gewoon door.

Filmpje heeft weinig om het lijf, intrigeert totaal niet. BM onwaardig, jammer. Nog twee te gaan dan maar?

Een aardig concept wel, maar het voelt ook wel beetje geforceerd om een hip maatschappelijk thema erin te breien. Dan wordt het eigenlijk een vreemdgaan-story die we al ontelbaar keer gezien hebben, maar dan in de virtuele setting. De 'reallife' drama is enorm standaard. De techniek met het knopje op het hoofd hebben we ook al vaker in BM langs zien komen. Het duurt te lang om boeiend te blijvend, voor zover het dat al was. Acteerwerk ook matig. Leuke poging, en ook weten ze er weer een geinig einde aan te maken, maar geen glansrijk begin van een nieuw seizoen.