Rachel, Jack and Ashley Too (2019)

Middenmoter.

Dat komt voornamelijk door het laatste deel van deze aflevering. Het was niet geweldig grappig, maar daar nam de episode zichzelf totaal niet serieus meer, waardoor het wat beter te behappen was. Wat daarvoor te zien was hield niet over. Cyrus mag ik altijd wel (maakt voornamelijk niet mijn soort muziek, maar ze lijkt mij wel lekker gek), maar echt een geweldige actrice lijkt het mij niet. Vond haar als voice actrice eigenlijk nog het best. Het meta plot met haar als artiest had wat extra's moeten geven, maar het was allemaal nogal Hollywood plat.

2.5 sterren.

Stiekem de leukste van de drie nieuwe Black Mirror afleveringen, omdat ik hier weer echt dat Black Mirror-gevoel kreeg. Lekker over de top met technologische veranderingen die je leven fors beïnvloeden. Miley Cyrus speelt een popster die erg ongelukkig is en waarvan een robotversie op de markt komt met een bijzonder intelligent AI-systeem die tienermeisjes zoals de eenzame hoofdrolspeelster alle aandacht geven. Waar de aflevering nog redelijk kalm en ''realistisch'' begon, laten ze dat in het laatste deel los en gaan ze lekker extreem door. Cyrus die door haar tante wordt geëlimineerd en dan plots verschijnt in de stem van de AI-robot vond ik wel geinig. Dat hele laatste deel slaat natuurlijk nergens op, maar het kijkt ieder geval lekker weg. Wel moeten de makers van de serie maar eens goed met elkaar gaan zitten, want het de nieuwe afleveringen behoren ieder geval absoluut niet bij de betere afleveringen van de serie.

3*

Samenraapsel.

Black Mirror is van een scherp satirisch-dystopische thrillerserie verworden tot een gemakzuchtige serie, die zichzelf steeds meer begint te herkauwen. Bovendien worden de drama-thrillerelementen steeds meer vervangen door drama-comedy, spanning door ‘vermaak’ en dat is in ieder geval niet waarom ik de serie ben gaan waarderen.

Het idee van een persoonlijkheidsreplica of cookie komt het vaakst terug en wordt iedere keer nét iets anders aangekleed. Het begon ooit bij Be Right Back, White Christmas buitte het idee vrij volledig uit, USS Callister ging er op wat ludiekere manier mee om en deze aflevering zet die joviale toon tot Mickey-Mouse-Clubgehalte door.

Een paar nieuwe ideetjes zoals hologrammen, vocal enhancing en het vissen van artistiek werk uit een comateus brein maskeren de zelfplagiaat maar ook de thematieken die het hierdoor als achtergrond meekrijgt, voelen hergebruikt, of weinig prikkelend. De exploitatie van jonge popsterren, tot in het extreme doorgetrokken (geinig idee wel om Cyrus in deze rol te casten), voelt bijvoorbeeld niet als de ultieme dreiging van ontspoord ontwikkelde technologie, het is een oud principe dat door technologie íets meer momentum krijgt.

Het gebrek aan dystopische dreiging komt tot uiting in de steeds luchtigere toon van de aflevering, die - eerlijk is eerlijk - wel lekker wegkijkt, maar op een onbevredigende manier dissoneert met het oprechte drama dat hier ergens in verstopt zit. Om over het daarmee kantelende imago van de serie als geheel nog maar te zwijgen.

Het idee is wel aardig, maar het tweede deel is wel zo ongelooflijk dom en ongeloofwaardig dat het plezier een beetje weg ging bij mij. Betere momenten zaten er in het begin en tussen de zusjes was er ook wel een soort chemie die echt aanvoelde. Maar als geheel niet overtuigend genoeg. 2,5*.

Mnee.

Ook dit deel voegt niet veel meer toe aan de reeks. Weer maar eens wat met het menselijke brein, de kritiek op het popwereldje is zo uitgekauwd als maar zijn kan en het jonge meisje dat verknocht geraakt aan een popje omdat ze geen vrienden heeft ...

Elk thema an sich zou dan nog best wat kunnen zijn, maar het schrijfwerk is erg mak en de regie is onopvallend. Het is een beetje proppen om alles binnen de 60 minuten te houden, misschien daarom dat er weinig subtiliteit aan te pas komt. Al denk ik, na 5 seizoenen van dit, dat Brooker gewoon niet écht veel inhoudelijks te zeggen heeft.

Komt er nog eens bij dat Cyrus echt vervelend is en de rest van de cast ook al niet echt goed acteert. Het is gewoon allemaal veel te min, veel te gewoontjes en veel te makkelijk. En dan te bedenken dat dit eigenlijk nog de beste was van de drie. Boeken toe hoop ik.

1.5*

Een studiegenote sloeg me ooit met haar handtasje omdat ik durfde te beweren dat Miley Cyrus vast niet zelf haar teksten schrijft. Daarna liep ze huilend weg. Ik moest terugdenken aan dit merkwaardige voorval tijdens 'Rachel, Jack and Ashley Too' (2019), een Black Mirror-aflevering over authenticiteit, de cynische schaduwkant van popmuziek en de hysterische tienercultuur eromheen. Eerst het goede nieuws: Miley Cyrus is oprecht leuk. Of ze als opgedirkt poppedeintje nummers staat te playbacken met een autotune waar alle emotie uit is gefilterd. Of als haar warme, melodieuze stem een AI-poppetje tot leven brengt en irritant optimistische levensadviezen geeft. Of datzelfde poppetje krijgt opeens een ziel en gooit met veel fuck's haar frustratie eruit. En dan nu het slechte nieuws: het peppie en kokkie-verhaal eromheen is te flauw voor woorden. Compleet met sullige boeven, een gehaaide manager en een race tegen de tijd met een bus in de vorm van een grote muis. Met wat kleine aanpassingen zou het daadwerkelijk een tienerfilm zijn, maar zonder enige ironische knipoog. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat vlaggenschip Black Mirror steeds meer van gimmick naar gimmick gaat en kwaliteit niet meer doorslaggevend is.

Minstens even slecht als de eerste van het nieuwe seizoen. Waar de vorige seizoenen nog hier en daar nog iet of wat te betekenen hadden op toekomstige technologische evoluties slaat de bal hier compleet door. Zo hard zelfs dat het bij momenten lachwekkend wordt en het thrillergehalte eerder komisch wordt.

Het poppetje heeft in het begin nog wel iets, maar wanneer Operation Rescue Ashley O start, slaan de stoppen helemaal door bij het poppetje. Belachelijk en getuigend van erg weinig inventiviteit bij de makers. Het zijplot rond die familie muizenverdelgers maakten het verder iets om niet au sérieux te nemen. Wederom zwakke afsluiter van het nieuwste seizoen. BM kan beter, ontgoochelende prent, jammer, want op zich was er voldoende om er iets van te maken.

Poeh, dat vloog toch wel een beetje uit de bocht. De inzet is wel leuk en heeft voldoende potentie, met de AI-pop. Ook al is dat al op een bedje van de clichématige setting van eenzaam tienermeisje met vervelende stoere zus. Ook het al platgewandelde stuk van de artiest die niet zo blij is al ze overkomt, nemen we wel beetje voor lief. Maar oef, het laatste deel is toch gewoon een tienerfilmpje met geen enkele diepgang, gemakzuchtig plotje en dito acteerwerk.