Havenmuziek (1937)

Ze is ni curieus ma ze weet wel geire veul

Een tijdje geleden wees iemand op MovieMeter me op het bestaan van EclipsTV en dat is een gouden tip gebleken. Een Vlaamse zender die regelmatig oude Vlaamse films uitzend (volgens een mail van mij naar de redactie beschikken ze zelfs over 160 oude Vlaamse films waarvan ze er twee per dag uitzenden) maar die jammer genoeg enkel maar via televisie zelf te zien zijn. Af en toe vind je er eens eentje online zoals YouTube maar het merendeel niet. Gelukkig weet de nabije familie hoe dit me interesseert en zijn er een aantal van die films opgenomen.

De kwaliteit van Uilenspiegel Leeft Nog liet echter veel te wensen over (nogal blokkerig, dit terwijl de openingscredits wel van goede kwaliteit waren) waardoor deze Havenmuziek de volgende in de rij was. Een amusante komedie over een stel schippers die na lange tijd terug aan land komen en verstrikt geraken in wat problemen met een pak cocaïne. Hoewel, verstrikt is misschien niet het juiste woord aangezien dat maar een erg klein stuk van film inhoudt en verder is het vooral een aaneenschakeling van verschillende situaties waarbij het café van Moeder Clem en Vader Dree centraal staat. Er wordt met de regelmaat een Crystalleke gedronken, Jefke trekt zijn grote mond open en de relatie tussen Frits en Marieke staat op springen. Halverwege zakt het allemaal nogal in en echt verrassen doet de film ook niet. Het valt vooral op hoe dit eigenlijk een tweesprong tussen een geluidsfilm en een stille film lijkt te zijn. Het is alweer even geleden dat ik De Witte nog heb gezien, maar hier valt het echt op dat een deel van de film als silent slapstick bedoeld lijkt te zijn.

Veel grootse en overdreven gebaren dan ook en natuurlijk de grote emoties. De Witte betekende de grote doorbraak voor Jef(ke) Bruyninckx en die speelde dan ook in erg veel films van Vanderheyden (hoewel het eigenlijk niet correct is om hem de regisseur te noemen aangezien het Edith Kiel was die de echte regisseur was maar als "losbandige Duitse" leek het hen beter om de focus op Vanderheyden te leggen) mee. De ietwat franke wittekop uit De Witte is een tikkeltje ouder geworden en zit hier lustig aan de pintjes en de sigaretten. Samen met Frits Vaerewijck en Polus vormt hij een leuk trio maar het zijn de vele muzikale intermezzo's die de film uiteindelijk een beetje de nek omwringen. Let vooral nog wel op Nand Buyl (hier gecrediteerd als Nandje Buyl en inderdaad, hij is hier nog maar zo'n jaar of 12) onbewuste helper in de drugssmokkel.

Vooral ook erg fijn om beelden van een Antwerpen van 85 jaar geleden te zien. Nagenoeg de volledige film wordt in de buurt rond het Eilandje (waar nu het MAS staat) en de Grote Markt (met het standbeeld van Brabo) gefilmd en ik voel me eigenlijk als de scheepsjongens in het begin van de film: ik voel me ook altijd thuis wanneer ik de punt van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal zie.. Ik ben dan ook in een gulle bui met mijn 3*.

3*