The Last Tattoo (1994)

Een ongebruikelijke setting (onderzoek naar geslachtsziekten van de in het Nieuwzeelandse Wellington gelegerde G.I.'s), een lekker gecompliceerd film-noir-achtig plot en een aardige cast maken hier een film van die té intrigerend is om af te zetten, maar die me na afloop met een leeg gevoel achterliet. De acteurs doen hun best en het tijdsbeeld gaat gelukkig nergens over de top, maar de sentimentele muziek is af en toe verschrikkelijk, de soft-focus-opnames zijn ongepast en de romantiek wordt er met de haren bijgesleept (midden in een levensgevaarlijk moordonderzoek een affaire beginnen?!?). Bovendien moet ik bekennen dat ik me lange tijd zat te ergeren aan de manier waarop de scriptschrijver de hele tijd trucs zat te verzinnen om Kerry Fox maar vooral niet naar de uitleg van Tony Goldwyn te hoeven laten luisteren, zodat de twee hoofdrolspelers nog even flink konden kibbelen (natuurlijk alvorens elkaar in de armen te sluiten) en aldus de speelduur nog een beetje gerekt kon worden. Niet slecht, maar ook niet erg goed.
        Bizar detail: bij het nalopen van de lijst van de complete cast op IMDb om te kijken of daar nog namen bij zaten die me in 1994 niets zouden hebben gezegd maar die inmiddels toch wel op enige faam konden rekenen... de meeste mensen zal nog altijd geen lichtje opgaan bij de namen van Peter Hambleton, William Kircher en Jed Brophy, maar als liefhebber van Peter Jacksons Hobbit-trilogie herkende ik onmiddellijk de namen van de acteurs die in die filmreeks de dwergen Gloin, Bifur en Nori spelen (overigens zonder dat hun gezichten me in déze film waren opgevallen).