100 Dinge (2018)

Twee vrienden die tegelijkertijd elkaars rivalen zijn, gaan een weddenschap aan. Ze starten zonder enig bezit en mogen elke dag één consumptiegoed uit een opslagplaats aan hun bezit toevoegen. Een kledingstuk, een smartphone, een matras. Van die dingen. En dat gedurende een periode van 100 dagen. Voor twee consumptieverslaafden een moeilijke opgave.

Een leuk uitgangspunt waar regisseur, schrijver en hoofdrolspeler Florian David Fitz een aardige film van breit. Geen origineel idee overigens. Fitz liet zich inspireren door de Finse documentaire Tavarataivas (2013), waarin een filmmaker dit experiment een jaarlang onderging. De gedachte achter de documentaire was om te kijken wat men nu werkelijk nodig heeft om een kwalitatief goed leven te leiden. Serieus maar met een knipoog. Lijkt me een interessante docu.

100 Dinge gaat minder serieus met de materie om. Minder serieus omdat de beide hoofdrolspelers steeds iets overkomt dat op grappige wijze hun weddenschap in gevaar brengt. 100 Dinge is een komedie die commentaar heeft op commercie en overconsumptie, maar het altijd luchtig houdt. Heel verfijnd is de film niet. Grappig is de film af en toe. Werkelijk bijtend is de film nooit. Het uitgangspunt klinkt leuk en noodt tot cynisme en bijtende spot. In werkelijkheid is 100 Dinge een film die niet door durf of maatschappelijke gedrevenheid opvalt, maar gewoonweg een film is die kleurt binnen veilige lijntjes.

100 Dinge is braaf en redelijk voorspelbaar, maar kijkt desondanks wel aangenaam weg.