The Wolf Hour (2019)

Ik weet echt niet wat ik hier van moet vinden. Naomi zet hier zeker een geweldige prestatie neer en daar heb ik alles mee gezegd. Voor de rest erg saai, weinig spanning. Dus veel drama en weinig thriller. Geen hoge waardering van mij.

Best een intrigerend verhaal moet ik zeggen.

Erg traag dat wel,maar heb me best vermaakt met de film.

Redelijk drama en zeker geen thriller. Het verhaal is beperkt en knap om daar een film mee te vullen. Griffin slaagt er toch best aardig in. Zoals gezegd, verwacht geen spannende thriller, want dat is het totaal niet. Een kalm, rustig en soms wat saai drama, echter blijft de film boeien tot het eind. Dat komt met name door het prima acteerwerk van Watts. Het einde geeft stof tot nadenken. Niet voor iedereen even toegankelijk. 3.0/3.5

The \wolf Hour is een film waarin Naomi Watts fenomenaal acteerwerk levert in wat in essentie een vreselijk verhaal is. Zij doet het zo goed als ze kan met dit ietwat teleurstellende script. Het is veelal drama voor een hoofdpersoon waarvan we te weinig weten om er een band mee te kunnen opbouwen. Vrij essentieel als je weet dat de film enkel op de flat afspeelt met enkel deze protagonist. Knap van Watts dat dus zeker.

Matige film die toch nipt een voldoende haalt door mijn favoriete actrice die hier weer een sterke rol neerzet. Het verhaal stelt echt teleur en biedt veel te weinig ondanks het gegeven. Eerlijk gezegd was het een andere actrice geweest , dan zou het hoogstwaarschijnlijk een onvoldoende geweest zijn. 5/10

In The Wolf Hour lijdt Naomi Watts aan een angststoornis die het haar onmogelijk maakt haar woning te verlaten. De film speelt zich af in New York tijdens de zomer van 1977. De zomer dat het bloedhete New York werd geteisterd door seriemoordenaar Dave Berkowitz, die het op vrouwen had voorzien. De moordenaar speelt geen actieve rol in de film, maar is goed voor de sfeertekening. Hij wordt af en toe genoemd en is op die manier onderdeel van de sombere en dreigende sfeer die in de film aanwezig is.
Hij is in ieder geval niet de oorzaak van de angststoornis van Watts. Regisseur en schrijver Alistair Banks Griffith houdt de oorzaak vaag. Veel meer dan wat mistige toespelingen op een afgegleden schrijverscarrière, komt de kijker niet te weten. Beklagenswaardig personage, die Watts. Op zichzelf aangewezen leeft zij in haar vervuilde appartement. Haar enige contact met de buitenwereld bestaat uit een boodschappenjongen die aan haar deur haar telefonisch doorgegeven bestellingen komt afleveren.
Af en toe klinkt opeens het snerpende geluid van de deurbel. Een geluid dat inbreuk maakt op de rustige cadans van de film en Watts en de kijker steeds weer verschrikt doet opspringen. De deurbeller is onbekend. Pogingen om de identiteit van de beller te achterhalen mislukken. Het gaat in de film ook niet om zulke concrete zaken. Het gebel is slechts één van de vage elementen die bijdragen aan een beklemmende sfeer.
Als kijker wacht je dan ook gespannen hoe al die beklemming tot uitbarsting zal gaan komen. Want daar lijkt de film met al die kleine gebeurtenissen en vage toespelingen onverbiddelijk naar toe te werken.
Atmosferisch zit het wel goed. De film ademt somberheid, ongeluk en beklemming. Naomi Watts schittert in haar rol van agorafobische schrijfster, die zich in haar vervuilde en verstikkende appartement heeft verschanst. Het probleem van de film is het verhaal. Dat leidt niet tot veel. De kijker wordt heel succesvol in een sfeer van depressiviteit ondergedompeld.. Vervolgens vertoeft de kijker daar blijvend. Het verhaal verlost hem niet uit die positie. Daarvoor heeft het verhaal te weinig uitzicht. Te weinig verloop. Het verhaal evolueert niet. Een verlossende knal kan de kijker ook wel vergeten. Het einde bevredigt in dat opzicht niet.
Het voelt ondankbaar. Heb je je met al je ziel en zaligheid in plakkerige depressieve omstandigheden begeven ten behoeve van het zielenleed van de protagoniste, moet je vervolgens toekijken hoe zij bevrijd wegloopt uit haar penibele situatie zonder nog achterom te kijken naar de toeschouwer die haar in haar uren van ellende heeft vergezeld. Voor hem is geen verlossing voorzien. Hij blijft mistroostig achter. Nou, bedankt.