Soni (2018)

Psychodrama over een temperamentvolle politieagente, die zich met woord en daad teweer stelt tegen machogedrag. Samen met haar begripvolle chef stuit zij daarbij binnen het redelijk corrupte politieapparaat op een doofpotcultuur en een muur van onwil en onbegrip. Een sobere en sombere film over misstanden in de Indiase samenleving, waarvan het slotakkoord (de aanklacht) mij wel beviel.

Cagney and Lacey in India maar grimmiger. Ondanks de titel gaat het over 2 vrouwelijke politie agentes (de ene is de baas van de andere) die in een achterwijk van New Delhi te maken krijgen met sexuele agressie, huurverschillen, afpersing en alcoholcontroles. Niet meteen de glorieuze occupaties van de politie. Met de film Soni zie ik een India die ik niet meteen zou verwachten : koude nachten, achterbuurten met vuurtjes die me eerder doen denken aan Bronx. Als overheid worden ze geconfronteerd met corruptie en machtsmisbruik. Maar ook de personages hebben hun demonen. Soni is een verbitterende woede vrouw net gescheiden, Kalpana is zorgzaam maar krijgt druk om haar gezinsleven meer prioriteit te geven (kinderen, geen nachtdiensten).

Soni is een goede film die probeert een realistisch beeld te geven van vrouwen, politie in New Delhi maar het drama is soms wat vaag (het waarom van de breuk tussen Soni en haar man is nooit duidelijk), mist ritme in de montage (te veel lange gesprekken) en er wordt niet echt gewerkt naar een catharsis. Maar één magnifieke scene wil ik wel vernoemen waarin Soni wandelt langs een muur in een achterbuurt en de camera volgt haar vrij lang terwijl de figuren in de steeg schimmen zijn rondom vuurtjes en er is een ondefinieerbare dreiging en spanning. Maar het waarom van die scene is me dan weer niet duidelijk (het zou achteraf gezien blijkbaar gaan om een undercover operatie ?). Hoe dan ook, Soni is als tegengewicht van de luchtige actievolle Bollywood een goede poging.