Sammy Davis, Jr.: I've Gotta Be Me (2017)

Nog geen enkele oude(re) rakker die wat te zeggen heeft van deze documentaire over deze indrukwekkende artiest die Sammy Davis Jr. toch was.

So, it's gotta be me.

Film valt direct met de deur in huis, namelijk dat de huidskleur van de man bepalend was in zijn doen en laten, hoe hij, omwille van zijn omgang met het blanke "establishment", uit de gratie van de zwarte gemeenschap viel en hoe hij enerzijds wel hoog hield zich zelve te zijn en zijn eigen keuzes te maken, de film dit wel enerzijds bevestigt maar anderzijds hem ook wel voorstelt als het voorwerp van een vaak politieke manipulatie door hooggepaatste blanke instanties.

Feit is dat Sammy o.m. de vernederende insinuaties door de andere leden van de Rat Pack verdroeg, maar het legde hem ook geen windeieren en vermist hij voortdurend in geldnood was.... Ook is het toch wel pijnlijk te horen hoe zijn uitnodiging voor de Kennedy-inauguration werd ingetrokken terwijl andere als Belafonte en Cole wel aanwezig mochten zijn.

Hij kwam het allemaal te boven en bouwde zijn carrière verder uit, wat de titel van de film verklaart.

Toch had ik in deze documentaire over Sammy Davis Jr, van wie ik steeds een grote fan was, nog veel meer de nadruk willen zien op het "artiest zijn", zijn zang, acteren, dans, imitaties...

Daarom lichtjes ontgoocheld.

Movsin vat het hierboven al goed samen : bij elk facet dat van Davis' veelzijdige artisticiteit wordt belicht ligt de nadruk op het politieke (raciale) aspect, en dan mis ik bijvoorbeeld meer aandacht voor de talloze singles die hij tijdens zijn leven heeft uitgebracht, of voor de 68 titels die IMDb bij zijn filmcarrière noemt (ook al zitten daar dan veel televisieshows en gastrolletjes bij). Ik wist vooraf niet zo gek veel over Davis' carrière, en daar heeft deze documentaire wel verandering in gebracht, waarvoor dank, maar ik weet niet of ik met de invalshoek erg blij moet zijn.

Fascinerende terugblik op één van de grootste entertainers van de 20e eeuw begint met een moment dat zijn imago enorm beschadigde. Sammy Davis Jr. zette zich in 1972 in om Nixon een tweede termijn te bezorgen en omhelsde de controversiële president. Davis Jr. besloot zich kort daarna te verantwoorden tegenover een vrijwel uitsluitend zwart publiek dat hem aanvankelijk uitjouwde. Maar nadat Davis Jr. zijn lijflied “I’ve Gotta Be Me” had gezongen, kreeg hij een staande ovatie. Deze documentaire heeft uiteraard veel aandacht voor de verdiensten Davis Jr. die zonder enige twijfel één van de meest getalenteerde en respecteerde artiesten was. Het feit dat hij zwart was, koos voor het Joodse geloof en zijn linkeroog verloor in een ongeluk, bleek geen belemmering voor een succesvolle carrière. Maar Pollard maakt ook duidelijk waarom Davis Jr. nog steeds meningen verdeelt. Pollard maakt voortreffelijk gebruik van archiefbeelden en gebruikt een heldere, effectieve structuur.