Wraith (2017)

De titel van de film luidt Wraith. Ik kende het woord niet. Het blijkt dat de betekenis geest of spook is. Een goed gekozen titel want de verschijning van een geest is inderdaad het belangrijkste thema van de film. Dat komt dus goed uit.

Geen goeie film. Het eerste halve uur waarin er vreemde dingen gebeuren en het bestaan van de geest duidelijk wordt is nog wel ok. In de prachtige setting van een antieke villa gebeurt de ontspruiting van de geest heel subtiel en sfeervol. Vreemd geluidje hier en daar. Een mysterieuze verplaatsing van een item. Een flikkerend lampje. Een vreemde stem. Ja, heel sfeervol en spooky.

Daarna gaat het mis met de film. Alle sfeervolle subtiliteit gaat overboord als het uiterlijk van het spook al heel snel in de openbaarheid wordt gebracht. Er is vanaf dat moment geen mysterie meer. Zonder mysterie is er niet veel meer aan. En andere redenen om in spanning te zitten zijn er niet. De film moet het echt hebben van het spook. Een vreemde keus.

Slechte effecten trouwens. Het spook lijkt erg op de menselijke variant van een gloeilamp. Niet eng. Niet angstaanjagend. Eerder sneu. Nee, veel horror plezier brengt de geest ook al niet mee.

Gelukkig wordt er wel goed geacteerd. Zodoende is er nog iets om je mee te vermaken. De film krijgt zelfs nog een kleine boost met de verschijning van 'good old' Lance Henriksen als wijze priester. Zijn acties zorgen voor korte duur nog voor wat leven in de film. Daarna stopt het definitief.