The Legend of Robert the Doll (2018)

Alweer het vierde deel in de waardeloze Robert-reeks

Deze regisseur heeft alleen nog maar baggerfilms gemaakt, dus ik ga er dan ook maar vanuit dat het weer van hetzelfde laken een pak is.

Als je al 15 films gemaakt hebt die iedere keer weer de grond ingeboord worden en gewoon vrolijk verder gaat met pulp films maken, dan heb je of, schijt aan al die negatieve recensies, of je hebt de hoop om het toch nog een keer te leren, maar of dat gaat gebeuren betwijfel ik zeer.

Nog afgezien van het onwaarschijnlijke onzin-verhaal want dat geld voor vrijwel alle horror-films en daar kies je voor: maar een verhaal dat zich afspeelt in Zuid-Duitsland, waar de hoofdrolspeler Amos Blackfoot heet en de auto's het stuur aan de rechterkant hebben, dat is willens en wetens je publiek beledigen.

Absolute bagger.

Wat een rotslechte film is me dit. Allemaal baggeracteurs die het naar mijn vermoeden vrijwillig hebben gedaan omdat ze bij het plaatselijke toneelgezelschap uit hun dorp werden ontslagen wegens slecht acteerwerk. Met vijf euro werkingskosten kom je als make-upartiest ook blijkbaar niet ver en dat is te merken aan alle mislukte pogingen. Een jonge man die met paté werd ingesmeerd om hem oud te doen lijken met twee wattebollen uit de apotheek op zn wenkbrauwen geplakt en witte wol als pruik.... Echt erbarmelijk!

Netflix moest zich schamen om deze bagger te durven uitzenden. Oh ja, de feiten spelen zich af in Duitsland waar dan plots iedereen slecht Engels met elkaar lijkt te praten. Het verhaal slaat ook nergens op. Niks houdt steek en ik had mn tijd echt beter verdaan met eens goe te gaan kakken ipv deze lachwekkende "horror" te zitten kijken.

Deze film heeft net als zijn voorganger een ontzettend lange aanloop voordat de hoofdpersoon verschijnt. Deze film heeft gelukkig wel iets meer inhoud, alhoewel het mij niet helemaal duidelijk is wat de film nu eigenlijk wil vertellen. Amosh ziet in de poppen een vervanging voor zijn overleden kinderen terwijl hij eigenlijk wat dat de poppen gevaarlijk zijn. Aan die innerlijke strijd had wat mij betreft meer aandacht moet worden besteed. Die geestverschijning van Esther was interessant maar te weinig.

Sinds de makers van deze reeks de absurde keuze gemaakt hebben om de setting te verplaatsen naar WOII is dit echt pure bagger. De willekeurige oorlogsbeelden tussendoor, de tenenkrommende dialogen in 'Duits' accent, het idiote verhaaltje. Af en toe zo slecht dat het grappig wordt, maar verder vooral héél erg slecht. Overigens hebben de poppen nog slechts een bijrol. Het grootste deel van de film wordt besteed aan koddige gevechtjes met nazi's.

Jones besteedt opnieuw de helft van de (goddank korte) speelduur aan een proloog die zich afspeelt in Duitsland in 1939, kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Volgt een jonge vrouw [Eloise Juryeff] die met het beruchte boek op de vlucht slaat en gezelschap krijgt van een bandiet [Gareth Lawrence]. Na deze saaie en overbodige proloog keert Jones terug naar het einde van Robert And The Toymaker. De speelgoedmaker [Lee Bane] is met zijn levende, vervloekte pop Robert onderweg naar Neurenberg. Aangezien hij voorheen ook al woonde in Beieren, kan dat nooit een lange treinreis zijn, maar Jones wil ons doen geloven dat die treinreis lang genoeg duurt om zowel de nazi’s als de Britse inlichtingendienst een kans te geven om de speelgoedmaker te onderscheppen. Waarschijnlijk de eerste film waarin Duitsers rijden in auto’s met het stuur aan de rechterkant! Meer van dezelfde drek, maar de gifbeker was nog niet op. Vervolg: Robert Reborn.