Hondros (2017)

Prachtige documentaire/biografie van één van de meest belangrijkste oorlogsfotografen, een inspiratiebron voor de nu en toekomstige fotografen. Hondros gaat geen enkel gevaar uit de weg, en zoekt (zijn)/de grenzen ruimschoots op. Als kijker krijg je een hoop foto's te zien uit zijn collectie, die aangrijpend en schokkend zijn. Hondros was meer dan een oorlogsfotograaf, hij had contact met burgers, en hielp waar hij kon. Hij raakte bevriend met Joseph Duo commandant van het Libische militie. Die van vreugde een sprong door de lucht maakte nadat hij met een raketwerper op Rebellen schoot, dat shot gemaakt door Chris Hondros zou later een groot cover worden in o.a Newsweek, The New York Times. Uiteindelijk nadat de Libische burgeroorlog tot een einde kwam, besloot Hondros Joseph op te zoeken, en gaf hem een kans in de maatschappij, door zijn studie te betalen, dit alles zorgde ervoor dat Joseph nu een functie uitvoert als politie commandant. Helaas bracht zijn beroep ook een heleboel risico's met zich mee, helaas moest Hondros daar kennis mee maken. Zoals de moeder van Hondros al zei, hij leefde meer in 41 jaar, dan menig mens in 100 jaar.

Matig. Het is zo'n typische docu met veel pratende hoofden en wat beelden ertussen gemonteerd. Daar kan ik niet zo veel mee, zeker niet 90 minuten lang. De persoon Hondros interesseert me ook niet heel erg. Boeiender vind ik dit soort fotografen in het algemeen en de vraag wat hen bezielt en drijft om steeds het gevaar op te zoeken in oorlogsgebieden. Of meer een docu wat daar allemaal bij komt kijken, inclusief reizen, contacten zoeken, via et cetera. Dat was veel leuker geweest. Net als dat de docu zich veel meer zou hebben gefocust op één missie. Uiteraard zijn daar niet genoeg beelden van maar goed, zo'n idee kwam bij me op. De docu is redelijk informatief en er zitten af en toe aardige plaatjes in, maar zeker die foto's zie ik liever in mijn eigen tempo. Nu ging het vaak te snel voorbij. 1,5*.

Ik wist eerst niet goed wie Hondros eigenlijk was, maar ik wist wel nog vaag dat er een paar jaar geleden onder de oorlogsverslaggeving grote verslagenheid was van wat er toen is gebeurd. Deze docu heeft het daar grotendeels niét over. Wel belicht men de persoon van Chris Hondros als oorlogsfotograaf. Oorlogsfotografen zijn steeds buitenbeentjes geweest omdat ze vaak grote risico’s moesten nemen om beelden of foto’s te maken van het gebeuren, vaak in extreem gevaarlijke situaties en steeds vanop de eerste rij.

De docu brengt hulde aan Hondros, zowel professioneel als hoe hij was als mens. Naast de vele getuigenissen worden vele van zijn foto’s gemonteerd. Knap en vlot allemaal, maar ik miste wat diepgang. Zoals hier al beschreven had ik graag meer geweten van hoe hij compromissen diende te sluiten met vijandelijke én eigen troepen om te bekomen wat hij wou. Oorlogsjournalistiek is vaak onderhandelen en vertrouwen zoeken en schenken, beslissingen nemen en afgaan op je intuïtie. Wat hem écht dreef of wat hij als dilemma zag, kwam er net te weinig uit, dát intrigeerde me vooral. Voor de rest een prima wegkijker, maar niets bijzonders ongeacht de tonnen respect die ik heb voor zijn persoon en job.