San Junipero (2016)

Het concept is best sterk, dat is ook waar Black Mirror vaak op drijft, maar de uitwerking is helemaal niet zo bijzonder, en vooral in de vormgeving wordt het niveau van een goede film niet gehaald. Beetje overschat derhalve.

“What are you doing?”

“I’m regarding you.”

Schitterende Black Mirror aflevering. San Junipero is sci-fi met een hart, en actrices Mbatha-Raw en Davis hebben vanaf de eerste scene een onweerstaanbare chemie. Het concept van San Junipero is intrigerend en het verhaal zet je aan het denken, en dat is meestal al een belangrijke voorwaarde voor een sterke sci-fi film. Met een heerlijk nostalgisch jaren 80/90 sausje er overheen gegoten.

Weer matigheid troef.

Het chatroomconcept is verre van nieuw of verfrissend, de invulling naar de dramatische kant wel. Op zich geen slecht uitgangspunt, maar de uitwerking is weer erg doorsnee. Deze filmpjes duren maar een uurtje, maar halverwege begint meestal het aftellen al.

San Junipero laat telkens wat te vroeg in z'n kaarten kijken. Op de één of andere manier voel je de reveals aankomen en weet de film nergens te verrassen. Daarnaast weet het drama ook echt niet te pakken. Matig acteerwerk, flauwtjes in beeld gebracht.

Het retrogebazel maakt het er ook niet beter op. Weer een dom excuus om wat makkelijke retropuntjes te scoren, niet eens originele keuzes qua referenties. Valt jammer genoeg binnen de verwachting van deze filmpjes. Goede bedoelingen allicht, maar het komt er zo magertjes uit.

2.0*

Beste Black Mirror.

Hoewel ik ergens wel begrijp waarom dit om Moviemeter is gekomen, heb ik Black Mirror wel altijd als een serie gezien en niet als film. Hoewel het verschil steeds kleiner word zijn er nog zeker verschillen. Grootste is voor mij niet meer het visuele. De echt visueel geweldige films zijn er ook maar mondjesmaat. Maar meer in het concept. Een serie zit vast binnen een concept. Het moet zoveel afl. hebben per seizoen, het moet 30/45/60 min duren, in het geval van Black Mirror moet het over technologie gaan met een twist. Dat kan wel eens voorspelbaar worden, merkte ik ook bij seizoen 4. Hoewel de afleveringen los staan van elkaar. Kun je de serie inderdaad in willekeur kijken. Toch voelt een serie, een seizoen een beetje als een muziek album. Ik kijk black mirror ook als het uitkomt vaak in 1 weekend al helemaal uit. Waardoor 1 seizoen meer als 1 geheel voelt dan los.

Juniper raakte mij bij de marathon kijkbeurt van seizoen 3 het meest, en was tussen een goed seizoen de aflevering die serieuze emoties naar boven haalde. Zelf heb ik wel eens geroepen bij films dingen als; spuit 11 omdat series het al beter hebben gedaan, of visueel helemaal niet beter dan series! Dus reacties van Onderhond de zelfbenoemde visual police en serie hater moet ik dan ook niet om gaan huilen. Toch voelt het ergens alsof het vreemd wanneer ik lees dat voorspelbaarheid hier een probleem was. Mijn inziens was deze black mirror episode veel minder een twist episode, eerder een episode over eeuwig bij je liefde willen zijn, een emotionele episode. Het raakte mij erg sterk. Het mysterie was met het eerste deel lang genoeg en daarna was het puur om de liefde en het gemis als je einde nadert. De episode heeft een mooi dromerig gevoel.

Viel mooi op zijn plek in seizoen 3 tussen de andere episodes. In seizoen 4 merkte je dat ze deze episode beetje opnieuw hadden gedaan Hang the DJ. Daarom heb ik wel mijn twijfels of door blijven gaan nodig is. Engelse snappen vaak beter wanneer een serie wel klaar is dan Amerikanen.

4 sterren.

Oei, hier en daar gelezen dat dit één van de beste, zoniet de beste aflevering van Black Mirror zou zijn. Viel dit even tegen. Ik zat helemaal niet in het verhaal en vond het bovendien vrij eentonig. Misschien dat ik het plot ook niet helemaal begreep.

Hallucinant hoe Yorkie (Mackenzie Davis) minutenlang door San Junipero wandelt, waar de jaren tachtig als een nostalgische retrodroom jeugdiger en onbezorgder dan waar ook ter wereld. Hoe het muurbloempje met jampotbril en verhullende kleding wordt aangetrokken tot die sprankelende Kelly (Gugu Mbatha-Raw) met haar hedonistische, no-nonsense levensstijl. De twist laat zich raden, maar door het lome tempo en die hyperrealistische sfeerfantasie werd ik zelf ook meegezogen in deze lesbische liefdesrelatie. Anders dan in de meeste episodes van Black Mirror (waar toch vaak een waarschuwend toontje klinkt) is technologie hier niet per se de vijand, maar tevens een vat vol ongekende mogelijkheden. Het ligt bij de kijker of het concept van San Junipero een nachtmerrie is of een hemel die door mensen is gecreëerd.

Sympathieke love story, gemixt met diverse kenmerken die goed bij Black Mirror passen. Maar het is vooral een aandoenlijk verhaal, zeker in het begin bij de arcadehal als het allemaal begint. Het verhaal blijft sterk, al vind ik het laatste gedeelte aan de rommelige kant. Beide dames spelen een geweldige hoofdrol, waarbij ik Yorkie de leukste vind als nerdy muurbloempje die op weet te bloeien bij haar vriendin.

3,5*

Wel oké deze aflevering. Sfeertje is sowieso leuk, fijne muziek (wat kan de muziek Pixies ineens totaal anders overkomen in zo'n rare club) en het idee is wel geinig. Ik dacht eerst naar een verhaal te kijken, daarna naar een metafoor maar het bleek toch net wat anders. In ieder geval op het basisniveau is dit geloofwaardig, en dat heeft zo'n film wel nodig.

Maar de liefdesrelatie zelf liet me volstrekt koud. Gen chemie, matig geacteerd ook en niet boeiend. Dan houdt het snel op in een romantische film. 3,0*.

Ok.

Niet de sterkste aflevering, maar het kent wel een paar van de sterkere scenes door de serie heen. Waarbij sommige aflevering de steun meer bij sciencefiction vinden, vindt deze meer steun bij romance en drama. Wat mij betreft is de romance de killer.

Vond de romantiek eigenlijk maar saai. Vreesde er direct voor toen ik Davis ten tonele zag verschijnen. En het blijkt waar te zijn, qua romantiek vond ik er weinig vonken van afspringen. Ondanks degelijke chemie. Maar 1 uur is te kort om een goede chemie neer te zetten, en daarom boeide de romantiek me eigenlijk relatief weinig.

Davis vond ik ook niet bepaald sterk acteren. Dit soort rollen lijken haar makkelijk af te gaan. Mbatha-Raw was echter wel heel sterk. Vooral wanneer ze op het einde haar verhaal doet over 49-jaar getrouwd zijn. Het kwam erg hard binnen.Wat mij betreft wel qua visueel 1 van de meest gedetailleerde afleveringen, leuk sfeertje dat er hangt.

Film leunt op een sterke twist, eenmaal in de echte wereld wordt de aflevering steeds sterker om uiteindelijk zeer sterk te worden, maar vond het einde toch wel een afknapper. Wat mij betreft was het einde als echte Kelly was gestorven en Yorkie daar voor eeuwig alleen moest zitten, verlangend naar Kelly, veel sterker geweest. Nu kiezen ze voor een braaf einde.

Jammer, want de opbouw ging naar iets groots toe. Aflevering die het voor de rest vooral van romantiek moet hebben en dat vond ik niet zo boeiend. Zoals verwacht stelt Black Mirror niet teleur qua concept, maar hier vond ik de uitwerking wat minder.

Dit vond ik wel een aardige aflevering. Een mij wat melancholisch stemmend verhaal met een bijzondere science fiction dimensie.

Eén van de sterkere BM's. Hoe schaamteloos overdreven de jaren '80-setting neergezet wordt en het eerste deel ook wegkijkt als een middelmatige eighties-film met al haar clichés (het dik aangezette bleue muurbloempje, de nerdy gast die haar probeert te versieren en de stoere tegenpool-chick waar ze de klik mee vind), is een leuke knipoog. Daar moet je wel beetje in meegaan. Alle '80-muziek is sowieso smullen uiteraard. Yorkie is veel te knap voor de nerd, maar vooruit.
Wellicht vraag je je af waar het BM-gehalte blijft, maar stukje bij beetje valt er in het taalgebruik dingen (we hebben nog 2 uur, toerist, doorreis) op waaruit je kan halen dat er meer is. Dat wordt leuk subtiel opgebouwd. Als Wes in Quagmire zegt dat Kelly ook in een andere tijd kan zitten, is het even fijn grinniken. Met de scene op het dak wordt veel duidelijk.
Eigenlijk neemt het liefde/drama-gehalte dan wellicht een te groot aandeel. Maar vooruit, laat liefde dan ook het grote thema in deze aflevering zijn (iets wat me zelden goed valt, maar het past hierin). Als de huidige tijd aan de orde komt en de technologie wordt uitgelegd, komt de realiteit flink binnen. Wellicht één van de weinig BM's met een feelgood-einde. Niet mijn voorkeur, maar over het geheel een goede prent met een heerlijk concept.