Las Oscuras Primaveras (2014)

Wat mij betreft bovengemiddeld. Misschien niet eens het verhaal zelf, dat is al in honderden varianten verteld. De dynamiek van een overspelige relatie. Maar in dit geval komt het daar niet van. Het gaat vooral om het weinig opzienbarende leven van de vrouw en de man. Ze zitten allebei vast in een relatie en een leven waar ze niet aan kunnen - of willen - ontsnappen.

Want zij houdt van dat kind en doet alles om het hem naar de zin te maken. Aandoenlijk is het te zien hoe ze avond na avond bezig is een leeuwenpak voor hem te maken nadat ze eerst (te) dure stof heeft moeten kopen. Hij houdt van zijn vrouw, en zo lastig is ze niet. Hooguit wat weinig omhanden. Waarom hij dat kopieerapparaat koopt is niet meteen duidelijk. Voor zichzelf? Voor haar? Het blijkt een goede gok. Hoewel...

José María Yazpik en Irene Azuela spelen ingetogen en naturel. Maar je voelt ze worstelen, zoekend naar nog een stuk van hun eigen leven. Ze doen wel een poging dat te vinden daar in de catacomben van dat gebouw waar de lust opvlamt. Maar ze krijgen geen echte kans. Ze moeten wachten tot het voorjaar. Dat lijkt de bevrijding te bieden. Een nieuw begin. Hoe dat verloopt ga ik hier niet vertellen. Maar er is iets vreemds met het slot van deze film. De trailer suggereert iets dat in de film niet te zien is. Misschien maar goed ook.

P.S. Irene Azuela is een stuk om van te watertanden als ze bloot door het huis loopt. Kijken dus.

Een neerslachtig drama over mensen, die machteloos het leven als los zand door de vingers zien glippen. Goed beschouwd bevat de film twee aparte verhaallijnen, die slechts een paar keer in elkaar vaarwater terechtkomen. Er is weinig mis met de acteerprestaties, maar de algehele sfeer van de film is zo somber, zonder één enkel lichtpuntje, dat je daar bepaald niet vrolijk van wordt. Voor je plezier hoef je deze film volgens mij niet aan te zetten.