De Dag Dat Mijn Huis Viel (2017)

Mwoh. Film begint niet onaardig maar twee dingen staan me niet direct tegen. Ik ben niet echt fan van absurdisme (waar deze film wel iets van weg heeft) en ik ben geen fan van een Vlaams accent in films of series. Voor mij te opvallend, te nadrukkelijk aanwezig, waardoor zo'n film me lastig weet mee te sleuren in die wereld. Na het behoorlijke begin met een prima uitgangspunt wordt het allemaal een pak minder boeiend waarbij hetgeen gebeurt steeds net een verkeerde keuze lijkt te zijn en een andere invulling beter was geweest.

Wel aardig geschoten met een sterke kale omgeving (je hoort Morricone's muziek gewoon) en het tempo is prima, maar volgende keer een beter script voor deze jonge regisseur. 2,0*.

Een geweldige film, geheel in de stijl van Vlaamse series zoals eigen kweek en Chaussee D'Amour

Omdat er niks fijner is dan Peter van den Begin en Wim Opbrouck die samen pornofilms kijken of elkaar afschrobben in een badtobbe. Meer een losse verzameling sketches dan een coherent geheel, maar de jonge regisseuse Thessa Meijer weet een prettig tragikomisch Belgenland te creëeren. Alleen al dat scheefstaande huis in een westernesk niemandsland, spreekt tot mijn verbeelding.

Een redelijk komedie TV Movie...

Redelijk verhaal...

Komedie is mijn ding niet...

Maar wel leuk dat huisje stond scheef...

Redelijk acteerwerk...

Goed HD kwaliteit breedbeeld..

Prima achtergrond muziek/geluid

(Dolby Digital)...

Leuk bedacht en aardig vormgegeven, maar het probleem met een absurdistische opzet als dit is dat het al gauw erg vrijblijvend aanvoelt : creëer een bizarre en niet-realistische omgeving, zet daarin min of meer realistische personages en laat ze hun relaties "uitleven", en wie weet eindig je zo met een soort laboratoriumopzet waarin essentiële menselijke basispatronen in geconcentreerde vorm zichtbaar worden als de uitgekristalliseerde condition humaine. Vroeger was ik er dol op, Ionesco, Pinter, Beckett, ik heb het allemaal verslonden, maar nu sta ik er wat kritischer tegenover, en voor mijn gevoel werkt het nu alleen maar als het echt goed gedaan wordt en als het echt schrijnt, en dat doet het voor mijn gevoel niet. Desalniettemin valt er hier nog best veel te genieten, inclusief de superbe lokatie en het spel van de broers (hoewel je met Vlaamse broers die de hele dag niets uitvoeren al gauw in de buurt van De helaasheid der dingen komt), en de jeugdigheid van de maakster is aan haar regie niet af te zien. De Americana op de geluidsband met z'n tragikomische contrastwerking is bijna een cliché.

Heerlijke absurdistische film waarbij het met de minuut een gekkere geschiedenis wordt, totdat de film is afgelopen en dan is het geschiedenis.

7!

Vermakelijk voor een keertje. Ik houd op zijn tijd wel van wat absurdisme, ik vind het leuk gespeeld en het verhaal beviel mij redelijk goed, maar het had van mij niet langer hoeven duren. Daarvoor vond ik het niet interessant genoeg. Het is niet helemaal mijn ding, maar wel voldoende. Een krap zesje. 3*