La Holandesa (2017)

In La Holandesa is het avontuur een uitweg. Gedreven door het stille verdriet van een onvervulde kinderwens trekt Maud (Rifka Lodeizen) het binnenland van Chili in. Eenmaal onderweg vindt ze wat ze tevergeefs zocht.

Al liftend ontmoet Maud haar tegenspeler (een rol van de achtjarige Cristóbal Farias). De Hollandse komt op het juiste moment: de schuchtere Messi gaat duidelijk gebukt onder het labiele gedrag van zijn almaar dronken vader. Als laatstgenoemde zijn liftster begint te betasten, neemt Mauds moederinstinct de regie over. Ze slaat van zich af, vlucht en neemt Messi met zich mee.

De Chileense jongen bloeit op onder de bescherming van de zorgzame reizigster. Duidelijk is echter dat de situatie nooit lang zal kunnen voortduren. Dit wordt nog het meest zichtbaar als Maud een voetbalshirt wegmoffelt onder haar kleding. Verlangen werkt verblindend, tot de reacties van anderen je terugbrengen in de realiteit. De consequenties van Mauds daad lijken pas door te dringen als de winkelbediende haar fel aanspreekt.

In het licht van deze scènes wekken Jonkman en haar scenariste [Daan Gielis] op knappe wijze sympathie op voor hun protagoniste. Tegenover Mauds irrationele en impulsieve acties staan altijd momenten van begrip. Vertwijfeling en verwarring worden zo getoond dat Mauds ongrijpbare obsessie niet langer om een vastomlijnd motief vraagt. Een mindere actrice was daar zeker de mist in gegaan, maar de routineuze Rifka Lodeizen (Simon, Publieke Werken, Tonio) heeft de geloofwaardigheid overwegend aan haar zijde.

Het uitgestrekte Chileense platteland komt nog het best naar voren in de prachtige slotscène. Die afsluiting heeft alles: het onthullende oog van de camera, de catharsis van het hoofdpersonage, de bevestiging van het leven als een reis zonder einde. Nooit kleurt La Holandesa echt buiten de lijntjes, maar de eenvoud van de film vraagt daar ook niet om.

web

Rifka Lodeizen is prima in de titelrol in dit vaak op mooie locaties gefilmde, maar slecht geschreven drama. Het eerste deel, waarin de relatie tussen Maud [Lodeizen] en Frank [Guido Pollemans] stuk loopt is nog goed te pruimen, maar een gebrek aan context maakt het ondanks Lodeizens sterke vertolking erg moeilijk om enige sympathie op te brengen voor Maud, wiens beweegredenen op z'n zachtst gezegd twijfelachtig zijn. Het scenario zit ook vol plotgaten, toevalligheden en ongeloofwaardige twist die de realistische filmstijl te niet doen. En het einde is ronduit gemakzuchtig..