Laissez Bronzer les Cadavres (2017)

Ik zou bijna westernfan worden na het zien van deze film, ware het niet dat Cattet en Forzani's fetishcinema zo uniek is dat het waarschijnlijk maar met weinig andere westerns te vergelijken valt (al hoor ik graag voorbeelden uiteraard ). Qua plot wat grijpbaarder dan hun voorgaande films, maar qua stijl misschien nog wel verfijnder dan ooit. Elk druppeltje zweet is tastbaar, elk pistoolklikje gaat door merg en been, het geluid van krakend leer zowat de hele film prominent aanwezig. Gecombineerd met het expliciete kleurgebruik en de rap achter elkaar geëdite zooms, close-ups, pans etc zorgt dit als vanouds voor een haast overweldigende aanslag op je zintuigen. Als kers op de taart dan nog een scheut absurdisme en wat mij betreft hebben Cattet en Forzani weer een meesterwerk afgeleverd. 4,5*.

Bijzonder fraai. Normaal gesproken ben ik niet zo van de westerns, maar deze is zo eigentijds en artistiek dat ik er niet omheen kon. Het plot is simpel. Een aantal bandieten stelen een buit goud en houden zich vervolgens schuil op een afgelegen stuk land bewoond door een kunstenares en een schrijver. Het duurt echter niet lang voordat er twee agenten aan komen kloppen waarna een intens vuurgevecht tussen beide partijen ontstaat die tot het eind van de film aanhoudt. Ondertussen blijkt ook nog eens niemand elkaar te vertrouwen, waardoor het moeilijk wordt te raden hoe de ontknoping eruit gaat zien. Helaas ligt daar ook het zwakke punt van de film. Aangezien de personages niet worden uitgediept kon het me geen malle moer schelen wie nou wie zat te bedriegen en wie er met de buit vandoor zou gaan (al hadden de appetijtelijke dames stiekem wel een streepje voor ).

Gelukkig wordt dit allemaal goed gemaakt door het audiovisuele aspect van de film. Net als de vorige film van deze 2 regisseurs, L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013), is ook dit weer een heuse stijloefening. Je kunt niet om de editing heen. Fraaie shots worden op inventieve wijze met elkaar verweven en van de nodige filters voorzien. Ook wordt er veel gespeeld met de belichting en het sound design. Zo is er obsessief veel aandacht besteed aan kleine details zoals de leren uniformen die je als nooit tevoren hoort kraken wanneer de politieagenten van hun motor stappen. Dit is niets anders dan voer voor de video-art fetisjisten al denk ik dat deze film een stuk toegankelijker is dan hun vorige, omdat het plot dit keer op zijn minst te volgen is. Ik heb er in elk geval ontzettend van genoten.

Ook deze van het duo Cattet / Forzani gezien via de streamingsdienst Sooner. Amer volgt ook eerstdaags. Wederom een dikke pluim voor de stilistische visuele aanpak. Cinematografie, montage en mooie shots zorgen voor een aangenaam kijkstuk. Ligt in de lijn van hun andere films. Veel aandacht ook voor close-UPS en dergelijke meer.

Inhoudelijk beter afgelijnd dan L’étrange couleur ook al blijft het geen hapklare films met een simpel plot. Bleef voor mij ook wat afstandelijk waardoor de betrokkenheid met de personages te beperkt was. Niet voor iedereen weggelegd. Ik blijf twijfelen of ik het nu goed of slecht moet vinden. Maar intrigerend is het wel.