The Gracefield Incident (2017)

Het is inderdaad echt niets bijzonders. Of je nou een kunstoog hebt met nightvision of alles bekijkt door de lens van een camera; het blijft gewoon een soort found footage filmpje waar er al zoveel van zijn. Al is het technisch gezien geen found footage, maar veel scenes zie je live door het oog van Matt.

Na een cliché-begin zie je een oninteressante cast een feestje vieren in een blokhut in het bos. Wat al snel opvalt is het schrijnende acteerwerk en de complete afwezigheid van enige sympathie voor hen. Gelukkig vliegt er een meteoriet in en kan de fun beginnen... met het heen en weer rennen in de donkere bossen. A la Blair Witch. Dat is echt maar eventjes leuk en buiten een paar leuke vondsten wil het niet echt spannend worden.

Op het einde wordt het wat leuker met de aardig goed vormgegeven alien maar verder erg weinig gore of noemenswaardige kills. En dan kleeft er nog een ontroerende achterliggende gedachte aan vast maar dat slaat niet aan.

Film in de found footage stijl. Dat betekent veel geschud met de camera, gekraak in de geluidslijnen en interferentie in de beelden. Het gebruikelijke feest. Desondanks weet de film een redelijk mysterieuze en beklemmende sfeer neer te zetten.

Het verhaaltje stelt weinig voor. De griezelige sfeer in combinatie met een paar goed getimede schrikeffecten zorgen ervoor dat de aandacht niet verflauwt.

De personages schreeuwen hard en zijn inhoudelijk niet interessant. Van enige sympathie in hun richting is geen sprake. Het acteerwerk is trouwens niet best en zorgde soms zelfs voor een onbedoeld lachstuipje.

De sfx zijn zeker voor low budget berippen heel behoorlijk. De buitenaardse wezens waar het allemaal om draait, bewegen wat cartoonesk, maar zien er vreemd en buitenaards genoeg uit. Leuk gedaan.

Geen slechte film, maar ook niet iets waar je van in grote jubelstemming komt of nog lang over napraat.

Regisseur Mathieu Ratthe stunt met een aantal opvallend gedetailleerde computereffecten en komt aanzetten met een ideaal concept, maar het vervolg is zo rommelig en bizar slecht geschreven dat al die positieve punten vrijwel meteen ongedaan worden gemaakt. Specifiek de dialogen zijn totaal onmenselijk en bovendien zwaar onder de maat uitgevoerd door de castleden (waar Ratthe overigens zelf deel van uitmaakt) en de horrorscènes komen spanningsloos voor de dag. Het is daarnaast een enorm gemiste kans om niet alle beelden vanuit die filmende oogbal te laten plaatsvinden, nu moet er helaas ook weer zo'n oninteressant bijfiguur met een camera rondrennen om allerlei overbodige minuten toe te voegen. Tegen het einde aan is je aandacht hoogstwaarschijnlijk totaal verslapt, maar een aantal momenten tussendoor zijn aardig indrukwekkend in elkaar gedraaid.