Three (1969)

Er zijn er heel wat van, films waarin twee mannen verliefd worden op de zelfde vrouw, die dan moet kiezen, of niet kiest. 'Jules et Jim' uit 1962 met Jeanne Moreau als 'love interest' is natuurlijk de bekendste. Deze heet simpelweg 'Three' en is vrijwel vergeten. In deze film wordt het meisje gespeeld door een bloedjonge en een bloedmooie Charlotte Rampling. Ze is min of meer haar eigen personage, geboren in Groot-Brittannië uit Britse ouders en opgevoed in Frankrijk. Net als deze Marty, die in Florence wordt opgepikt door twee Amerikaanse studenten, die met een oud autootje door Italië en Frankrijk trekken.

Ik had Charlotte Rampling nog nooit zo jong en zo mooi gezien. Ze is trouwens nog steeds mooi. In de tijd dat de film uitkwam, eind jaren zestig, en in de jaren zeventig, vonden we het prima als een film niet veel verhaal had en als er weinig in gebeurde. Dit is er zo een. Maar dan moet de film het wel hebben van intrigerende details, veelzeggende beelden, onderhuidse spanning. Dat brengt deze film onvoldoende. Het is ook allemaal erg braaf. De erotische spanning tussen de drie is er wel, maar blijft op de achtergrond. De personages Bert en Tayler zijn nogal vlak en ze hebben niet zo veel te melden. Vooral kijken dus naar Charlotte. Aan de andere kant, dat luchtige en onnadrukkelijke is ook wel weer charmant. Ik heb me wel vermaakt met deze film.

De 'echte' ster van de film is trouwens een andere. Dat is dat fantastische open Peugeotje waar ze in rondtoeren. Voor zover ik kan nagaan een Peugeot 202 cabriolet van kort na de oorlog met die karakteristieke koplampen achter de grill. Een snoepje dat de jongens buitgemaakt hebben bij een garage in Italië. Waarschijnlijk voor een habbekrats. Nu betaal je daar al gauw dertigduizend euro voor...