The Great & The Small (2016)

Deze film hoort volgens de aanduiding hierboven thuis in het genre drama en dat is heel terecht. Het is een en al treurnis dat de klok slaat. De sombere beelden, de kille setting, de zoekende personages en onnozele gebeurtenissen stralen een grote mate aan droefgeestigheid uit. De vrolijkheid is in eerste instantie ver weg. De trieste aanblik van de stad en de omstandigheden waarin de personages verkeren vormen een treurig stemmende eenheid. Het leed en de kilheid worden nog eens flink benadrukt door het trage tempo waarin de film voorbij trekt. Nee, als kijker heb je het eveneens niet gemakkelijk.

Van de personages komt geen lachje af. Ze volharden. Ze proberen. Ze bieden weerstand. Ze trotseren de harde feiten die het leven hun toewerpt. Vaak tevergeefs. Veel meer keus dan meevaren op de onverbiddelijke golven van het bestaan is er meestal niet. Het is logisch dat er niet gelachen wordt. Er is ook geen aanleiding voor.

Gelukkig is de beleving voor de kijker al snel minder zwaar. Na de gewenning aan de eerste harde en treurige laag, worden andere laagjes zichtbaar die de film tot een meer opwekkende vertoning maakt. Onder de personages en de gebeurtenissen, valt opeens een soort vrolijk stemmend absurdisme op. Die absurde onderlaag gaat naarmate je beter in het verhaal zit en je de verhaallijntjes begrijpelijker kunt combineren, steeds meer de boventoon voeren. Het absurdisme neemt niet de plaats in van de treurnis en de dramatiek, maar is wel onmiskenbaar en nadrukkelijk aanwezig. Er ontstaat meer balans tussen tragiek en vermaak door deze subtiele vorm van humor die bewust onbewust wordt opgeroepen. Noem het galgenhumor of leedvermaak of wat dan ook. Het werkt, het is heel geslaagd en bovendien erg leuk.

Goeie score ook. Kaal en jazzy. De muziek pompt een extra stoot treurigheid en verslagenheid in de film. Ja, als de beelden het al niet deden, dan doet de muziek het wel. Aan de treurigheid valt echt niet te ontsnappen. Aan de subtielere humor gelukkig ook niet.