Double Mommy (2016)

Campbell.

Ondertussen is het weer even geleden dat ik een film van deze man zag, en ik denk niet dat ik er nog veel op de verlanglijst heb staan. Campbell is een ontzettend duffe regisseur die werkelijk niets kan toevoegen aan zijn films op het vlak van regie. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom hij nooit is doorgebroken.

In plaats daarvan is hij klem te komen zitten in het maken van dit soort Tv-films. De films hebben zeker een mate van educatie, maar zijn verder nogal standaard en voorspelbaar ingericht. Deze film draait ook om een bekend maatschappelijk probleem dat op de dag van vandaag spijtig genoeg nog altijd aan de orde is. Het is echter alleen de eerste helft van de film die zich aan het onderwerp houdt.

De tweede helft is namelijk meer een echt fictieverhaal, met schurkachtige personages en de helden. Het verhaal en de boodschap worden steeds verder naar achteren gedrongen, en enkel het degelijke acteerwerk kan de film nog boven water houden. De eerste helft is daarom ook stukken beter te doen, en boeit daarnaast ook gewoon heel erg goed.

De keuzes die worden gemaakt vanuit het schrijfwerk zijn herhaald. Het lijkt wel of verkrachters in Amerika in dit soort films altijd dezelfde achtergrond hebben. Het voelt niet realistisch meer aan, ik had liever gezien dat een persoon niet alleen een absolute loser wordt door zijn achtergrond maar bijvoorbeeld ook door zijn eigen geest. Dat uitgangspunt is ontelbaar veel interessanter dan wat er nu staat, die alles de schuld geeft aan het zware leven.

Boeiende film wel, die niet al te lang duurt en best aardig acteerwerk kent. De rest van de film wordt ontzettend lui ingevuld, erg ondermaats geregisseerd van een regisseur die waarschijnlijk liever thuis op de bank zat dan op de set. Maar goed, dat is ondertussen te verwachten van een Tv-film als deze, die doen tegenwoordig niet zo veel meer.