Rammstein: Paris (2016)

Concertfilm aan de hand van Jonas Akerlund, die een Rammstein-concert als cinematografische speeltuin beschouwt voor kleurenfilters, flitsende montage en special effects. Spijtig genoeg neemt dat het overzicht af en toe weg, en is er daardoor niet altijd sprake van een volledig naturelle concertervaring. Ook de soms wat brakke geluidskwaliteit helpt hierbij niet.

Geluid was prima in Rotterdam. Zang niet heel goed te horen/verstaan, maarja dat hoort een beetje bij live... (Verstaan doe ik het sowieso niet, hehe). Ik ben niet per se een fan van Rammstein, ken een aantal nummer en ik hou van het genre. Maar in het begin kregen ze me niet mee. Pas vanaf het 4e nummer begon ik het gaaf te vinden, en vervolgens zat ik regelmatig met open mond te kijken. Wát een show zeg, niet normaal. Die gasten zijn echt gestoord, love it. Vuur spuwen tijdens het spelen, elkaar beschieten met een vlammenwerper, vonkenregen rondschieten ter grootte van het hele podium, vuurwerk van de schouders en rug afschieten, en noem maar op. Op het podium midden in het stadion raakten ze me weer kwijt, dat vond ik niet veel aan. Pussy op het eind maakte het gelukkig weer goed. Ik ben een beetje gegaan als test of ik ze een keer live wilde zien (ik kende de performance van Feuer Frei) en het antwoord is absoluut ja.

Opvallend dat hun bekendste nummers Ich Will en Amerika niet in de film gemonteerd zijn, die zijn wel gespeeld in die setlist zag ik online.

Ik vond de montage/regie wel heel erg hinderlijk af en toe. Ik kon af en toe letterlijk niet naar het scherm kijken door de veel te snelle schakeling. Dat is misschien leuk bij youtubefilmpjes op je telefoon, maar niet op een scherm van 20 meter. We komen om een performance te bekijken, niet om een epileptische aanval te krijgen van de beelden waarop amper te zien is wat er gebeurt.