Demonios tus Ojos (2017)

Het schijnt dat de EO deze film op de korrel heeft. Logisch: vanwege de interessante benadering van het verlies van de audiovisuele maagdelijkheid. De film begint als een drama en verloopt erna nogal spannend, bizar en pervers. De spanning worft opgedreven door lust die leidt tot perversie. De eerste scene maakte me erg nieuwsgierig. Maar ik was toen nog in de veronderstelling dat het een tamelijk gevoelig drama zou kunnen zijn. Gevoelig is het eigenlijk ook, maar er zijn wellicht mensen die hier boos op zouden kunnen reageren. De sneaky manier van doen van de hoofdpersoon in de eerste scene deed al wat vermoeden. De laatste scene is weer flink bizar met de kanibalenfilm, maar past bij het experiment. Een geslaagd experiment wil ik het wel noemen. De regisseur noemt het in ieder geval ook een experiment zo bleek achteraf bij de Q&A bij IFFR 2017. Een moralist is hij niet. Toch zet de film je aan het denken. Au. Pijnlijk is ook gevoelig.

...benieuwd of de film de top 70 van de publieksprijs haalt...

Pfoe, lastig te beoordelen en te omschrijven. De regisseur van "Demonios tus Ojos" (letterlijk zoiets als "Je Duivelse Ogen", ook wel vrijer te vertalen als "Vervloekt Zijn Je Ogen") heeft voor het formaat 4:3 gekozen, volgens enkele critici om de kijker een benauwend gevoel te geven, van zwarte balken word ik zelf nooit warm of koud. Cinematografisch is het erg minimalistisch, in zoverre dat het voor mijn smaak nauwelijks iets te bieden heeft op dat gebied. Voor een deel van de film nemen we de rol aan van voyeur (vandaar de Spaanse titel, de mindere Engelse titel zegt niet zoveel) en kijken we door een webcam door een peephole zo in de slaapkamer van Aurora (Ivana Baquero), soms via een laptopscherm. Er wordt dus wat met het beeld "gespeeld", al blijft het voor mij binnen acceptabele grenzen (in vergelijking met Rosales ).

De rode draad van het verhaal is de nogal awkward relatie tussen de jonge Aurora en haar grijzende halfbroer, met Aurora als middelpunt. Alle andere personages draaien om haar heen, zoals naast haar halfbroer, ook haar moeder, haar (knappe) vriendin en haar vriendje. Onbedoeld (?) kreeg de film mij wel aan het lachen op het moment dat (spoiler!) haar broer met haar vriendin onder de lakens ligt.

Qua waardering denk ik aan iets tussen de 2,5* en de 3*, qua minpunten met name vanwege het begin waar het moeilijk inkomen was, pas vanaf een kwartier of drie, wanneer het zich echt op hun relatie focust, vond ik de film echt lekker lopen. De eerste minuten vond ik een cinematografisch dieptepunt, ik twijfelde zelfs of ik niet the making of had opgezet, aangezien het met een interview van een filmregisseur begint (die de halfbroer van Aurora bleek te zijn). Met een beter begin had ik deze film zeker een ruime 3* gegund. Pluspunten kent het ook, zoals hoe de relatie tussen die twee ons aan het scherm gekluisterd weet te houden.

Wel fijn om gezien te hebben en dank aan McSavah met zijn waarschuwing dat dit wel wat wegheeft van Jaime Rosales.

Ik vond dat formaat eigenlijk wel storen. 4:3 kan fantastisch zijn, maar de regisseur hier lijkt niet echt te weten wat hij ermee moet doen. Het is eerder dat dit op een breder formaat is geschoten en er zijn balken over geplakt, zo ziet het er uit althans. Niets benauwend, gewoon lelijk. Sowieso is de hele look erg pover en met dat formaat heb je soms het idee in een slechte soap eind jaren 90 te zijn beland.

Verder wel een aardige film die zich focust op een relatie tussen een halfbroer en -zus, ook de enige sympathieke mensen in de hele film. Die moeder is een bitch, die vriend een sneue loser en ook de rest wist weinig interesse op te wekken bij mij. Die relatie verder is wel interessant, maar de film gaat nergens heen. Ik mis een beetje het punt dat de regisseur wil maken en zo verzandt het geheel in nikserigheid. Wel goede muziek van The Fall. 3,0*.

Gezien de schoonheid van Ivana Baquero kan ik wel begrip opbrengen voor de talrijke gluurscènes, maar waarom die steeds zo lang moesten duren is mij een raadsel. Dat geldt ook voor de openings- en slotscènes, die —voor zover ik het kon volgen— weinig van doen hebben met de rest van film, die als geheel tamelijk onevenwichtig overkomt. Maar ja, Baquero is in meerdere opzichten een attractie. Dus dan neem ik de rest maar voor lief.