Daemonium: Underground Soldier (2015)

ik dacht een film in het spaans, dat kan wel eens een verrassing betekenen!

de makers hebben een film gemaakt die werkelijk nergens op slaat!

de personages zijn heel erg zwak, het verhaal is flinterdun, er is veel aandacht besteed om de film zo gruwelijk mogelijk te maken!

dat is dan ook het enige waar ze wel in geslaagd zijn!

waardeloos!

Geweldig natuurlijk.

Een Argentijnse Sushi Typhoon film, een onmogelijke blend van actie, horror, sci-fi en fantasy die ik niet meteen had zien aankomen. Pablo Parés staat blijkbaar bekend als de godfather van de Argentijnse genrefilm, maar ik kende gewoon niet genoeg van Argentijnse cinema om in te schatten wat zo'n titel waard is.

Nog steeds niet trouwens, maar die titel is in ieder geval wel verdiend. De film oogt net iets minder goedkoop dan z'n Japanse tegenhangers, maar ik uiteindelijk ook wel iets minder gestoord. Wat deze vooral zo sterk maakt is dat er nergens de hoekjes zijn afgereden. Elk personage, elk monster oogt uniek en ziet eruit alsof er een interessante backstory achter zit. Zelf de klok die terugtikt is een interessante en creatieve prop.

Parés heeft er ook wel lang aan gewerkt, deze film volgt dan ook uit een kleine webserie van kortfilms. Maar daarvan is weinig te merken. Een twee uur durned spektakel van horror gekkigheid met aardig wat Japanse invloeden, zonder een regelrechte kopie te zijn van de Sushi Typhoon stal.

Aanrader voor de liefhebbers, 't is véél te niche om een groot publiek aan te spreken, maar verder absoluut de moeite.

4* en een uitgebreide review

Wil je Motivaties? Wel, dan is het niet aan te raden om deze film te kijken! Dit is een Over de top, post-apocalyptische film, met fantastische sets en creature-designs, een aantal geweldige praktische effecten, en wanneer ze CG gebruikten, hielden ze het minimaal. Tja en het plot dat doet er niet toe! Daarnaast zal voor de meeste mensen het lastig zijn om direct midden in de situatie terechtkomen zonder veel achtergrondverhaal of kennis van de personages. Er is een mooie meid (Caro Angus) die een android blijkt te zijn (dezelfde actrice speelt vijf rollen) Uiteraard een slechterik, Razor, die een groot litteken op zijn gezicht heeft. De zwangere vrouw van Razor wordt een met PVC-ninja met een paar gemene touwtrucjes. Een witharige vrouw met een masker hanteert een coole lichtsabel.Verder lopen er demonen (die kung fu hadden geleerd in de hel?) rond en een tovenaar genaamd Fulcanelli. Kortom totale gekte. Enige puntje van kritiek was dat ondanks de gevarieerde gevechten, het er wel veel waren. Misschien dat de oorzaak daar van ook lag in speelduur maar dit was een behoorlijk goede B-film!

Regisseur Pablo Parés toont veel voorliefde en passie voor zijn concepten, maar de filmische kwaliteiten (en het budget) om zo'n kolossaal uitgebreide vertelling te ondersteunen ontbreken. Er wordt werkelijk een enorm arsenaal aan personages geïntroduceerd die allemaal over hun eigen gaves beschikken, maar weinig daarvan weten echt gaaf te zijn. Zelfs met zoveel unieke eigenschappen was het moeilijk om ergens voor te juichen. Dit wordt echter ook deels veroorzaakt door het rommelige scenario, waarbij er in principe twee kampen tegenover elkaar staan maar geen daarvan een echt "goede kant" vormt. Het helpt ook niet dat er regelmatig leden van kamp naar kamp overlopen, waardoor de chaotische opeenstapeling nog wat wordt versterkt. Een stortvloed aan melige Aziatische invloeden, houterige effecten en kinderachtige kostuums maken het eindgerecht compleet, maar echter mag wel worden toegegeven dat de slotfase veel potentie toont en de bijzondere vaart van het verhaal 't geen opgave maakt om Daemonium uit te zitten. Caro Angus speelt overigens bij elkaar 4 verschillende personages en vormt qua acteerkracht de winnaar van de film. De verliezer is duidelijk Dany Casco, waarbij zijn personage, zonder aantoonbare gave en enkel het vermogen om anderen van dichtbij door het hoofd te schieten, het serieus heeft weten te schoppen tot leider van een groep demonen. Ik stond er perplex van, maar uiteindelijk is een film met zo'n enorm enthousiasme ergens wel leuk om te zien.