Ek Hazarachi Note (2014)

"Wat zal er van onze democratie gebeuren als ze nu al beginnen geld aan de armen te geven...?" Het is één van die zinnen die past in wat deze kleine, eenvoudige film ons voorschotelt : voorbeelden van extreme armoede en onwetendheid bij de minstbedeelden, onvoorstelbare corruptie, omkoop en bedrog, oneerlijke praktijken, machtsmisbruik...

Het begin van deze film spreekt niet zoveel aan, maar dan komt hij snel in een stroomversnelling en mede met het mensonterende dat de hoofdpersonages ervaren, gaat de kijker meer meeleven, komt er meer emotie los en verneemt hij toch wel heel wat over wansmakelijke en discriminerende toetsanden.

De lokale muziek vond ik wel knap en ook de kleuren in de film zijn goed.

Usha Naik, als de oudere vrouw, en Sandeep Pathak als de jongere buurman zetten goede vertolkingen neer.

Kleine moraalvertelling over hoe het financiële tij opeens keert voor het oude besje Budhi (Usha Naik) wanneer ze een biljet van 1000 Rupee krijgt van een lokale politicus. Samen met buurjongen Sudama (Sandeep Pathak) besluit ze naar de grote stad af te reizen voor wat luxe in haar armetierige bestaan. Maar niks in het leven is gratis als het geldbedrag eerder een strop blijkt dan een verrijking. 'Ek Hazarachi Note' (2014) kreeg me aan het huilen door dezelfde directe aanpak als soortgelijke sociaal-realistische films als ‘Deux jours, une nuit’ (2014) en 'I, Daniel Blake' (2016). Een simpele premisse met ontiegelijk sympathieke personages en een helder moreel dilemma waar je je als kijker mee kunt identificeren. Wat zou jij persoonlijk doen met zo'n kleine financiële meevaller? En hoe verandert het je leven ten negatieve wanneer jouw sociale positie er niet naar is om te mogen genieten van een extraatje? Het conflict in 'Ek Hazarachi Note' (2014) is specifiek voor de Indiase rangen- en standenmaatschappij, maar tegelijkertijd is het een universele vertelling over de marginalisering (of zelfs criminalisering) van armoede.