Nina Forever (2015)

Bijzondere film. Een drama over het verwerkingsproces van een overleden geliefde, verpakt als zwarte horrorkomedie. De horrorelementen zijn op een prachtige manier kunstzinnig en realistisch in beeld gebracht en werken, vooral dankzij het fraaie acteerwerk van Fiona O'Shaughnessy (Nina), ook op de lachspieren. Ook Abigail Hardingham is erg sterk als het meisje dat de zware taak heeft om Nina te doen vergeten. Donkere beelden en een geweldige soundtrack/score zorgen voor een duister sfeertje, waardoor deze film toch niet zo licht verteerbaar is als je zou denken. De ontknoping ten slotte is verrassend.

Toch wel een tegenvaller dit..het begint allemaal leuk en intressant de eerste scene in het bed maar het word snel eentonig en vlak.
De horror in deze film zijn wel aardig maar te weinig om het echt speciaal te maken....ook vind ik de dubbele laag in deze film niet boeiend genoeg om er een memorabele film van te maken.

Acteerwerk was wel goed

Aparte film.

De Blaine (broertjes?) hebben het binnenkomer niet gemist. Het is niet eenvoudig om nog iets te brengen dat ook maar enigszins origineel aanvoelt binnen het horrorgenre, maar met deze film komen ze aardig dicht in de buurt.

Anders in toon en uitvoering, maar deze film me wat denken aan Deadgirl of Excision, ook twee films die daarom niet wild origineel waren, maar hun ding wel op zo'n manier wisten neer te zetten dat het toch aanvoelde alsof je naar iets aan het kijken was dat je niet eerder gezien had.

Als basis krijg je een leuk relatiedrama waarin het "probleem" dat tussen de twee instaat als basis dient voor het horrorgedeelte. Met een stevige scheut zwarte humor wordt je door de film geloodst, waarbij de momenten met 3 veruit de interessantste zijn.

Maar ook de editing verdient het genoemd te worden. Scenes worden vaak verknipt tot kleine puzzeltjes, waar begin, midden en einde door elkaar gehusseld worden om het iets intrigerender te maken. Deed me wat denken aan Luan Qing Chun (opgepast, geen horror), moet zeggen dat dat geklooi binnen één scene mij vaak wel bevalt.

Leuk filmpje in ieder geval. Mist nog net wat afwerking, wat gewicht en een iets betere uitwerking van het idee, maar verder een goeie aanrader voor horrorliefhebbers die ook eens wat anders willen dan puur genrewerk.

3.5*

Héél gaaf. Ben over 't algemeen niet een grote fan van UK horror, dus dit was enigszins verrassend. De reden is dat de Blaine broertjes vooral in Amerikaanse wateren varen. Nina Forever past goed in de 'new wave' indie-horror die de afgelopen jaren veel moois heeft gebracht (Excision past daar bijv. goed in, maar ook van Starry Eyes tot aan Contracted.. etc). Trekken toch vaak hun eigen plan en kiezen opvallende gezichten in de leading rolls. Hebben een eigen/alternatief voorkomen/stijltje en ontdoen zich van het typische slachtvee waar je het genre doorgaans aan herkent. Gedragen door een mellow sfeertje en opvallend veel nadruk op visual storytelling. Dat maakt de films weinig sensationeel (genrewerk), maar des te interessanter om mee te pikken. De lading zwarte humor is een dikke plus en met name de editing is een eyecatcher. Iedere scene is zo een kunstwerkje. I liked it

Meh.

Ik keek hier echt enorm naar uit, dus des te groter was de verassing dat deze echt enorm tegenviel. Nina Forever is absoluut niet eng -al pretendeert deze film dat ook niet te zijn- maar daarnaast op enkele momenten na ook weer niet echt grappig. Waar Komedie/horror voor staat (afgezien van wat gore) begrijp ik dan ook niet.

Nina Forever is wel heel kunstzinnig gefilmd met alle scene's die door elkaar liepen en deze stijl beviel mij dan eigenlijk ook wel. Ook bepaalde shots waren erg mooi genomen. (wat is Abigail Hardingham een prachtige verschijning hier trouwens) Wat echter niet werkte is dat het verhaal gewoon niet overkwam op mijn beeldscherm. Voor een deel heeft dat te maken met het feit dat Nina zonder ondertiteling wel erg lastig te verstaan was, maar zelfs na het nalezen van de film spoilers op internet waardoor ik wel alles begreep blijf ik toch met een leeg gevoel achter. Hoewel ik het verhaal op papier dus echt verrassend goed vind, kwam de uitwerking dus niet op een dusdanige manier op mij over. En dit is jammer. De precieze verklaring waarom dit mijn mening is vind ik lastig te geven, aangezien ik deze zelf niet zo goed weet, maar ik denk dat de film voor mij toch net wat te traag was.

2,0*

Een wat atypische horrorfilm en dat spreekt in het voordeel van deze film. Ik hou wel van dit soort humor. Bovendien wordt de film geheel gedragen door het trio. De eerste keer dat ik Abigail Hardingham aan het werk zie. Uiteraard een prachtige verschijning, maar ze acteert best wel goed. Hoop meer van haar te zien. Het is het eerste regiewerk van Ben en Chris Blaine en ik hoop dat ze dit succes kunnen herhalen. Verder wil ik niet te veel uitleggen over de film zelf, laat je maar verrassen. Niet dat het plot zo ingewikkeld is, maar het is vooral de sfeer en de ongemakkelijke spanning in het trio dat zo goed werkt.

Ben Blaine en Chris Blaine leveren met Nina hun eerste film af en die is helemaal niet verkeerd. De film heeft als genre Horror maar eigenlijk is iets meer dan dat! Het gaat over het verwerken van de dood van een geliefde. Die vriendin komt hier dan ook daadwerkelijk terug. Maar niet om te spoken maar om stevige opmerkingen te maken. Toch kreeg ik op een bepaald moment wel genoeg ervan om Abigail Hardingham te zien liggen ketsen. Al met al een leuk film-debuut die naar meer smaak.

Bizar filmpje dat een leuk interessant concept heeft, maar de uitwerking is niet zo best.

Begrijp wel dat deze film het niet moet hebben van angstaanjagende geestverschijningen of dat de film geen spannende momenten heeft. De lugubere driehoeksverhouding staat centraal, maar dit weet wel geen anderhalf uur de aandacht te trekken. Veel van hetzelfde en niet echt boeiend om te volgen. Komisch is het helemaal niet. Matig. 5/10

Een subtiele en artistieke film over een shockerende driehoeksverhouding. Geen rechttoe rechtaan bloederig horrorfestijn, maar een film die de bloederigheid van de horror esthetischer benadert.

De horror wordt niet geschuwd. Bloederig en vies is het zeker. Het festijn wordt echter keurig in beeld gebracht. Nooit sensationeel. Nooit ordinair splatterend. Altijd keurig en bedachtzaam. Altijd kunstzinning. Ik hou daarvan, maar vindt het ook prettig als dan de pleuris af en toe eens uitbreekt om de kabbelende en bedachtzame cadans van de film te doorbreken. Dat gebeurt hier niet.

De zorgvuldig in beeld gebrachte horror verveelt op den duur een beetje. Het ontstaan van de horror en de ontwikkeling ervan in een scène herhaalt zich telkens. Beetje bloedeloos. Zonder verrassingselement. Vele scènes verlengen uiteraard de speelduur, maar vele gelijksoortige scènes maken de film niet noodzakelijkerwijs interessanter.

De schoonheid waarmee de horror is gefilmd is absoluut bewonderenswaardig maar de aanvangsverwondering glijdt door het repetitieve element af in de richting van verveling. Het voelt eentonig. Het is eentonig. Ik miste een heftige no nonsense scène waarin eens lekker alles uit de kast werd getrokken. Ik miste een reset in het verhaal. Ik miste de schok die er voor zorgt dat alles op zijn kop staat en die de geestdodende cadans van de film doorbreekt. Geen schok.

Neemt niet weg dat de film best origineel aanvoelt. In onderwerpskeuze, in verhaallijn en in esthetisch opzicht. De thematiek die wordt aangeroerd is niet niks. Necrofilie, rouwverwerking, schuld en boete liggen ten grondslag aan de horror in deze film. Klinkt zwaar, maar voelt regelmatig licht door de humoristische laag van absurditeit die in de film verweven is.

Meer humor komt van het dode lid in de driehoeksverhouding. Zwartgallig en ironisch verpest de dode steevast elke sfeer van gezelligheid en intimiteit die dreigt te ontstaan. Een humoristische feeks uit de hel. Leuke rol.

Redelijk geslaagde mix van humor en horror vertolkt op kunstzinnige wijze. Art film. Met laagjes in film en verhaal. Moet je van houden.

“Oh God, not again!”

Duistere en erg zwarte komedie film met toch zo zijn fraaie horror elementen waar ik helaas iets meer van had verwacht dan wat we kregen. Dit bizarre werkje weet overigens een lange uur mij wel te verbazen en aan te trekken ook al gebeurd er niks heel goors, hij is best geinig te volgen. ‘Ben Blaine’ en ‘Chris Blaine’ weten er overigens wel wat van te maken qua verhaal, een interessant verhaal over moeite hebben van een bepaald verlies. Toch word de film na een uurtje toch wel erg eentonig en daardoor wat saai en na de zevende seks scene was ik er ook wel een beetje klaar mee dat er weinig veranderde.

Dat is misschien persoonlijk ook wel het gene wat voor mij deze film een beetje genekt heeft aangezien ik het verhaal noch concept erg interessant heb gevonden tijdens de zit. De film begint eigenlijk vrij vlot met het ongeluk van Nina en de ontmoeting van ‘Holly’ en ‘Rob’ wat stuit op liefde. Daarna volgt al gauw de eerste seksscène wat ik overigens niet zo ramp vond om naar te kijken en dan begint het eerste lugubere gedeelte van de film, leuk!

Daarna volgt al gauw wat meer van deze scenes de film wist maar weinig nieuwe leuke horror elementen toe te voegen. Had persoonlijk bijvoorbeeld verwacht dat Nina steeds bozer zou worden en de twee echt verkeerd zou gaan teisteren, dit was meer psychologisch, leuk voor even maar niet zo eentonig.

Qua acteerwerk zat de film juist weer goed. ‘Fiona O'Shaughnessy’ als ‘Nina’ weet zeker op momenten vrij leuk over te komen en met de moeilijke rol wist ze aardig over weg te kunnen. Al was ik meer een fan van ‘Abigail Hardingham’, prachtige dame die gezien mocht worden, en dat kregen we ook. Tevens ook sterk en vrij overtuigend geacteerd en samen met ‘Cian Barry’ vormde ze toch een leuk duo.

Dus nee, het was zeker niet de film die ik had verwacht en was totaal anders uitgepakt. Dit keer gelukkig wel goed uitgepakt want het verhaal was voor langere tijd toch boeiend genoeg nog te volgen en moest soms ook lachen om de duistere komedie. Helaas waren de laatste dertig minuten het zwaarste omdat het toen eentonig werd.

3.0*

Aparte film met goed acteerwerk specifiek vanuit Fiona O'Shaughnessy en Abigail Hardingham. Zij geven vorm aan personages die toch behoorlijk moeilijk in te vullen zijn. Gelukkig geven de gebroeders Ben en Chris Blaine genoeg mee om het geheel een apart sausje mee te geven. Het jammerlijke is dat Nina Forever uiteindelijk vooral in dezelfde soort ideeën blijft hangen en te weinig ingaat op de aspecten die minstens net zo interessant voor de dag komen, zoals de uiteindelijke functie van Hardingham. De Blaine-broers verzaken na enige tijd ook om de sfeer te blijven verhogen en kiezen voor iets gemakkelijkere paden die minder indruk maken. Het hoogtepunt zit helaas al in de eerste 20 minuten wanneer O'Shaughnessy voor het eerst opduikt, een moment waar Nina Forever met een ietwat kale wending niet meer overheen gaat.