Swiadectwo Urodzenia (1961)

Weinig bekende Poolse oorlogsdrama die destijds op de filmfestivals van Venetië en Cannes is vertoond. Het vertelt in een rustig tempo drie droevige verhalen over de Tweede Wereldoorlog waarin kinderen de hoofdrol spelen, alle verhalen hebben een zeer fraaie cinematografie en er wordt zeer overtuigend geacteerd.

Het eerste verhaal ("Onderweg") gaat over een vluchtende joodse jongetje die zijn familie is kwijtgeraakt en stiekem met een Poolse soldaat meelift. Het tweede verhaal ("Brief uit het kamp") volgt 24 uur lang drie broertjes die naast een Nazi-concentratiekamp wonen en zicht hebben op de gevangenen, hun vader is elders krijgsgevangene en hun moeder is het huis uit om aardappels te oogsten.

Het laatste verhaal ("Een druppel bloed") gaat over een Joods weesmeisje die zich in een geruimde getto schuil houdt (still) en uiteindelijk in een Pools weeshuis belandt waar regelmatig "SS-ras-experts" op basis van uiterlijk komen bepalen of zich daar Joodse kinderen schuil houden. Alle verhalen tonen schrijnende situaties uit de Tweede Wereldoorlog die erg realistisch over komen, de beoordeling door die "ras-experts" van het ras (en dus het lot) van kinderen deed mijn maag omdraaien.

Geen feelgood movie, wel richting de 4*.

Samen met "Jeux interdits", alhoewel niet precies hetzelfde, zowat het beste wat ik zag over WO II, gezien en ervaren door kinderen.
Aan aangrijpende scènes geen gebrek, alwoewel eigenlijk geen buitengewoon wrede met folterpraktijken of zo, maar de droefheid en de ellende druipt van de scherpe zwart-beelden. De decors, achtergrond en landschappen ogen zo triest als de geschokte personages.
Het eerste deel eindigt met een sprekende scène van het jongetje, wanhopig alleen in het dreigende woud. In het tweede deel is de hulpvaardigheid van Zbycek aandoenlijk en tenslotte in het derde deel blijft het eindshot van het doodsbange meisje nazinderen.
Erg mooie, realistische oorlogsfilm.

Pakkend, gesegmenteerd drama over de impact van de oorlog op kleine kinderen. In het bijzonder de laatste episode over een schichtig joods meisje is heel erg aangrijpend. De slotscène gaat je door merg en been. Een grauwe film, die je niet in de koude kleren gaat zitten.

Goede (anti-) oorlogsfilm wijkt behoorlijk af van wat je meestal te zien krijgt: de ellende is niet minder maar draait minder om direct geweld en meer om angst, honger, familieleden die elkaar kwijt raken- het kwam behoorlijk realistisch over.

Het derde deel vond ik ook het meest indrukwekkend, die laatste scène vooral: de Gestapo die het meisje voor Duits aanzien, zij die van haar stuk gebracht haar valse Poolse naam herhaalt, de opkomende twijfel bij de Duitser en de angst bij het meisje...een gelaagd en beklemmend slotstuk.