Der Vampir auf der Couch (2014)

Als deze film begint, weet je al meteen waar je aan begint. Alle horror open deuren worden ingetrapt, griezelig huis? Check. Ongure figuren die gaan inbreken? Check. Bordje waarop staat "te huur?". Gevolgd door een overmaat aan bloed. OK. De toon is gezet.

Wat volgt is een grappige horror komedie over een schilder en zijn vrouw, en een lokale vampier (graaf Reza) en zijn vrouw. Beiden hebben om diverse redenen relatieproblemen. De psycholoog Freud zit er tussen en stelt beide stellen aan elkaar voor. Wat goed bedoelt was loopt hierdoor nogal uit de hand.

Helaas weet de film de toon waar ze mee begint niet consistent vast te houden. Ergens halverwege worden de grappen minder dicht en beginnen bepaalde leuke vondsten zich teveel te herhalen. Sommige personages in deze film (zoals het hulpje, maar ook Freud) zijn te oppervlakkig uitgewerkt en missen hierdoor impact. Ze hangen er halverwege de film een beetje bij. Hun rol is uitgespeeld maar ze blijven wel rondhangen in de film. Hierdoor krijgt de rolprent een wat zwalkende status.

Ook lijkt de regisseur in deze fase te twijfelen, hij wil meer spanning. Maar deze film is door het belachelijke begin al niet meer serieus te nemen? Echter, de goede grappen lijken ook op. Zo kabbelt de film richting het einde. Met wat gekibbel over en weer.

Het is echt een ode en een parodie op de klassieke vampier films. Met een overmatig gebruik van hypnose, gezweef, en blijkbaar hebben vampieren nog meer tics waar ik het bestaan niet van wist? Het is mooi in beeld gebracht en de acteer prestaties zijn op orde van de hoofdpersonages. Vooral de charismatische Moretti steekt er bovenuit. Hij zet een leuke graaf neer.

Al met al een geinige film. Iets minder slap en flauw als de Amerikaanse parodieën (zoals dead and loving it met Leslie Nielsen) maar mist helaas wel een beetje een eigen stijl. Nou is Duitse humor altijd een beetje lastig (Toni Erdman bv vond ik ook matig grappig), wij sluiten cultureel gezien nou eenmaal beter aan bij de Engelse humor. Maar om deze film heb ik toch wel moeten lachen. Prima film dus, zeker het kijken waard als je hem tegen komt!

Hopelijk gaan we in Nederland ook eens een poging doen om zoiets leuks te maken. Want het plezier en de liefde voor het oude genre is zeker aan deze film af te zien, en daar gaat het uiteindelijk nog het meest om.