Umi wo Kanjiru Toki (2014)

Voorafgaande de voorstelling werd dit ingeleid door een met een schore stem getijsterde programmeur die vertelde dat al zijn collega's halverwege gestaakt waren tijdens de test-screening en ze zich allemaal afvroegen waarom hij toch bleef kijken, zonder dit verder echt toe te lichten. Lekkere manier om je publiek te ontmoedigen waarvan de meerderheid er daarvoor waarschijnlijk al een lange dag op had zitten. Zeker is dit niet de ideale film om je dag mee af te sluiten als je er daarvoor al vier hebt gehad en het al dik tegen twaalven loopt maar ik vond dat er wel erg veel volk wegliep, en toen zaten we nog niet eens op de helft. Nu gebeurd dit vaker op festivals maar hier snapte ik er echt geen snars van. Best wel een intens drama, weliswaar met weinig lijn, voornamelijk bestaande uit losse episodes van een prille relatie, geset in twee verschillende decenia. Geen idee wat dit met elkaar verbond maar vond beide prettig om te volgen, al kreeg ik halverwege wel zo mijn voorkeur en was het soms even afzien als er weer geswitcht werd.

Een ongewoon aantal redelijk expliciete seks-scenes ook voor een Japanse productie, zeker het eerste half uur bestaat vooral daar uit maar de regisseur lijkt in mijn ogen nergens uit op provocatie. Echt veel liefde voor zijn personages lijkt er niet te zijn, wat dat betreft is het meer een observatie van eenzaamheid (af en toe geblust door pure lust) obsessie (jezelf helemaal wegcijferen en vernederen voor een sprankje aandacht van degene waarvan je weet dat je hem/haar toch niet gaat krijgen) maar vooral de oneerlijkheid van het bestaan waar de hooggevoelige zielen van deze wereld, waaronder mijzelf, vaak mee te maken krijgen als ze hun hart en ziel op de tafel gooien, wat dat betreft was het wel treffend. Op het gebied van sfeer en tempo van een zandloper deed het wat denken aan een Ishikawa. Mijn gezelschap verklaarde me voor gek toen ik die vergelijking trok dus voor iedereen enthousiast wordt, dat kan ook aan mij liggen... (3,5*)

Opzich een goede opzet, maar helaas veelste monotoon en oppervlakkig, met maar een wazige achtergrond. Het draait bijna de hele film door over een vrouw die, herhaaldelijk, weer vernederd word door haar geliefde en later ook nog door haar moeder, of voor de zoveelste keer te horen krijgt dat ze niks voor stelt, met nog wat verdere verwaarlozingen en ruige seks op de koop toe. Helaas kon ik daar allemaal vrij weinig mee en ging het op den duur gewoonweg vervelen, en leek het net alsof het plot enkel draaide om hoe zwaar en hoe kut Emiko's leven wel niet was en dat haar moeder en Hiroshi oh zo slecht voor haar waren. Een beetje het zelfde opzet als wat Ano Bisiesto ook deed.

Als je ook ziet dat het een film is dat zich in de jaren 70 plaats vind in Japan, zou je op zijn minst nog een interessant plot verwachten, maar uiteindelijk voegt die decenïa ook maar weinig toe aan de 118 minuten aan "Het zware en bittere leven van Emiko"

2,0*

Fijn drama.

Ando heeft zich al eerder bewezen in het genre en levert hier weer een fijne film af. Geen blije drama, ook niet erg poetisch of lieflijk. Maar écht bitter, hard en/of rauw is het ook weer niet. Het hangt ergens tussenin, wat het eerder tot een wat atypisch Japans drama maakt.

Al voelt het tempo dan wel weer erg vertrouwd aan. En de personages die niet gehaal vatbaar zijn voor logica ogen ook bekend. Ze doen het in ieder geval erg goed, zodat het interessante maar misschien iets te voorspelbaar uitgewerkte thema toch sterk naar voren komt.

Visueel had het net iets meer mogen zijn, daar laat de film links en rechts een steekje vallen. Al moet ik zeggen dat het einde er dan wel weer mocht zijn. Ook zo'n typisch Japans einde trouwens, geen "goed" einde naar de klassieke normen, maar wel een einde met een bevrijdend en positief gevoel. Gaat er altijd wel goed in.

Eéntje voor de liefhebbers dus. Denk niet dat een film als deze een groot publiek zal aanspreken, daarnaast ook iets te ruw naar mijn smaak, maar achter de rafeltjes zit toch een solide drama dat meer erkenning verdient.

3.5*

Traag en somber relaas over een studente, die door het subject van haar obsessieve liefde naar gelieve gebruikt, c.q. misbruikt wordt. Tamelijk voyeuristische, afstandelijke film zonder veel verhaal of diepgang, waarin het gissen is naar de drijfveren. Ik kan hier niet zoveel mee.