Things of the Aimless Wanderer (2015)

iemand hier nog iets over te vertellen?? ben zeer benieuwd

Misschien wel de meeste aangename verrassing voor mij dit IFFR! Tijdens het kijken had ik al het vermoeden dat de regisseur een echte cinefiel moest zijn, en dit werd later in de Q&A ook bevestigd, net als dat hij vooral een autodidact is en ik meen in Engeland in aanraking is gekomen met camera's voor het maken van reportages of iets dergelijks. Daarvoor had hij twee jaar rechten gestudeerd, maar dit niet afgemaakt. De interviewster kwam zelf (uiteraard) met Lynch aanzetten - en als serieuze cinefiel waardeer je Lynch natuurlijk ook - maar hij leek niet zijn voornaamste inspiratiebron te zijn. Zijn Lynch favorieten waren in ieder geval Inland Empire en Lost Highway (minus de muziek - de experimentele soundtrack van Things of the Aimless Wanderer getuigt in ieder geval van goede smaak). Zelf kwam hij aanzetten met - ik meen - Bodysong (2003) en Sans Soleil (1983) als voornaamste inspiraties, al ging dat dacht ik vooral over de relatie tussen geluid en beeld. De soundtrack is hier in ieder geval heel erg belangrijk. Het duurt lang voordat er wordt gesproken en later vooral via voice-over.

Net als bij veel andere films dit IFFR kreeg ik de hoop op een meesterwerk, maar uiteindelijk vond ik de film iets te expliciet gepolitiseerd, met name het einde. Voor mij had de filmervaring beter gewerkt als de regisseur minder nadrukkelijk dit in de film naar voren had gebracht. Qua structuur kan je het zoeken in de hoek van de recente Thaise indies (die ook graag films met tussentitels structuren) of bijvoorbeeld bij een Miguel Gomes. Ik zou hem waarschijnlijk ook kunnen toevoegen aan mijn fysieke zintuiglijke cinema lijstje, niet in de laatste plaats door de manier waarop de seksscènes zijn geschoten, maar de film is ook vaak juist heel rustig elegant gefilmd met mooie lange shots erin. In het begin zit ook een prachtig soort Claire Denis momentje met fenomenale montage. Een minder moment is als de geluidsman met zijn boom de hele tijd vol in de autospiegel van de Britse blanke man is te zien. Ik dacht bijna dat het opzettelijk was omdat het zo erg opviel, maar dat zou weer niet echt in de context van de film zijn te plaatsen. Vond het wat banaal om het de regisseur te vragen, maar nu toch een beetje spijt van.

Kivu Ruhorahoza blijf ik in ieder geval nauwlettend volgen en ik ga zijn vorige film, Matière Grise, ook binnenkort eens kijken.

klinkt goed! dank

Staat ook in dit lijstje. Waarvan ik maar de helft zag.