Call Girl of Cthulhu (2014)

Ten eerste; een waarschuwing dit is een Schlock-film, pure Schlock. De film heeft dan ook een Micro-budget, is soms aardig maf en zoekt menigmaal de grenzen van slechte smaak op (of gaat daar zelfs overheen) Daarnaast is het voor deze film ook handig als je bekend bent met H.P. Lovecraft en zijn Cthulhu Mythos, De film zit namelijk vol met grappen, knipogen en verwijzingen naar dat universum. Zie bv. het wikkel van de condoomverpakking of de naam van het Chinese restaurant.

De maagdelijke Carter Wilcox, een jonge schilder die ook werkt voor de Arkham Post. Zijn kamergenote Erica houdt zich voornamelijk bezig met het creëren van bijna niet te beluisterende muziek op haar toetsenbord en het hebben van seks met een lokale, zelfbenoemde bink. En was er niet de oude man beneden die regelmatig gebruikmaak van een ​​escortservice , zou de arme Carter voor altijd vastzitten in deze sleur. Deze call-girl Riley Whatley (Melissa LaMartina) met een bijzondere moedervlek zet zijn leven op zijn kop omdat zij de uitverkorene bruid van Cthulhu is.

Uiteraard is dit geen film die iedereen zal waarderen maar voor een Schlock is dit een uitermate goede film. Het neemt zichzelf niet al te serieus. Regisseur Chris LaMartina presteert zeer goed. Hoofdrolspeler David Phillip Carollo als Carter heeft iets eerlijk en vertederend over hem zodat je niet anders kan dan met hem meeleven. De special effects zijn super. Zeker voor een film met een klein budget. Er is veel gore en bloed, het meeste is zo overdreven en met een knipoog. Dat het fantastisch ​​bijdraagt aan de sfeer en het grote plezier. Ook is er veel naakt te zien, zijn er een paar rare personages die skimaskers, brillen en fopspenen dragen en een gekke oude dame met een ooglap. En dat is alleen nog maar het topje van de berg aan maffe scenes. Als je van campy goedkope en cheesy films houd is dit absoluut een must-see. Voor degene die dit niet doen, is het misschien beter om iets anders op te zetten!

Ik blijf een zwak houden voor dit soort budgetloze pareltjes waarin C-garnituur acteurs/actrices te maken krijgen met piemel- en borstenmonsters, twee huurlingen met ski-masker en fopspeen en een legertje cultaanhangers met papieren Cthulhu-maskers. Eigenlijk al vanaf de opening, waarin de hoofdpersoon door een FBI-agente wordt ondervraagd over een bizarre massamoord, is de film zo wanstaltig slecht dat elke suspension of disbelief uit het raam wordt gesmeten. Ik ga nu niet proberen uit te leggen waarom dit een goede film zou zijn (spoiler: dat is het niet) maar het past prima in de langlopende traditie van de betere slechte Amerikaanse trash-film. Anders dan zielloze spektakelfilms die tientallen miljoenen dollars nodig hebben om dezelfde soort drek op de automatische piloot af te leveren, heeft dit type cinema dezelfde kicks en thrills, maar heeft de ongepolijste uitwerking nog iets oprechts. Ook omdat dit soort films, zonder grote financiële belangen, zo stompzinnig, onvoorspelbaar en idioot kunnen zijn als de makers willen. Zo vaak heb ik namelijk nog niet het verhaal gezien van een seksueel gefrustreerde tienermaagd die verliefd wordt op een geroutineerde prostituee, die een toekomstige draagmoeder blijkt voor niemand minder dan Cthulhu. En, belangrijker nog, 'Call Girl of Cthulhu' (2014) is grappig wanneer het dat moet zijn en weet alles uit het gegeven te halen wat erin zat.