A Sweet Sickness (1968)

Exploitatiefilms moeten het niet hebben van een geweldig of diepgaande karakters. Het gaat vooral om bloot, seks en misbruik. Nu ben ik zeker geen fan van verkrachtingsscènes, maar dat valt hier wel goed mee. Ik vond het leuk dat de makers een sterke protagoniste creëerden die haar succes niet wil te danken hebben door in bed te duiken met personen die haar een rol kunnen opleveren of een filmcarrière kunnen uitbouwen. Met genoeg aantrekkelijke vrouwen met natuurlijke rondingen verveelt de film nooit. Als ze uit de kleren gaan is dat een feest voor de ogen, behalve als ze met een of andere gozer liggen te kronkelen. Jammer van het einde, het doet toch afbreuk aan de sterke persoonlijkheid van de protagoniste die ze zowat de hele film uitstraalt door haar uiteindelijk toch haar lichaam te laten verkopen.

Behoorlijk sullige film over een meisje dat het in Hollywood probeert te maken zonder elke producer of public-agent seksueel te bevredigen. Terwijl ondertussen de ene naar de andere dame uit de kleren gaat of weinig erotische striptease houden (heen en weer huppelen en bewegen van hun kruis) Het geluk was wel dat deze in het hippie-tijdperk is gemaakt. Menig dame had toen geen moeite om naakt te tonen en deze zagen er dan ook nog wel appetijtelijk uit. De verkrachting waar sprake van is in het plot was vooral een domme vertoning. Ook de ietwat bizarre toneelveiling waarbij een dame haar kleding aan bieders doorgeeft, was eerlijk pijnlijk dan erotisch. Het was 1968 dus geheel in Flower-power stijl komt er aan het einde van de film een scene met chloroformeerde psychedelische orgie. Waarbij het zogenaamd trippen kwam van een camera die ietwat scheef werd gehouden en veelvuldig op en neer bewoog. Het deed me vooral denken aan foeilelijke handcam-beelden. En dat terwijl ze niet eens bestonden! Saaie GAAAAP-film!