Daughters of Lesbos (1968)

Pleidooi voor de lesbische liefde anno 1968. Daar is niks mis mee. Temeer daar de dames ons ruimhartig laten meekijken met hun liefdesspel en ze alleszins het bekijken waard zijn, al is het dan in zwart wit. In de raamvertelling van bijeenkomsten van een geheim lesbisch genootschap vertellen ze elkaar over hun ervaringen. Zo gaat een vrouw met een man mee en wordt door hem verkracht. Ze zweert nooit meer seks met een man te zullen hebben. Vrouw nummer twee pikt een leuke jonge liftster op en ze bedrijven de liefde in de auto. Vrouw nummer drie heeft heftige seks in de badkamer, maar als ze daar later over ligt te dromen, wordt ze overmeesterd en verkracht door een man die haar slaapkamer binnendringt.

Het is een beetje vreemde film. Het schijnt cult of grindhouse te zijn, wat dat ook mag betekenen. Wie er achter het duidelijk ironische pseudoniem Peter Woodcock schuilgaat, weten we niet. Sommigen vermoeden Roberta Findlay. Overbodig te zeggen dat dit een nogal manonvriendelijke film is, al is dat op zich niet zo erg. Vreemder is dat de suggestie wordt gewekt, al wordt die niet uitgesproken, dat de vrouwen lesbisch zijn geworden door het gedrag van de mannen.

Hoewel de seksscènes prikkelend zijn, is het over het geheel nogal saai. Geen dialogen of gesprekken in deze film, maar een voice over die alles becommentarieert. Vervelender is de nogal opdringerige free jazz score die behoorlijk gaat irriteren. Het slot is nogal grotesk. De vrouwen nemen wraak op 'de man' (de indringer?) door zijn penis af te snijden. Maar dat krijgen we dan weer niet te zien. En dat had nou echt leuk geweest.

Ben het voor het grooste deel wel eens met mijn voorganger Fransman. Ik heb ondertussen al heel wat zwart/wit exploitatiefilms van de jaren 60 (Something Weird Video, Grindhouse) bekeken. Voice over en repetitieve muziek zijn technieken die vaak worden gebruikt in dit soort low buget producties. Vaak werken ze hier met amateurs en werden zo een films op enkele dagen geschoten. Dit maakt het misschien allemaal iets realistischer al is er ook vaak een groot gedeelte "padding" dat wil zeggen scènes die worden uitgerekt om toch maar tot een minimum speelduur te komen. Karakterontwikkeling en veel is zoals gewoonlijk minimaal. Eigenlijk zijn het 4 vrouwen die hun lesbische ervaringen delen of zoals in het geval van de eerste en de laatste waarom ze een afkeer hebben van mannen. De wraakscène op het einde was wel opvallend, zeker omdat mannelijk naakt pas vanaf de jaren 70 iets prominenter werd. Het zou kunnen dat Woodcock een synoniem is van Roberta Findlay want het voelde inderdaad aan als iets wat zij zou hebben bedacht. Maar ik denk het niet, anders zou die informatie op imdb wel te vinden zijn en zou de naam van haar toenmalige echtgenoot Michael Findlay ook hier aan zijn gerelateerd. Woodcock zou nog 2 andere films regisseren met veel cast members die ook in deze film zaten.

Overigens zijn er 4 verhalen in de versie die ik zag. Het 2de verhaal gaat over een jonge blondine die haar eerste lesbische ervaring (soort seks in het hooi scène) heeft met een collega van haar werk.

alexspyforever heeft gelijk. Dat deel was ik 'vergeten' en het is zeker niet het slechtste deel. Ik doe er trouwens een half puntje bij, want zo slecht is deze film nou ook weer niet.