Marisa la Civetta (1957)

Ze bestonden nog niet : samenwerkingen tussen auteurs Bolognini en Pasolini...dit was de eerste, waarschijnlijk de op het oog ook onschuldigste. Duidelijk door het succes van de belli/ poveri saga geinsipreerde neo- realisme très light romkom, waar de auteurs/ scenaristen toch wat van hun ( gay ) preoccupaties in wisten te proppen via enkele listige kunstgrepen.

Merendeels en oppervlakkig gezien echter een puur commercieel product dat de populairste figuren uit voornoemde saga van Risi weer bij elkaar bracht in een lumpensetting, ditmaal eens geen Rome maar het verloederde haventje Civitavecchia, waar we heldin Allasio aantreffen als de eponieme heldin, tevens fulltime cockteasende blonde snol. Maar was kann sie dafür : check die magnifieke jetsers en die heerlijk wiegende reet ! Tegen al dat natuurschoon is de burgerlijke moraal niet bestand, en de heldin dartelt dan ook vrolijk van het ene bed naar het andere ( voor wie door de censuur heen kan kijken dan toch ). Uiteraard vindt Marisa in Salvatori de ware, maar de geniepige Pasolini voegde aan het katholieke slot nog een ironische coda toe via het ventje Fumetto, een blaagje dat doorheen de film als koor optreedt en vermoedelijk ook als spreekbuis van de scenaristen.

Hoewel u zich van de auteuristische component hier niet veel moet voorstellen en zeker Bolognini niet op zijn gemak is in het lumpenmilieu, is die Marisa innerlijk toch iets interessanter dan zich eerst liet aanzien. Pasolini maakt er namelijk een voorloopster van zijn manneijke borgata anti helden van , een amoraliste die neukt om te overleven en voor wie cockteasing een strategie is. Dat werd tot mijn verbazing in deze film uit grootmoeders tijd ook vrij expliciet uitgesproken door de heldin zelf. Maar nogmaals : overwegend en oppervlakkig gesproken zitten we hier op typisch romkom terrein.

Wat niet wegneemt dat die 2 nichten niet alleen aandacht hadden voor de imposante fysieke kwaliteiten van Allasio . Het beeld wordt namelijk vooral gevuld door stoere knapen, liefst in uniform, of dat nu een matrozenoutfit, voetbaltenue, leger of- echt waar- conducteursuniform is. Salvatori dus als matroos die zowaar Mimmo Palmara en Umberto Orsini als maats blijkt te hebben, maar ook Francisco Rabal in deze co- productie als stationschef, peplumheld Manni als n.b. conducteur, en vooral Aranda die Bolognini's favoriet blijkt te zijn : deze blonde knul mag de verplichte douchescène verzorgen en rondhupsen in een wat te kort voetbalbroekje. Gay proof kortom. Trouwens, ik zou zweren dat Pasolini hier zelf een cameo had in het begin : op het perron achter een zonnebril, de krant lezend en stiekem Allasio beglurend.

Score van Rustichelli, zou hij later recyclen voor er piu, had ik sterk de indruk.

Het verbijstert me wederom dat hier niet op gestemd is, zeker als je bedenkt dat de DVD rip kan worden gedownload met fansubs en hij zelfs een check heeft op ICM ! Jullie gaan dat nu eens even regelen, lijkt me. En wel terstond.