Meet Me in Venice (2015)

Aardige film over een vrouw die een week naar het buitenland afreist om haar vader voor het eerst te ontmoeten. De groeiende relatie tussen vader en dochter is mooi neergezet (alhoewel het op het begin wat geforceerd overkomt). Het heeft verder weinig om het lijf, maar de film kijkt gemakkelijk weg (mede door de reis zelf, de sfeervolle muziek en de fijne hoofdrol van Roberta Petzoldt).

Valt tegen. Terstall, voorheen maker van luchtig doch tamelijk intelligent vermaak, gaat op de bloedserieuze tour, en dat valt niet mee.

Verhaal mist schwung, is vooral doelloos en gezapig. Je vraagt je de hele tijd af wat de makers nou precies willen vertellen, en opeens is het afgelopen. Het word getypeerd als een roadmovie, dus zal er wel gedeeltelijk bij horen, maar toch......iets meer overtuigingskracht en passie had er voor gezorgd dat we meer in het verhaal werden getrokken. Nu blijf je als kijker net zo ongeïnteresseerd als de twee hoofdrolspelers vaak ogen. Na Rifka Lodeizen en Nadja Hüpscher heeft Terstall in de voor mij onbekende Petzoldt een nieuwe, fraai ogende muze ontdekt, maar wellicht is het wenselijk om zich de volgende keer wat meer te concentreren op het ontwikkelen van haar aanwezig acteertalent en de focus op haar borsten achterwege te laten.

De neiging moeten onderdrukken om de film gelijk al stop te zetten bij scene 1. Ok dat lukte niet de eerste keer, maar de tweede keer wel.

Die hele cameramonologen volgen eigenlijk niks toe a.d. film, het dient verder geen doel.

Vervolgens door de zure steenkolenengels-appel heengebeten, tot de railmovie langzaam op gang kwam, en een,aal onderweg uiteindelijk nog best aardig te pruimen viel.

Ik vond het dan wel weer verfrissend in deze tijden van nieuwe preutsheid om ongecompliceerde naakte borsten te zien op een natuurlijke manier.

Ook deze stond nog op de harde schijf dus nu ook maar eens bekeken. Ik wist niet echt wat te verwachten, maar het was niet mis, maar ook niet waw. Een roadmovie, die wel wist toe boeien, maar echt van m'n sokken ben ik ook niet geblazen. De cast deed het zeker niet slecht en verder zag de film er prima uit.

Goh de film is goed voor een keertje, maar meer ook niet.

Qua sfeer en toon best fijn maar deze roadmovie kent een beetje hetzelfde euvel als veel andere roadmovies, namelijk dat-ie stuurloos wordt en veel losse scène enerzijds wel werken maar anderzijds al snel niet boeien (veel scènes kunnen zo geschrapt worden en missen een zekere urgentie) en het geheel mist ook een zekere spankracht. Wel fijn naturel geacteerd, leuke plaatjes, prettig cameragebruik soms wat los op de schouder dicht op de huid geschoten en dat past goed. Al met al wel een voldoende omdat er genoeg moois in zit. 3,0*.

Associatie en dissociatie gekoppeld aan angst en emotie. Goed spel van Petzold en Polat. Mooiste stukje in de film: Lao Tse je hoeft niet te reizen om jezelf te leren kennen of om wijsheid te vinden. Laat dat nou net de crux zijn waar het bij beide personen om gaat. De zoektocht in zichzelf waardoor aansluiting bij een ander problematisch is. Mooi gefilmd.