Love, Life and Laughter (1934)

De beroemde Engelse zangeres, music-hall-ster, zeer succesvolle filmactrice en publiekslieveling Gracie Fields speelt hier de vrolijke Eleanor Gwyn, die de overeenkomst van haar eigen naam met die van de zeventiende-eeuwse Nell Gwyn (actrice en minnares van Karel II) gebruikt om geld voor het goede doel in te zamelen. Daarbij maakt ze eerst ruzie met een bezoekende prins van een bevriende mogendheid Granau, maar vervolgens vallen ze natuurlijk voor elkaar, en dan raken de amoureuze en de politieke belangen verstrengeld. Nell is immers slechts de eenvoudige dochter van een nog eenvoudiger "pub landlord", en de prins is gebonden aan een gearrangeerd huwelijk dat een oorlog met een vijandige mogendheid moet voorkomen…

        Een dun verhaaltje dat als kapstok dient voor vele komische en romantische scènes en natuurlijk diverse liedjes die Fields met haar gebruikelijke enthousiasme (èn krachtige stem) eruit knalt. Met bijrolletjes voor komiek Robb Wilton als een rechter die er tot zijn machteloze frustratie steeds maar niet in slaagt om Gracie voor "disorderly conduct" te veroordelen, Fred Duprez als een Amerikaanse filmproducer die vooral doet denken aan talloze andere Oosteuropese immigranten in Hollywoodfilms uit de jaren dertig, en George Sanders (zijn allereerste film!) in een minuscuul rolletje als één der zangers rond de piano in Gracie's pub.

        Verfijnd is het allemaal allerminst, maar net als de komedies van Fields' even succesvolle tijdgenoten George Formby en Will Hay bezit deze film (mits met sympathie bekeken) een vitaliteit en een energie die hem nog altijd onderhoudend maakt.