inquestos

De nieuwe kleren van de Keizer

2001, is een tergend traag Quasi-intelectueel schouwspel, dat door het ontbreken van enig plot nooit een echte film wordt, en zich verlaagt tot enkel vernuftige vindingen en vormgeving.

Ik dacht na het bekijken van deze film dat ik iets had gemist, maar niets is minder waar. Kubrick laat in 2001 zijn eigen visie los over hoe het medium film ook zou kunnen zijn maar faalt daar jammerlijk in. Door de afwezigheid van een verhaal blijft de kijker aan de oppervlakte; ben je meer bezig met wat je ziet en hoe het is gemaakt, en grijpt het je nooit aan.

Positieve punten zijn er ook, zo is er de prachtige vormgeving en cinematografie, is er goed nagedacht hoe de wereld er drie decennia later uit zou kunnen zien, en is er HAL.

Verhaal, acteurs, dialogen? Nee, dit heet een documentaire, Ве́ртов laat ons in een krankzinnig snel tempo kennis maken met zijn harmonieuze samenleving: de ontwakende, werkende en recreërende mens. Ве́ртов heeft lak aan bestaande conventies, en wil de film los brengen van de regels ooit ontstaan uit de literatuur en theater. Hij wil de cinema nog waarheidsgetrouwer maken, en brengt zelfs de cameraman voortdurend in beeld. Wellicht om het publiek te tonen dat ook dit maar één perspectief op de werkelijkheid is.

Ondertussen wordt er hevig geëxperimenteerd: stop-motion, het versnellen, vertragen, dubbele exposures, splitscreens, ga zo maar door. De continue stroom van beelden is schier onmogelijk bij te houden. Nog los van de cultuur- en tijdkloof die overbrugd moet worden. De beeldenstroom verveelt geen seconde, maar dat komt voornamelijk door de geniale soundtrack van Cinematic Orchestra die onder mijn versie is gevoegd. Dat was dan ook gelijk de aanleiding om deze film op te zetten. Een op vele vlakken cruciale film, maar ik houd het voorlopig bij een

3,5*

Surrealistisch is één ding, maar de figuren vallen niet goed op hun plaats in de verder prachtige landschappen; de binding tussen personage en locatie is totaal afwezig, totale afstandelijkheid straalt het uit.

Verhaal is verder ook niet bijster aangrijpend; je voelt de pijn en het verdriet van die Roy totaal niet (toegegeven, de acteerprestaties van Lee Pace valt ook wel wat te verwijten, die echt onderdoet voor de rest)

Ik dacht dat ik nog een onderliggende laag had gemist bij deze film, maar nee, dat was niet zo, vandaar een lichte onvoldoende.

Goed verzorgde film, acteerwerk en dialogen zijn wat matig, maar waar het mis gaat is het verhaal met de bos achtervolging en het einde als dieptepunt (Het eindschot zonder gevolgen+ Het zogenaamde happy end wat tenenkrommend is).

Erg goed hoe dit uit het perspectief van Michiel wordt verfilmd, maar op geen enkel punt in de film spreken de personages me echt aan; de film kent dan voor mij ook geen spannende momenten.