The Deer Hunter (1978)

zeker een goeie film ik ging hem gisteren voor kijken.
Wilde de film al erg lang zien, en vond het ook echt een topper

Ik vond het een hele goede film, vooral erg sterke acteerprestaties en goede character development - het script was dan ook erg goed. Een probleem wat ik wel had was dat er ook zeker dingen waren die gecut hadden kunnen worden. Het eerste uur van de film vond ik simpelweg te lang. Sommige shots lieten bijvoorbeeld alleen zien hoe mensen aan het dansen waren. Natuurlijk snap ik dat er een paar shots tussenzitten om de sfeer neer te zetten, maar af en toe ging het ook wel erg ver. Wel een erg mooie boodschap over wat oorlog met vriendschap kan doen. De laatste scène vond ik ongelooflijk sterk. Ze laten simpelweg zienj hoe erg de personages zitten met Nick's dood door ze slechts koffie te laten zetten en een omeletje te laten bakken. Sterke regie en sterk schrijfwerk hier! Ook dat ze daarna God Bless America gaan zingen is een briljante keuze. Toch houdt ik het op een dikke 3,5 sterren vanwege een te uitgebreid eerste uur, waarin naar mijn mening het tempo te laag lag en er te weinig confict in zat.

Voor mij is dit een redelijke film, echter geen topper.
Oscarwinnaar deze film, maar toch niet verdiend als je het mij vraagt.
Een prima cast, daar niet van, maar de film is traag en saai, en vooral in het eerste uur dan.
Veel overbodige scènes die weinig of niets tot het verhaal dienen.
Wel blijven de scènes met de Russische roulette bijzonder goed, daarom ook dat ik Christopher Walken zo goed vind in deze film, meer nog dan Robert De Niro.
Maar in zijn geheel kan deze, te lange, film me niet echt overtuigen.

Wow, vroeger een topper maar nu kan ik met moeite 3 sterren geven. Het sociale portret, het trouwfeest en het jagen in de bergen (Cazale vraagt aan De Niro of hij zijn extra paar schoenen mag lenen) zijn eigenlijk nog het eerlijkste en beste van de hele film. Nooit gedacht dat het mij zou overkomen maar die hele 'Russische Roulette' affaire kon ik niet meer serieus nemen. Voor de rest is de film zo subtiel als Year Of The Dragon.

One shot is what it's all about. A deer's gotta be taken with one shot. Small town America, een enorme staalfabriek, noeste arbeiders, een gezellige kroeg en het nodige natuurschoon. Ruim voldoende om de banden en de vriendschap voor te stellen. Veel van de trouwerij komt op mij dan ook overbodig over. Het had kunnen volstaan met niet veel meer aandacht dan die de laatste bijeenkomst krijgt.

De connectie tussen de twee was ook dan wel duidelijk. Tweede wat opvalt is de abrupte overgang naar de oorlog. De befaamde Russische Roulette scène is er hoe dan ook eentje die blijft hangen en het contrast is op deze manier natuurlijk erg groot. Zonder gedegen opbouw mist het voor mijn gevoel toch wat aan impact en de manier waarop het hier en daar terugkeert in de film, helpt ook niet echt.

Dat neemt niet weg dat Michael's ene schot en de willekeur die daar later bij komt kijken een sterk gegeven blijft. Als portret van wat oorlog doet met een kleine gemeenschap is het door z'n beheerste en oprechte drama ook zonder meer geslaagd. Grootste manco blijft echter dat de flow en pacing van de film nooit helemaal lekker zitten, waarmee er gaandeweg toch wat slagkracht verloren gaat.

Ik besef wel dat ze het niet uit blijdschap zingen, maar ik had niet het gevoel dat ze Nick aan het eren waren.

Je kunt je afvragen of dat (alleen) de bedoeling was van die scène..


Volgens mij hebben ze een Russische achtergrond.

Dat heeft er wel alle schijn van. Van de Engelse wiki: during the Russian Orthodox traditional wedding toast en van imdb: The church used in the wedding sequence was the Theodosius Russian Orthodox

Nog een kleine zoektocht om het helemaal te laten kloppen. Het zou gaan om deze jongens. Althans, als ik dit mag geloven:

Rusyn-American life has been depicted in the award-winning film about the war in Vietnam, The Deerhunter (1978); several of its leading characters are of Rusyn (described as Russian) background, and it contains a wedding scene in an Orthodox church founded by Rusyn immigrants.

Zo leer je nog eens wat.

was ironisch bedoeld

Ik vind het zelf erg jammer dat de rol van Steven niet veel in beeld kwam. Vergeleken met Robert De Niro en Christopher Walken had John Savage een kleinere rol en werd zij karakter minder uitgewerkt. Alsof de vriendschap tussen Micheal en Nick belangrijker was, en dat zou natuurlijk mogelijk zijn, maar ik geef hier niet de voorkeur aan aangezien ze met zijn drieën in hel belandden.

Velen kraken het "trage" eerste uur af , maar juist de karakters komen hier zelf, als wel hun onderlinge vriendschap goed naar voren.
Idem met de bruiloft, omdat ieder die op zijn manier in gaat, en daar genoeg gebeurt. Al zijn het maar details.

Bijvoorbeeld het morsen van Angela, wat symbolisch is voor het vervolg, de verbitterd veteraan, waarbij Michael er later net zo plechtig bij zal lopen.
Maar ook Linda's gevoelens t.o.v. Michael en Nick. Subtiel weergeven.

Een van de meest memorabele scénes van de film vond ik juist, nadat ze op jacht zijn geweest, in de kroeg als John piano speelt, ze elkaar aankijken en weten dat het misschien wel de laatste keer is geweest dat ze op die manier zijn gaan jagen, op de manier en omgeving waar ze zoveel van houden. De daar bijhorende pianomuziek maakt het af.
Vooral Nick straalt dit erg uit.

De scénes in Vietnam zijn superbe. Het acteerwerk van De Niro, Walken en Cazale in die circa 25 minuten, is denk ik het beste wat ik ooit heb gezien.

Vanmiddag zag ik The Deer Hunter denk ik voor de 7e of 8e keer, maar nog nooit lette ik zoveel op de details.

Toen ik 13 was zag ik de film voor het eerst, en had een heel grote impact op me.
Vandaag de dag nog steeds. De nasleep van de oorlog. Hoe Nick nog verward van de nasleep wordt verleidt tot Russisch Roulette, Michael die bij terugkomst niet meer de oude is en de blijvende onzekerheid over Nick, waar al met al, het contrast met het eerste uur enorm is.
Daarom vind ik het eerste uur ook helemaal niet te lang. Was dat in een half uur gepropt, dan was het zeker niet zo sterk overgekomen.

Zie je de film voor de 2e of 3e keer, de allereerste beelden van de film, elke muziekfragment, zowel het I Can't Take My Eyes Of You, de Deer Hunter Theme en de pianomuziek in de bar.... het zal nog meer indruk op je maken.

Mwah, dat gebeurde in de 'seventies' wel vaker. Het Hollywood van toen is niet dat van nu.

Jammer genoeg heeft hij in het echte leven de film nooit meer af gezien; botkanker einde verhaal op 42 jarige leeftijd...

Ik lees het net terug op IMDB. Heel vervelend!
Hij speelde ook goed in The Godfather-trilogie en Dog Day Afternoon.
Ik verwarde de namen van Savage en Cazale in m'n stukje.

http://www.facebook.com/TheDeerHunterMovie en vervolgens de post van 21 December. Voor de mensen zonder Facebook (begin er trouwens ook niet aan): 'The slapping in the Russian roulette scene was 100% authentic. Naturally, the actors grew very agitated by this, which added to the realism of the scene.

Volledig mee ens!!!

Prima film. Blijf het zeggen: jammer dat ze ze niet meer zo kunnen maken in Amerika.
De Hollywood film van nu is vaak leeg, oppervlakkig en vol geldbejag.

Gisteren gezien op blu ray. Wat een plaatje en geluid. Okay ik wist dat die klote bruiloft gigantisch lang duurde, maar pak gerust je koffie of thee je iphone en je komt er weer mee door. Moet zeggen geen film die de karakters zo goed neerzet als in deze film. Daarnaast doen de Shadows het ook goed met deze fantastische muziek. Een oorlogsfilm kunnen we deze klassieker natuurlijk niet noemen, maar het heeft er wel alles mee te maken. De opbouw van het script vind ik fantastisch, de liederen, de beelden de kameraadschappen het zit allemaal heel goed in elkaar. We krijgen geen happy end, maar deze film maakt zoveel los dat het misschien wel de beste Vietnam film is ooit. Al is het maar om de sfeer erom heen. En als je mij vraagt waarom die oorlog ooit plaats vond. Dat moet ik dan steeds weer opzoeken.

Meest opvallend aan deze film is de rol van Stan (John Cazale) die botkanker had en stierf net na de opnames. De première heeft ie zelf nooit kunnen zien.

The Deer Hunter... Na 7 jaar werd het tijd voor een herziening van deze klassieker. Ik kon me er niet veel meer van herinneren, buiten natuurlijk de scène met de Russische Roulette. En dat dit de laatste film was van legende John Cazale die de première nooit gehaald heeft.

Ik dacht eerst dat dit een boekverfilming was, maar na het zien van de film moest ik toch op die gedachte terugkomen en na opzoeken had ik gelijk dat dit niet van een boek kwam. Regisseur Michael Cimino die een Oscar won voor beste regie, zat mee aan de wieg van het script maar heeft de film groot gemaakt door Robert De Niro aan boord te helpen. Die als assistent nog andere namen aantrok en locaties uitzocht. Dat Cimino trouwens een prijs heeft gewonnen verwonderd me. De film kent enkele scènes die zeker de moeite zijn, maar dat is vooral op rekening van de acteurs. Dit is een ijzersterke cast, met voorop Walken en De Niro.

De regie is wat minder eigenlijk. Met momenten is het de moeite om te kijken, maar overdonderd wordt je nooit. Michael Cimino zorgt ook voor weinig geheel en slaagt er niet helemaal in om sfeer te scheppen. Je bent vooral mee in de film door de prestatie van de acteurs en de tijd die wordt genomen om iets weer te geven. Maar ik mis de opbouw of de wow-momenten die je als kijker doen omverblazen. Enige uitzondering dat ik even hoop kreeg is de moment dat Michael terug komt.

Die dingen maken dat The Deer Hunter een klassieker is waar deels de mot al inzit. Overweldigend is hij niet (meer) maar je ziet nog wel een stukje van de glorie. En met een voortreffelijke De Niro en Walken wordt veel goedgemaakt. Zeer goeie film, maar geen top.