Midnight Cowboy (1969)

Goeie klassieker met goede acteerprestaties en een goed verhaal heb best genoten van deze film

Niet het meesterwerk wat ik had verwacht, maar toch nog een vrij goede film. En wat een acteur toch die Dustin Hoffman.. de scene in de bus waar je weet dat hij gaat sterven is voor mij een van de aangrijpendste momenten in filmgeschiedenis.

Vermakelijke film, schitterende Dustin Hoffman in deze film, de chemie tussen hem een John Voigt is bijna perfect. Enkel jammer dat ik de flashbacks en dromen nogal onduidelijk gemonteerd vond, mja dat is mijn eigen mening. Het einde zal trouwens me lang bij blijven. Ook het liedje van deze film Everybody is talking is super.

4,0

Ik heb weer vet zitten genieten! Wat een onstellend mooie film en ontroerend. Ik vergeet steeds die vage flashbacks van Schlesinger, maar die zijn eigenlijk wel mooi en enigzins abstract. Je weet niet precies hoe de puzzel in elkaar steekt, wat droom is of wat niet. Wat dat betreft is de film een voorloper van al die vage flashback/forward hype van de laatste tien jaar. Maar intrigender. Blijft staan als een huis!

Wel mee eens, maar hij verdronk toch niet. Werd hij niet gedoopt?

Midnight Cowboy is een van de stille meesterwerkjes. Ik heb hem gisteravond voor het eerst gezien, maar ik denk dat herzieningen nog veel moois kunnen brengen.

Van John Voight heb ik niet heel veel gezien, uit zijn jonge jaren dan, National Treasure etc. tel ik dan niet mee, maar Dustin Hoffman is degene die me echt verrastte. Ik dacht dat acteurs beter werden naarmate ze ouder werden, maar bij Dustin Hoffman is dat zeker niet het geval. Waar ik hem nu bijna nooit meer zie, heeft hij eerder in geweldige films gespeeld en onvergetelijke rollen vertolkt. In Stranger than Fiction en Perfume was hij sterk, maar dit is anders. Tegenwoordig komt hij veel rustiger over en heeft hij een beetje de houding van, ik ben al binnen, maar als je kijkt naar Straw Dogs en All the Presidents Men en deze film.. Hij acteert voortreffelijk en samen met Voight brengt hij deze film naar de top, want ook Voight is geweldig. Met z'n charisma en naieve houding speelt hij fantastisch.

Het verhaal is origineel en lekker vaag. Je weet bijna niets over de geschiedenis van de hoofdpersonen. De flashbacks maken je zelfs nog nieuwsgieriger. De absurde droom van Voight, de rat-achtige Hoffman, de manier waarop ze elkaar ontmoeten en hun vriendschap is bijna niet te bescrhijven. Daarvoor moet je de film zien.

De regisseur ken ik niet en heb ik nog nooit van gehoord, maar wel raar dat de man die deze film maakte ook verantwoordelijk was voor The Next best Thing..

Over Hoffman valt nog veel te ontdekken. Ik kijk erg uit naar onder andere The Graduate en Marathon Man. Ook wil ik heel graag Deliverance van Voight zien.

Ik ben blij dat ik deze film eindelijk eens heb kunnen kijken.
Jon Voight en Dustin Hoffman doen het erg goed en vooral Dustin Hoffman vond ik meesterlijk.
Ik kreeg echt jeuk op alle plekken van dat vieze gluiperige sneaky mannetje, briljant gespeeld dus
Het script was erg interessant en sterk en de regie vond ik met die gedachtenkronkels van de hoofdrolspelers ook meer dan goed.
Prima filmpje.

Wat een enorm sterke film dit zeg! Had op zich best goede hoop op een mooie film, maar de film was nog sterker dan ik had verwacht. Mocht je nog eens een film zoeken waarin beide hoofdrolspelers fenomenaal acteerwerk afleveren, dan is dit zo’n film. Zowel Hoffman als Voight spelen de sterren van de hemel. De chemie tussen de twee is op een gegeven moment om van te smullen zo goed. Raar dat ze allebei naast de Oscar grepen, maar goed het zei zo. Ik vond het personage van Voight het leukst om te zien. Geweldig gedaan de manier, waarop hij als Texaanse naïeveling de grote stad New York binnenkomt. De film bevat redelijk wat humor, maar ook veel diepgang. Er zitten veel korte flashbacks in, waardoor we steeds meer over het leven van Joe Buck te weten komen. De muziek van de film is zeer mooi en komt een aantal keren erg duidelijk naar voren. Het is echter vooral de zeer indrukwekkende eindscène van deze film, die ervoor zorgt dat deze film je niet loslaat. Kippenvel!

4,5*

Een klassieker, en de film maakt die status zeker waar. Een erg mooie film, die mij vooral opviel door zijn droevigheid en door de erg mooi gemonteerde flashbacks. Daarmee was de film denk ik zelfs zijn tijd vooruit.
Het plot is vrij droevig, maar af en toe weet de film ook nog erg grappig te zijn. Knap als je die elementen in 1 film zo goed kunt verenigen.
Het camerawerk vond ik ook vrij sterk, en Voight en Hoffman acteren zeer sterk, en er is ook chemie tussen beiden. Persoonlijk vond ik Hoffman nog het beste, maar Voight ontloopt hem niet veel, beiden zetten erg overtuigend twee goed uitgediepte karakters neer.
Everybody's talkin' van Harry Nilsson blijft nog wel even in je kop hangen, net als de film, en dan vooral het einde. Ik zag het aankomen omdat de camera net wat te lang op Voight gericht bleef. Maar misschien was dat ook de bedoeling. Hoe dan ook deed het niks af aan een erg goede film, die ondanks het sombere plot en de redelijk lange speelduur nog verrassend goed wegkijkt. Een echte aanrader en voor mij momenteel 4.0* wel waard.

Gezien de hoge waardering ging ik de film bekijken met enige verwachting. Helaas heeft de film mij teleurgesteld. Er zaten enige humoristische scenes in maar de film raakte mij niet echt. Ik vond het een middelmatige film.

Wat een spel van twee klasse acteurs in dit onvergetelijke, krachtige en verscheurende drama. Ik had verwacht dat het stemgemiddelde hoger zou zijn.

Tot een kwartier voor het einde had deze film voor mij een waardering van niet meer dan 3,0*, maar de eindscene, de scene in de bus waarin Dustin Hofman gaat sterven is zo aangrijpend, zo magistraal - een van de beste eindscenes die ik ooit gezien heb - dat deze film voor mij toch nog uitkomt op een waardering van 4,0*.
Tja, en de soundtrack, die mocht er ook wezen. Prachtige muziek - "Everybody's talkin" - van Nilsson.

Inderdaad de eindscene is echt groots. Ik heb de film anderhalve maand geleden gezien en de eindscene staat mij nog steeds erg goed bij. Zelden een scene gezien die me zo geraakt heeft.

Ook hier klinkt de loftrompet voor Midnight Cowboy. Een aantal bevriende filmliefhebbers hebben me deze film aangeraden - voor sommigen is het zelfs de beste film die ze ooit gezien hebben - en ik ben erg blij dat ik hun raad heb opgevolgd.
De film verraste me bijzonder positief met enkele 'trippy' scènes en mooi vormgegeven flashbacks, bij momenten moest ik aan de stijl van Easy Rider denken. Hiernaast is het hele verhaal erg mooi verteld en dat komt misschien hoofdzakelijk door - het is hier al zoveel keer gezegd - het fantastische werk van John Voight en vooral Dustin Hoffman, die werkelijk bijzonder sterk acteert in deze Midnight Cowboy (hij wist bij mij in elk geval complete sympathie met zijn personage op te wekken). Een geletterde, moderne filmkijker zou misschien wel kunnen zeggen dat de finale nogal voorspelbaar is. Maar tegelijkertijd is de finale zo mooi en fragiel, een bitterzoet einde van een energiek verteld verhaal.

4*

Uitstekende film, met magistraal acteerwerk van zowel Voight als Hoffman. Het verhaal is mooi, waar vooral de ''reis'' van Voight meeslepend is. Een film die dankzij flashbacks de nodige diepgang kent en waar de muziek hier en elke andere scéne een uitstekende ondersteuning biedt.

Het begin, waar Voight het helemaal ziet zitten om New York te ''veroveren'' is vermakelijk en luchtig gebracht. Zijn ontmoeting met Hoffman is niet het mooiste wat hem kon gebeuren, maar laat ons wel een meeslepend verhaal zien die je steeds dieper meeneemt en achter laat met een - toch wel kleine - brok in je keel. De eindscéne in de bus is één van de sterkste scénes, maar springt er niet makkelijk bovenuit wat mij betreft. De gebeurtenissen van de twee samen, de manier waarop ze steeds dichter naar elkaar toe groeien en de droom van beide zijn ook prachtig. De film wordt dan ook met de minuut sterker vind ik.

Wat ik wel jammer vond, was het feit dat ik niet écht geraak werd door de film. De eindscéne is sterk, maar ook daar werd ik niet optimaal geraakt en dit had ik wel verwacht. De film is wel erg mooi om te zien, zakt nooit in en wordt makkelijk gedragen door twee geweldige personages. Dikke voldoende dus ook voor deze film.

Nouvelle Vague's eerste stapjes in Hollywood. En enkele zeer geslaagde vooral omdat Schlesinger de montagetechnieken in mijn ogen handiger gebruikt (ook minder gewaagd though) dan Godard. Daarnaast hebben we uiteraard te maken met een boeiend verhaal over een naieve cowboy die als hustler denkt snel rijk te worden in New York. Lekker rauw geschoten met een ijzersterke sfeer.

Dan zou deze film je wel eens heel erg teleurstellen. Het mag dan wel gaan over een cowboy, maar dit is absoluut geen cowboyfilm of beter gezegd western.

Het is de rauwheid die deze film voor mij zo goed maakt. Enerzijds de naïeve droom van de Texaanse cowboy die verdrinkt in het smerige New York. Anderzijds de zwendelaar die steeds verder afzwakt onder al die slechte omstandigheden. Dat onder deze omstandigheden toch een vriendschap ontstaat tussen deze twee, is erg mooi om te zien.
Voight en Hoffman dragen deze film echt met hun acteerprestaties. Van die eindscène kun je alleen maar stil worden...

4*

Een tijd terug eens op RTL7 gezien, ik dacht dat ik al op hem had gestemd maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ik vond het een erg sterke film. Dustin Hoffman vind ik altijd wel een goede acteur en ook hier speelde hij samen met Jon Voight een prachtige rol. Het verhaal was erg mooi uitgevoerd, de muziek van John Barry was goed en het speelduur was zeker niet te lang.

4*

Niet slecht.

Meest verrassend vond ik dat het de regie was die de film duidelijk naar een hoger niveau tilt. De montage van de flashbacks was leuk, maar ook zo'n scene als het feestje steekt ver boven de gemiddelde 60s flick uit. Het is ondertussen allemaal een beetje verouderd, zelfs braaf geworden, maar het keek lekker weg.

Ook de soundtrack was best catchy. Niet iets om zo overdag op te zetten, maar binnen de film werkte het zeker wel.

Verhaaltje is uitgekauwd en voorspelbaar. Lompe jojo die de grote wereld intrekt en teleurgesteld de dieperik induikelt om bij het einde weer licht aan het einde van de tunnel te zien. Aardig saai, maar gezien de leuke regie niet zo'n probleem.

Wel een probleem zijn Voigt en Hoffman die beiden echt enorm irritante personages neerzetten. Hoffman is een Pacino avant la lettre en zet een personage neer waarvan ik ondertussen echt wel genoeg heb. Voigt is unieker maar speelt volgens mij echt de domste kloot in de filmgeschiedenis. Misschien nog in competitie met James Stewart in Capra's films, maar ik vond het echt niet om aan te zien.

Ook vervelend is dat Joe echt helemaal niks lijkt te leren. De spiraal van dramatiek wordt veroorzaakt omdat Joe nooit leert van z'n fouten. Je zou denken dat een slechte ervaring leerschool is voor de volgende keer, maar hij lijkt alles maar 1 keer te proberen. Aardig dom, kwam ook aardig gescript over.

Film die interessantere personages verdiend had. Gelukkig houdt de regie de film nog overeind, maar het is krap. Jammer, want vond het aardig verrassend voor een film uit de jaren '60. Anders had er zeker een 3.5* ingezeten.

2.5*