Midnight Cowboy (1969)

Heel behoorlijke film die drijft op haar acteerprestaties. Voigt en Hoffman zijn duidelijk goed op dreef en geven het verhaal nog wat extra's mee. Moet zeggen dat ik het eerste uur wel beduidend sterk vond dan de laatste driekwartier.

Daaraan dient het einde zich wel al erg snel en nadrukkelijk aan. De toon wordt wat deprimerender en het doet een beetje aan als een herhaling van zetten. De hier zo geroemde scene in de bus vond ik eigenlijk er helemaal niet zo uitspringen.

Al met al een film die het eerste uur of een vier afstevende maar in de laatste driekwartier wat minder interessant werd.

Een 3,5 dus voor Midnight Cowboy.

Nouvelle Vague's eerste stapjes in Hollywood. En enkele zeer geslaagde vooral omdat Schlesinger de montagetechnieken in mijn ogen handiger gebruikt (ook minder gewaagd though) dan Godard. Daarnaast hebben we uiteraard te maken met een boeiend verhaal over een naieve cowboy die als hustler denkt snel rijk te worden in New York. Lekker rauw geschoten met een ijzersterke sfeer.

ik wil deze film graag zien, omdat ik graag naar cowboy films kijk, en dustin hoffman.

wat voor een rol heeft hij hier?

Dan zou deze film je wel eens heel erg teleurstellen. Het mag dan wel gaan over een cowboy, maar dit is absoluut geen cowboyfilm of beter gezegd western.

Deze film heb ik een hele tijd geleden op TV gezien, het omweerden toen erg, dus om het kwartier viel uit beeld uit.

Maar ondanks de uit val, vond ik het toen al een hele goede film!

Een maand later had ik hem dan eindelijk gekocht, om de stukke waar die uit was gevallen en in totaal nogmaals te zien, en het gevolg was dat het me faforiete film werd!

dit is ook voor mij de enige film die ik 5 sterre geef!

Btw: Er staat altijd Dustin hoffman en Jon voight, maar het is toch echt wel Jon voight en Dustin hoffman.

Het is de rauwheid die deze film voor mij zo goed maakt. Enerzijds de naïeve droom van de Texaanse cowboy die verdrinkt in het smerige New York. Anderzijds de zwendelaar die steeds verder afzwakt onder al die slechte omstandigheden. Dat onder deze omstandigheden toch een vriendschap ontstaat tussen deze twee, is erg mooi om te zien.

Voight en Hoffman dragen deze film echt met hun acteerprestaties. Van die eindscène kun je alleen maar stil worden...

4*

Wat gelijk al opvalt is de uitstekende muziek en een aangename dosis humor. De toon is al gelijk gezet. Maar natuurlijk maken Voight en Hoffman de film. Als personage prefereer ik Voight, maar qua acteren is Hoffman zonder twijfel de beste. Maar beiden hebben een uitstekende wisselwerking en chemie.

De flashbacks en droombeelden werken top en dragen bij aan de sfeer en de aura die de film uitstraalt. Klein minpunt is de voorspelbaarheid. Iets meer diepgang, dus ook lengte, was fijn geweest.

Zeer goede film van John Schlesinger, met geweldig sterk acteerwerk van zowel Jon Voight alsmede Dustin Hoffman.

Er zitten veel flashbacks in, waardoor we steeds meer over het leven van Joe Buck te weten komen. De muziek van de film is zeer goed, maar het is vooral de eindscène, die ervoor zorgt dat deze film je niet loslaat.

Een tijd terug eens op RTL7 gezien, ik dacht dat ik al op hem had gestemd maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ik vond het een erg sterke film. Dustin Hoffman vind ik altijd wel een goede acteur en ook hier speelde hij samen met Jon Voight een prachtige rol. Het verhaal was erg mooi uitgevoerd, de muziek van John Barry was goed en het speelduur was zeker niet te lang.

4*

Niet slecht.

Meest verrassend vond ik dat het de regie was die de film duidelijk naar een hoger niveau tilt. De montage van de flashbacks was leuk, maar ook zo'n scene als het feestje steekt ver boven de gemiddelde 60s flick uit. Het is ondertussen allemaal een beetje verouderd, zelfs braaf geworden, maar het keek lekker weg.

Ook de soundtrack was best catchy. Niet iets om zo overdag op te zetten, maar binnen de film werkte het zeker wel.

Verhaaltje is uitgekauwd en voorspelbaar. Lompe jojo die de grote wereld intrekt en teleurgesteld de dieperik induikelt om bij het einde weer licht aan het einde van de tunnel te zien. Aardig saai, maar gezien de leuke regie niet zo'n probleem.

Wel een probleem zijn Voigt en Hoffman die beiden echt enorm irritante personages neerzetten. Hoffman is een Pacino avant la lettre en zet een personage neer waarvan ik ondertussen echt wel genoeg heb. Voigt is unieker maar speelt volgens mij echt de domste kloot in de filmgeschiedenis. Misschien nog in competitie met James Stewart in Capra's films, maar ik vond het echt niet om aan te zien.

Ook vervelend is dat Joe echt helemaal niks lijkt te leren. De spiraal van dramatiek wordt veroorzaakt omdat Joe nooit leert van z'n fouten. Je zou denken dat een slechte ervaring leerschool is voor de volgende keer, maar hij lijkt alles maar 1 keer te proberen. Aardig dom, kwam ook aardig gescript over.

Film die interessantere personages verdiend had. Gelukkig houdt de regie de film nog overeind, maar het is krap. Jammer, want vond het aardig verrassend voor een film uit de jaren '60. Anders had er zeker een 3.5* ingezeten.

2.5*

Een van de beste films van de jaren zestig.

Leuke film die vooral lijkt te draaien om Jon Voight en Dustin Hoffman.

Het gegeven is wel aardig, hier en daar moest ik zelfs wel is lachen om de heerlijke Jon Voight. Die acteert echt prima als de onnozele cowboy Joe. Had in het begin wel moeite met Dustin Hoffman, een beetje te dik aangezet zijn personage. Vond het zelf wel erg geinig om deze twee heren zo jong te zien rondhuppelen. Het viel me ook vooral op hoe erg Angelina Jolie wel niet op dr papa lijkt. Maar dat terzijde...

Naar mate de film vorderde kwam ik meer erin en vond ik zijn personage ook beter worden. Het eindigde toch ook behoorlijk ontroerend en stijlvol. Iets wat ik qua beleving eerder wel een klein beetje miste in de film.

Heb me bovenal toch prima vermaakt!

3,5*

Heel relaxte film (die meer stemmen verdient).

Het begin is geweldig met het nummer Everybody's Talkin' dat gelukkig vaak terugkomt in de film. Heerlijk zo'n film waarin de tijd wordt genomen om een goed nummer in z'n geheel te gebruiken in plaats van een kort stukje.

Verhaal is easy, de beelden van de jeugdherinneringen en dromen zijn een goede onderbreking en het drugsfeestje is mooi gemonteerd, zoals de hele film eigenlijk wel.

Hoffman staat in het begin inderdaad wel erg z'n best te doen met acteren, met het nasale stemmetje en gehink. Geen pluspunt. Maar zoals vaker genoemd is de eindscene erg sterk, eigenlijk in alle opzichten wel. Voor de rest gewoon lekker achterover hangen en genieten.

Een eigenzinnige prent in de goede zin van het woord!

Dustin Hoffman en ik zullen waarschijnlijk nooit vrienden worden, daarvoor manifesteert hij zich te vaak als een typetje in de films waarin hij meespeelt, zo ook hier in deze film.

Maar daarmee heb ik vrijwel het enige minpunt opgenoemd. Jon Voight is geweldig als een naïeve man die zich een cowboy look heeft aangemeten in de hoop zich te onderscheiden van de vele grijze muizen in de grote stad.

De film begon al zo prachtig met de busreis van Texas naar New York, waar de muziek zich mooi liet gelden, dè transistor radio Voight goedgestemd was omdat deze hem mooi in zijn waan over de grote stad liet en er al een stel prachtige flashbacks aaneengeregen werden.

De film is soms bijzonder grappig, dankzij enkele aimabele personages en soms ook tragiekomisch. Het feestje was trouwens ook hallucinant mooi weergegeven! Een 4*

Lekker ruwe film over de hoop die de jongeman Joe (Voight) meeneemt naar de grote stad. In New York probeert hij in al zijn naïeviteit zijn dromen te realiseren samen met zijn maatje Ratzo Rizzo (Hoffman). Laatstgenoemde staat wat realistischer in het leven en lijkt zijn teleurstellende leven in de goot te eindigen. Van beide acteerprestaties was ik onder de indruk, alleen vond ik het onophoudelijke gekauw van Voight onsmakelijk.

Midnight Cowboy was aardig revolutionair en expliciet voor zijn tijd (1969). De sfeer in de film is verbitterd en laat New York niet van zijn beste kant te zien. Daartussendoor zijn er flitsende flashbacks gemonteerd en ook nog enkele hallucinerende shots, die nu nog steeds cool zijn om te zien.

Gisteren herzien en ik moet zeggen de film wordt beter en beter een echte klassieker , Hoffman is subliem als de ziekelijke Ratso en Jon Voight zet ook een prestatie van de bovenste plank neer en wat lijkt in deze film zijn dochter Angela Jolie hier veel op haar vader.

Heerlijke 60's film met opnieuw een briljante Hoffman.

Soms heb je van die films die naarmate de tijd verstrijkt ze alleen maar beter en beter worden, zo ook deze subliem acteer spel en dan de muziek sprakeloos.

Begrijp niet dat deze film onderin de top 250 staat

Wat een topper

Het duurde even voor ik een beetje mee kon leven met die irritant op zijn kauwgom kauwende “wannabe cowboy” (wiens naïeve gedrag overigens wel grappige situaties oplevert; hij verhuurt zich als gigolo maar zijn eerste klant krijgt hem zover dat hij er zelf geld op toe moet leggen) maar naarmate de film vorderde liet Voight ook de wat serieuzere kant van zijn personage zien en dan merk je toch wel dat hij knap werk levert; net even die bepaalde blik, een klein gebaar, subtiel maar veelzeggend.

Naast de fraaie flashbacks vond ik vooral de scènes met Hoffman in het appartement c.q. kraakpand erg leuk; ook wel een beetje typische rol van Hoffman, met dat merkwaardige stemmetje, maar hun wisselwerking is sterk en hun kameraadschap geloofwaardig, waardoor de film me alsmaar meer ging boeien en uiteindelijk zelfs echt wist te ontroeren.

Prachtfilm. Net geen 5 *****

Wat een film! Deze film kent een paar sterke punten; allereerst de fantastische acteerprestaties van Dustin Hoffman, die voor mij maar weer eens heeft bewezen dat hij één van Hollywoods meest veelzijdige en beste acteurs is, en Jon Voight, een naam die me vooraf weinig tot niets zei maar die op geweldige wijze een geloofwaardige, getikte maar charmante jongeman neerzet.
Twee: het hoge humorgehalte die in de film zit en toch nergens plat wordt. Hilarisch is de manier waarop de sexscenes worden vertolkt door middel van bioscoop/televisiebeelden.
En tot slot de visuele kant van de film; die prachtige snelle montages (flashbacks, gedachtegangen), zijn echt een lust voor het oog.

Op naar meer Schlesinger, meer Hoffman en meer Voight!

Wat is Brenda Vaccaro trouwens een prachtige vrouw, iemand enig idee in welke sterke film ze nog meer is te zien?

een mooie rauwe film..

en vooral het einde vond ik erg mooi..

4 sterren

Berichten verplaatst naar Film > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

weergaloze muziek!!!

De Blu-ray ligt in de winkels, jongens.

Goede film.

Het is erg leuk om de naïeve Joe Buck te volgen die het platteland besluit te verlaten om in de grote stad New York groot te gaan worden. Hij vind het erg fijn om in cowboy kleren rond te lopen en denkt dat die look een comeback gaat maken. Ik wist in het begin niet waarmee hij nou succesvol moest gaan worden maar dan blijkt dat hij ambities heeft om een gigolo te worden.

Het blijkt ook dat Joe niet echt de hersens heeft om iets anders te gaan doen want erg slim is hij niet. Hij is wel goedgelovig, aardig, behulpzaam en hoopvol. Eigenlijk is hij het ideale prooi voor sjachelaars in de stad en daar maakt Ritzo (Hoffman) dan ook gebruik van.

Een heerlijke film die behoorlijk sterk gemonteerd is. Het acteerwerk is erg sterk en de vriendschap van Vught en Hoffman komt erg warm over. Niet het standaard drama verhaaltje van iemand die succes zoekt maar een die daar behoorlijk origineel mee omgaat.

De beelden van de stad tussendoor waren ook genieten.

Eigenlijk vrij weinig minpunten en volgens mij een behoorlijk flitsende controversiële film voor die tijd maar die zeker nog niet gedateerd is en van het monteer werk kunnen veel films van tegenwoordig nog een puntje aan zuigen.

*4

Linkmiechelend.

Ondanks dat de hoofdpersonages niet zo heel erg sympathiek zijn, wekken ze het empathisch vermogen bij de kijker vanzelf op. Het prachtige liedje van Nilsson doet de rest van het werk. Ook qua audiovisuele ervaring mag dit werkje er zijn. Het verhaaltje met de boerse cowboy en zijn linkmiechelende pooier is inhoudelijk een beetje onevenwichtig, maar tegelijk ook voldoende om de aandacht goed vast te houden. Met dank aan de overtuigende hoofdrolspelers zelf.

Zeer goed.

Wat hebben Midnight Cowboy, Taxy Driver en Blade Runner gemeen? Het zijn films die zonder dat ze er woorden aan vuil maken handelen over vereenzaming en sociale isolatie.

… ze hebben gemeen dat het stuk voor stuk goede films zijn. MC en TD zijn bovendien portretten van losers in de verloederde grootstad New York.

Bij Bladerunner denk ik niet dat Ridley Scott dacht 'laat ik maar eens een film maken over vereenzaming in de grootstad.'