The Thin Red Line (1998)

Thin red line geeft als geen andere oorlogsfilm de psychologische gevolgen van een soldaat weer. Dit wordt perfect beschreven en uitgevoert. De actie is neutraal en realistisch. Het einde vind ik goed maar toch wat cliché, ik zag hem liever doodgaan zoals iedere andere soldaat doodging waardoor het toch wat realistischer is. 4*

Ik heb na deze film ook de andere van Malick gezien. The New world en ook "Badlands" vond ik erg indrukwekkend.

Hij behoort tot mijn favoriete regisseurs. Zonet heb ik deze film weer gezien en ik waardeer hem nu door vijf sterren te geven.

Wil je een oorlogsfilm zien met "lekker" veel actie dan kan ik je deze film afraden.

Voor mij de beste oorlogsfilm die ooit is gemaakt. De flash back in de geheugen(tijd) hadden ze voor mij weg mogen laten.

nou had verhalen gehoord over deze film , maar na afloop vond ik het echt een flut film. bepaalde scenes waren leuk maar grootste gedeelde van film is een flut !

Mij net wat te langdradig...

Na deze mening van Ramon K wil ik hem weer eens herzien. 'AN' vond ik erg goed. Maar Idi i Smotri was echt geweldig.

Best vreemd om mijn recensie van twee jaar geleden terug te lezen, ik was toen echt heel erg onder de indruk van The Thin Red Line. Erg komisch dat ik een tijdje geleden Saving Private Ryan wilde herzien, omdat hij minder goed was dan dat ik dacht. Na herziening ging hij linea recta mijn top 10 in. The Thin Red Line keek met het doel hem ook in mijn top 10 te laten belanden, maar dat viel vies tegen.
De film duurt ten eerste gewoon veel te lang. De voice overs brengen de gedachten van de soldaten naar boven, maar helaas zijn die niet bijster interessant. Ook vervalt de film in veel te dramatische scènes. Ik heb de WOII niet meegemaakt, dus ik weet niet hoe het toen was, maar de scène waarin het Japanse kamp werd overgenomen ging echt veel te ver.
Verder had ik het gevoel veel te lang te kijken naar het flanken en verjagen van de vijand. Ik vond het op een gegeven moment niet interessant meer. Ik had het liefst meer afwisseling tussen oorlog en natuurbeelden gezien, want dat was een van de sterkste punten van de film. Het contrast tussen die harmonieuze natuur en de destructieve mens. Het camerawerk is bij vlagen ook erg mooi.
Een laatste ding dat de film niet goed doet, is de overdaad aan bekende acteurs. Leidt erg af.

Voor de rest nog steeds een goede film, maar geen meesterwerk.
3,5*.

Nou, zo poging 2 om dit fatsoenlijk af te kijken.

Met wat zuchten en af en toe gapen toch afgekeken.

Hij duurde erg lang. Er waren vele stukjes waar je denkt van 'waar gaat het nu weer over?'. Muziek vond ik soms erg irritant (dat kindergezang met name) en de stem (van James Caviezel?) die nergens over ging behalve onzin en wat om de half uur kwam vond ik ook maar irritant.

Enige aantal mooie dingen waren de beelden van het eiland, redelijk een knap verzameling van bekende acteurs, sommige actieshots en de effecten.

Voor de rest komt dit in de afdeling mislukte oorlogsfilm, samen met Jarhead, Full Metal Jacket en Casualties of War.

vr 25 juni om 20.50 op 2BE

Als ik deze film in een genre-hokje moest plaatsen dan zou ik het een filosofisch drama noemen..

Komt gewoon in de afdeling zeer geslaagde oorlogsfilms. Geen schiet, knal, boem oorlogsfilm maar een oorlogsfilm met inhoud. Maar ja, dat laatste moet je wel liggen hè.

Ik vond het begin maar wat raar (john travolta als generaal???).. intro duurt veel te lang, en elke keer er iemand dood gaat, duurt die scene 5 minuten, met enorm veel drama, emoties & supergedramatiseerde muziek... ja hallo, 't is nu eenmaal oorlog.. heb me er redelijk aan geïrriteerd

De beelden van het eiland zijn wel goed, maar om de zoveel minuten hoor je dan het (soms) gezever van wat ze denken, en die flashbacks met o zo typische romance scenes, van het liefje.

En ook veel te veel dezelfde (depressieve) muziek, en close up's van het gezicht met huilen, verwondering, huivering..

Moest ik een vrouw zijn zou het me niet verbazen dat ik om de haverklap zit te wenen

Kortom, in een oorlogsfilm moet actie zitten, en ook wel wat psychologisch (wat het met eens mens doet) gedoe, maar toch niet constant????

Film trekt wel een beetje op Jarhead, weinig of bijna geen actie, maar constant van dat gepraat (gedachten). Ik zeg niet dat ik die film kut vond, maar ik zie toch liever ala saving private ryan, enemy at the gates, full metal jacket, platoon & call of duty

Ben gestopt met kijken na een uur&half

Ik heb snel wat meningen gelezen en er zit inderdaad een aantal verborgen boodschappen hierin, maar om het nou een hogere cijfer te geven vanwege clichés tussen oorlog, mensheid en natuur? Nee.

Ik heb helemaal geen eisen om een film echt een oorlogsfilm te noemen. Er zijn bepaalde films van je favoriete genre(s) die je teleurstellen en ik zeg alleen dat dit er één van is.

Persoonlijke aanval verwijderd.

Beter zo.

Nou krijg ik toch echt bijna weer de neiging om met termen als simpel te gaan gooien..

Genres 'bestaan' niet. Genres zijn hokjes waarin een film door het publiek geplaatst wordt om het een en ander overzichtelijk te houden. Denk je dat een scriptschrijver soms bij zichzelf denkt van 'ik moet nu even oppassen dat ik de film wel binnen de grenzen van het genre oorlogsfilm houd anders heb ik straks echt een probleem met Minotaurus en JDSsmetje ' Een filmmaker maakt een film, en die kan zich toevallig afspelen in een oorlog, maar waarom moet het thema dan ook perse ´oorlog voeren´ zijn

De genreaanduiding is volgens mij enkel bedoeld ter indicatie. Hoeveel aktie er in een film moet zitten, voordat je het een aktiefilm mag noemen, weet ik niet. Wat wel duidelijk is, en daar gaat `t volgens mij om, is dat als een film aangeduid wordt als aktiefilm, je al bij voorbaat weet dat je waarschijnlijk geen zoetsappige, romantische scenes hoeft te verwachten.

Saving Private Ryan en Letters from Iwo Jima zijn toch oorlogsfilms die mij wisten te boeien (bij 't eerste duurde het even).

Hier zit redelijk voldoende actie in, maar het was simpelweg te langdradig. Natuurlijk duurt Saving Private Ryan even lang, maar zoals ik eerder zei: er waren best wat stukjes hierin die ik als langdradig en waar moeilijk een eind kwam ervaarde.

Dat beginscène bijv. (waarin ze met kinderen spelen en dat Caviezel door Penn werd overhoord). Dat zijn scènes die ik wat minder vind.

Als er eigenlijk een andere soort stijl actie hierin bevond, had ik het wel een hoger cijfer gegund. Het is hier eigenlijk meerendeels schieten tussen 1,5 meter lange gras naar iets wat je nauwlijks kan raken. Maar ik had een aantal jaren geleden sommige stukjes eerder gezien, dus ik wist wat me te wachten stond. Mijn reden om het te kijken was toch dat gevoel van 'deze moet ik een keer zien' en dat oscar en andere nominatie's maakten het ook extra aantrekkelijker. Plus de verzameling van een aantal prima acteurs.

De scène dat Caviezel door Penn werd overhoord vind ik dan weer één van de beste scènes!

Ik ben zowat vergeten waarover het gaat. Dat is een voorteken dat het me niet zo geboeid heeft, vandaar mijn stem

Prachtige film dit. Erg lang geleden gezien, maar de titel is me altijd bijgebleven. Mooie, indrukwekkende film over zowel de fysieke als de geestelijke inspanningen in WOII.

- 4,5 -

dit is gewoon 1 van de beste oorlog`s film ik denk dat jij geen verstand heb van film`s maar goed.

En stoppen met kijken is altijd zonde. Je wilt toch weten hoe het verder gaat, je weet nooit of het nog beter wordt.

Dat laatste is opmerkelijk daar "de actie"van de film nu juist na een half uur begint, bij de bestorming van de heuvel.

Maar zo te lezen is deze film wellicht niet aan jouw besteed.

:')

Dit blijft voor mij een van de beste films die ik heb mogen aanschouwen. Niet alleen vanwege het prachtige camerawerk, maar ook door de geweldige kijk op het menselijke gezicht van de oorlog, door de ogen van een meester zoals Malick.

Deze film gaat tegen al het typische van de gemiddelde oorlogsfilm in en brengt de personen aan het licht die aan het front staan en hun vrienden bij bosjes zien sterven. Hoe kan daarin nog enig spoor van menselijkheid in achterblijven?

De gedachten van de personages worden geciteerd als een soort poëzie. Dit kan verwarrend zijn voor mensen die een aan elkaar geknoopt verhaal verwachten, maar dat is juist wat Malick niet wil. Hij wil dat wij ons in hun plaats kunnen voorstellen; hoe zouden wij reageren tegenover de gruwelijkheden van oorlog?

Daarnaast is de cinematografie van een droomachtige kwaliteit Voordbeeld: op een gegeven moment zien wij tussen het bloedbad op Guadalcanal door een piepjong vogeltje dat al stervende uit een boom valt. Dit illustreert perfect hoe breekbaar de levens van de soldaten zijn. Sommige mensen zeggen zelfs dat de regisseur wilde aantonen wat voor misdaad een oorlog is tegenover God's schepping. Daarom zijn alle natuurbeelden (Malick's kenmerk) met een doel in de film gebracht.

Ik snap dat veel mensen die verwachten een soort actiefilm voor de kiezen te krijgen, bedrogen uitkomen bij deze film. De opzet is ook niet om de bloederige strijd van WOII na te bootsen. Deze film moet mensen laten nadenken over hoe nietig wij eigenlijk wel niet zijn, en hoe onzinnig de kern van de meeste oorlogen eigenlijk wel niet is.

Voor mij dus een pareltje van een film die je maar zelden tegenkomt.
5 sterren, minimaal!