Manhunter (1986)

2de view

Toch wel een zeer onderschat meesterwerk van een thriller, soms zat het acteren wel zwak of sterk, en valt mij ook wel wat zeer domme film fouten op (verdwenen plas bloed?). Maar Michael Mann regisseert prachtig, houd het realistisch en niet zo hollywood cheap scare zoals bij de nieuwe versie van Red Dragon. Tom Noonan als de Toothfairy was zeer goed in de film, ook al is hij niet lang in de film, je voelt de sympathie toch wel wat voor hem op het einde. Mijn favoriet moment in de film is wel de climax, als Graham op "In-A-Gadda-Da-Vida" bij de Toothfairy binnenspringt,

Half puntje erbij 4,5*

Hier ben ik het helemaal mee eens, wat was dit slecht! 1,5 ster.

Helemaal oneens, muziek was geweldig en paste 100%, het was gewoon niet een film voor jullie.

Michael Mann, wat bezielde je om die verschrikkelijke muziek onder deze film te zetten?! Heb je geen oren, hoor jij niet wat ik hoor? Hoe kom je erbij een (overigens behoorlijk knullig gefilmde) seksscène tussen een seriemoordenaar (!) en een blinde vrouw die niets van zijn 'hobby' afweet, te begeleiden met een of ander melig popliedje?! Kijk, voor zulke dingen heb je dus een testpubliek, zo eentje dat net als ik met de vingers in de oren zit te kijken, 'Dit meen je niet...' mompelend! Nog iets: waarom zit je hoofdpersoon de hele tijd tegen zichzelf te praten, is d'r soms iets mis met hem? O, en je decors vind ik ook behoorlijk lelijk. En daarbij is je hele film ook totaal niet spannend, eigenlijk - nou ja, afgezien van die ene scène waarin The Toothfairy een gesprekje heeft met onze vriend de journalist; leuk detail, dat netkousje over zijn hoofd getrokken. Brian Cox doet het trouwens ook best aardig als Hannibal Lecktor (niet Lecter; Lecktor), al is 'ie maar verdomd weinig in beeld. Maar de belangrijkste les, meneer Mann: een fatsoenlijke muzieksmaak is onontbeerlijk bij het maken van een fatsoenlijke film; dit geklooi kost je punten!

2,0*

Heartbeat is cheesy, maar voor de rest valt het nog mee met die muziek.
Je moet wel weten dat Mann een pionier was in het gebruik van popmuziek bij beelden. Als eerste in de tv-wereld maakte hij bij elke aflevering gebruik van bestaande popmuziek. Het gebruik van die songs was essentieel voor de serie. Beeld en muziek waren haast evenwaardig. Vaak wordt Miami Vice dan ook vergeleken met een videoclip.

Verder vind ik dat Mann een meer dan uitstekende muzieksmaak heeft en deze meestal ook perfect gebruikt. Denk aan de muziek van Heat, Collateral, the Insider, Miami Vice en Thief (van Tangerine Dream). Zeker het wat meer atmosferische / ambient electronic werk gebruikt hij telkens prachtig... Denk aan 'God Moving over the Face of the Waters' van Moby bij de climax van Heat... Kippenvel!

Visueel is Manhunter trouwens ont-zet-tend geniaal; een waar kunstwerk. Plus, inhoudelijk is hij ook een stuk gelaagder dan die andere Hannibalfilms (lees xgogax' berichten).

Alle muziek in de film vond ik eigenlijk wel veels te overheersende synthesizertroep. Ik heb niks tegen synthesizers, maar dit is allemaal zo gedateerd dat het haast pijnlijk wordt. Het ergste is dat de muziek je er constant aan herinnert dat je 'n film aan het kijken bent, in plaats van dat het mooi samen lijkt te gaan met de beelden. Daar waar popmuziek werd gebruikt vond ik het elke keer weer storend, of Mann dan een pionier of niet is geweest op dat gebied doet me dan ook weer weinig.

De beste en spannendste momenten van de film was dan ook wanneer er geen muziek werd gebruikt - de eerder aangehaalde scène met de journalist, bijvoorbeeld. Daar bewijst Mann dat hij heus wel een goeie scène ineen kan zetten.

Over de muziek in zijn andere films kan ik nu even niets zeggen, het is te lang geleden voor me om me daar nog iets zinnigs van het herinneren.

Verder, kun je me misschien uitleggen wat er visueel zo geniaal aan is? Ik heb even xgogax' berichten op deze pagina doorgelezen, maar er stond in mijn beleving niet echt iets concreets in. Misschien is dat wel zo bij de links die hij geeft, maar gezien deze film me niet zo heel erg kon boeien (zoals je aan mijn score kan zien ), heb ik weinig behoefte diepgravende analyses over Manhunter te gaan lezen. Een paar voorbeeldjes zouden wel waardeerd worden

Het is even geleden dat ik deze film zag, met concrete voorbeelden kan ik dus niet komen, maar ik vond de cinematografie werkelijk adembenemend.

De stijl is 'clean', modern en gestileerd, met veel gebruik van wijde kaders, vaak symmetrisch als een schilderij. Manns voorkeur voor moderne architectuur komt hier ook duidelijk naar voren; heel veel glas, symmetrische lijnen etc. Deed me een beetje denken aan L'Avventura van Antonioni op dat vlak.

Verder vond ik de belichting en het (vaak symbolische) kleurgebruik geweldig dromerig en sfeervol.

Slappe hap.

De muziek is té overdreven aanwezig, erg storend. Zoals Karl van H. ook al aangeeft, die popnummers brengen je eerder uit de film dan erin.

Er loopt een killer rond en de politie moet hem stoppen. Niet veel bijzonders dus, en de manier waarop dat hier gebeurt is allerminst boeiend.

Visueel vind ik het ook maar saai en het camerawerk + de kadrering konden beter. Het leek soms wel op een Mr. Bean aflevering, zo eenvoudig was het. Neem nou dat gevangenisje van Lecktor, dat was gewoon lachwekkend.
Er was een shot waarbij we door een deur heen keken. Links en rechts had je een strook wit en dat zag er echt niet uit. Ook herinner ik me een shot op de parkeerplaats waarbij er uitgezoomd werd en toen sprongen we via een fade naar een stukje verderop. En er was een scène waarbij de televisie van Graham zo'n 2/3e van het beeld besloeg. Dit zijn allemaal keuzes die ik niet echt kan waarderen.

Eigenlijk hou je alleen de cast over, maar die kan niet veel goedmaken.

American flag.


Saai.

Na een herziening valt het me op wat voor interessant personage Will Graham wel niet is. Door de afstandelijke stijl van de film komt hij als nogal 'emotieloos' over en blijven voor velen de diepere lagen van zijn karakter onopgemerkt: de manier waarop hij zich vereenzelvigt met moordenaars, is echter zeker diepzinnig en grimmig te noemen. Waar deze mogelijkheid tot identificatie in inferieure thrillers juist als geniaal aspect van de protagonist wordt voorgesteld, is het hier zeer problematisch: Graham worstelt met zijn eigen psyche en raakt gealiëneerd van zijn gezin. Zoals Hannibal Lecktor opmerkt: "The reason you caught me, Will, is: we're just alike." In gelijkaardige films is dit een inhoudsloos slagzinnetje, hier betekenisvol en verontrustend.

Gave film.

Niet direct spannend en thrillerachtig zoals je in de andere 'Hannibal'-adaptaties kunt verwachten, eerder een audiovisuele zoektocht en karakterstudie tegelijk dan een bloedstollend verhaal. Prachtig die blik van Graham en zijn duidelijke vorm van begrip en sympathie en innerlijke strijd omtrent de seriemoordenaar. Zijn ratio en woede winnen het uiteindelijk wel.

De film is ook tamelijk fragmentarisch en rommelig om je alleen maar op het verhaal te focussen. Het is ook voor mij wel begrijpelijk dat ze dit boek nog een keer verfilmd hebben met Hopkins, voor het publiek, want dit is nou niet echt wat je verwacht als je alleen maar Silence of the Lambs kent.

Visueel ook heel sterk, vooral qua editing erg mooi, maar ook sommige shots en slow-motions waren heel sterk. Op het einde zat ik naar een Peckinpah te kijken had ik het idee, zelfde stijltje. Veel mooie locaties ook, vooral het eerste uur. Zwakte daarna net wat af vond ik. De muziek echter was in het begin erg sterk (lekker mysterieuze synth), maar werd steeds een beetje minder, tot je tegen het einde steeds meer cheesy 80's hitjes te verwerken kreeg.

Einde is erg sterk, bloedstollend zelfs qua sfeer, spannend is de film niet. Was ik ook wel op voorbereid.

4*

Blijft voor mij de beste film met Hannibal Lecktor al heeft Hannibal Lecktor maar een kleine rol in deze verhaal

Zeker een goeie film, ontdekte nu pas dat deze bestond en dat Red Dragon die ik in 2002 in de bioscoop zag een remake van deze is. Die zou ik nog eens moeten terugzien om te vergelijken welke van de 2 de betere is..

Manhunter vond ik in ieder geval zeer de moeite om te zien. Het is een Michael Mann film en ik herkende veel van z'n Miami Vice stijl in deze film: locaties, sfeer, muziek. Ook enkele personages daaruit (Lombard, Brenda, etc) en het geweldige nummer Heartbeat van Red 7 aan het einde dat eveneens voorkomt in de aflevering Nobody Lives Forever.

Het verhaal stak goed in elkaar en zo kent de zoektocht naar de moordenaar veel spannende momenten en psychologische spelletjes.
Het beste moment van de film vond ik vanaf wanneer Graham komt aangelopen en door het raam springt en de rest wat daarop volgt.
Ook een heel bijzondere scene was de blinde vrouw die de slapende tijger streelt, dat maakte op e.o.a. manier veel indruk.

Zonder veel meer uit de doeken te doen zou ik zeggen: zeker eens kijken!

4 sterren

Weer eens herzien in mijn geplande Mann herzieningen en het laatste halfje omhoog. Zowel visueel maar ook narratief kent Manhunter zijn gelijke niet. Een erg briljante misdaadfilm waar de character development zo enorm gelaagd is, ook enorm veel visual cues die Mann weggeeft en natuurlijk zijn magnifieke cinematografie. Hier al zie je de potentie van Mann, wat zeg ik; hij laat hier al zien dat ie tot de allergrootsten cineasten hoorde. Ook al moest ie dat nog bewijzen destijds.


Ook een ijzersterke cast. Petersen vind ik een erg aangenaam acteur en Cox overtreft Hopkins natuurlijk op elk vlak. Het blijft wrang dat Manhunter niet de waardering krijgt die het verdient en voor velen altijd in de schaduw blijft staan van SotL, al weten kenners wel beter. Geweldige BD transitie trouwens. De Hopkins films ook gelijk maar gaan herzien en wat een kwaliteitsverschil met Manhunter, daar wordt je gewoon eng van.

Lang geleden, maar meteen zin om te herzien

Sterke film van Micheal Mann.

Manhunter kenmerkt zich door een sterk verhaal met een prettige ongrijpbare sfeer en sterke, overtuigende acteerprestaties! De matige score hier verbaast mij enigszins omdat het een toegankelijke film is die evengoed, of zelfs beter is dan bijvoorbeeld een Silence of the Lambs. Daarnaast vind ik de visuele stijl erg mooi wat absoluut van toegevoegde waarde is voor de sfeer in deze film. 4.0*

Vergeet Thief (1981) niet!! Nog vóór Miami Vice wist Mann met die film ook al veel indruk te maken.

Manhunter is overigens een écht stijl-icoontje van Michael Mann. Deze eerste verfilming naar de boeken van Thomas Harris over Hannibal Lecter, is een regelrechte topper.
Het verhaal wordt weliswaar bijna ondergeschikt gemaakt aan de o zo typerende regie-stijl van Mann, maar is in dit geval te accepteren, omdat het de film z'n charme geeft.
De combinatie van beelden, de score (en laat die nou voortreffelijk zijn én een essentieel onderdeel van de film uitmaken), de cast (Brian Cox als Lecter doet Hopkins praktisch verbleken, ook al zit ie er maar voor een paar momenten in), etc.etc.etc.....

De vergelijkingen met de remake zijn te begrijpen, maar kom op jongens!! Manhunter is gewoon een erg goede film en staat ondanks zijn leeftijd (ja, het heeft die typische jaren '80-stijl...nou en!!! het is een film uit die tijd!!), nog steeds als een huis. Punt!