The Long Goodbye (1973)

Grootste attractie is natuurlijk de heerlijke rol van Elliott Gould als de antidetective die rondwandelt in een totaal krankzinnige L.A. Het heeft dat fijne camerawerk van de Europese cinema maar de toegankelijkheid en de fun van Hollywood. Had wel iets eerder af mogen lopen, want tegen het einde werd het iets teveel veel van hetzelfde. Hoewel het einde - waarbij de compleet onverwachte ontmaskering volgt - dan weer hilarisch goed is.

In de herziening.

Robert Altman eigent zich de noir van Philip Marlowe helemaal toe en maakt er een typische top-Altman-film van.
Feitelijk mijlenver weg van de klassieke Humphrey Bogart-uitvoering krijgen we hier Elliot Gould die al een stuk minder hard-boiled is en die loopt rond niet in de 40s maar in de begin 70s.
Marlowe komt allerlei figuren tegen die in eerste instantie weinig met elkaar te maken lijken te hebben, maar uiteindelijk toch een band met elkaar hebben en waarin ook Marlowe persoonlijk bij betrokken is.
Ruimschoots aandacht voor de bijfiguren, de buurmeisjes en zelfs de kat.
En Altman zorgt ervoor dat het nergens rommelig of druk overkomt.
Prachtig camerawerk en hoog op seventies cool.
Meesterwerkje!

Crimineel inderdaad! Inmiddels is ie 4,49, maar mijn exemplaar is onderweg; Binnenkort dus de proef op de som, kan niet wachten.

Het leek wel de premake van Barton Fink en The Big Lebowski.

Als de Coens ergens goed naar gekeken hebben, is het wel het werk van Robert Altman.

Ik vind het leuk hoe ze bepaalde details door elkaar gehusseld lijken te hebben voor de genoemde films. Welke films had jij dat nog meer bij, trouwens?

Mc Cabe and mrs. Miller, Thieves Like us, The Player. Vind vooral de de balans tussen humor en serieus veel gelijkenis vertonen, al valt er ook wel veel voor te zeggen waarom ze helemaal niet op elkaar lijken. De Coens zijn veel nihilistischer en de humor is prominenter aanwezig.

The Player heb ik gezien, maar indertijd lette ik er nog niet zo op. Die andere titels moet ik maar eens gaan zien dan.

En inderdaad maken de Coens er echt iets anders van, en vergeleken met deze vind ik ze ook stukken beter/leuker.

Deze blijft voor mij de beste film met Philip Marlowe. Veel beter dan wat Robert Mitchum deed rond dezelfde periode in films over Marlowe, en zelfs beter dan Bogart in The Big Sleep.
een aanrader

Deze en The Player? Die zijn beide van Altman, dus hoe bedoel je?

Verder zijn het vooral details, personages en settings die de genoemde films (TBL/BF vs TLG) binden. De uitwerking/het totaalplaatje is weer een ander verhaal.

Ik vind het wel interessant om films tegen te komen waarvan ik het sterke vermoeden heb dat de Coens erdoor geïnspireerd zijn. Daarbij is die setting altijd een leuke en interessante imo: Hollywoodland (door de jaren heen).
Nu niet meer.

Dit blijft een meesterlijke film, met een eigenzinnige stijl, en vooral een overheerlijk eigen tempo.

Marlowe - geweldig gespeeld door Goulde - neemt je rustig, in zichzelf mompelend mee door het L.A. van de vroege jaren '70 - fantastisch gefotografeerd. Dit alles wordt gevolgd met een voortdurend bewegende camera, en begeleid door dat speciale themalied, dat steeds terugkomt in verschillende vormen (van hippie-chants tot liftmuziek).

Marlowe ontmoet allerlei fascinerende personages en raakt verzeild in rare situaties, maar blijft steeds zijn coole, ongrijpbare zelf. En dat is waar ik een nuance aan mijn vorige bericht moet aanbrengen: het is geen klassieke karakterstudie, want Marlowe blijft een mysterie.

Deze film zit vol memorabele scènes - vooral het einde en de ontmoeting met Marty Augustine: de gangsterbaas die zijn vriendin bewerkt met een glazen flesje in een geniaal schokkende scène.

Altman heeft een perfect gevoel voor ritme en sfeer, en zijn unieke versie van de film-noir is echt een film om te koesteren.

Een paar dagen geleden heb ik trouwens The Big Lebowski nog eens gekeken. De overeenkomsten zijn toch wel opvallend: de opening in de supermarkt, 'shomer (fucking) Shabbos', de incompetente detectives die de hoofdpersonages volgen (ook hilarisch in deze film).

Ik vind ze wel leuk, die typische jaren '70-films met redelijk coole hoofdpersonen. In The Loong Goodbye heeft onze held van het verhaal een peukje in de mondhoek, nonchalant qua houding en vooral lekker rondslenteren. Philip Marlowe raakt verwikkeld in een vreemd complot, dat ie op eigen houtje wil oplossen. Echt heel spannend of interessant vond ik dàt niet, maar wel het sfeertje. Dat was dan wel weer tof .